شمارهٔ ۸۳۸

هوش مصنوعی: اشک‌های من به عمق دریا رسیده و ناله‌هایم تا دورترین نقاط آسمان رفته است. تنها شاهد بر غم دل من، ماه و ماهی هستند که در کنار هم هستند.

هوش مصنوعی: معلم سالخورده در آموزش مردم کوشید، اما نتیجه‌ای ندارد؛ زیرا عشق تو را نمی‌داند و آن کودک راه درست را نمی‌شناسد.

هوش مصنوعی: بعد از مدتی که می‌گذرد، وقتی به تو نگاه می‌کنم، اشک‌هایم مانع دیدن تو می‌شود و تنها عواطفی چون دود و آه را احساس می‌کنم.

هوش مصنوعی: خاک پای تو مرا از چشم رقیب حفظ می‌کند، چرا که او هیچگاه نمی‌تواند به من بنگرد.

هوش مصنوعی: به خاطر عشقم به زیبایی‌های طبیعت، بر زمین افتاده‌ام و با اشک‌هایم در کنار درختان و گل‌ها غرق شده‌ام. به هر گیاهی که می‌بینم، دستی می‌زنم و با آن ارتباط برقرار می‌کنم.

هوش مصنوعی: می‌گوید وقتی که سخن از دل شیرینم به آن لب می‌گویم، تلخی آن را حس می‌کند. اما اگر او عذر من را بپذیرد، هم‌اکنون از جان خود بابت این موضوع عذرخواهی می‌کنم.

هوش مصنوعی: هیچ جامی وجود ندارد که به خاطر این همه ادعای عشق و محبت، جز آهی برای زیبایی آن چهره نیکو پاداش دهد.