شمارهٔ ۹۱۶

هوش مصنوعی: ای نسیم صبحگاهی، تو که روح را تازه و جان را تقویت می‌کنی، به کوی محبوب بگذر و بویی از مشک و عطر خوشی را با خود بیاور.

هوش مصنوعی: وقتی به آن خاک رسیدی، یک نفس بکش و سپس با اجازه‌ی نگهبان، زمین را ببوس و وارد شو.

هوش مصنوعی: اگر فرصت داشتی و توانستی، کمک کن و اگر امکانش بود، موضوع زندگی و احوالات من را بدون اینکه خودم چیزی بگویم، در میان بگذار.

هوش مصنوعی: من زیبایی تن را مانند موی خودت به نمایش گذاشتم و ضعف من در آن میان مانند مویی است که به دیگری نشان داده می‌شود.

هوش مصنوعی: وقتی که او با نرمی و زیبایی پا بر زمین می‌گذارد، من با زاری و خضوع، چهره زرد و بی‌رمقم را به پای او می‌سایم.

هوش مصنوعی: از دلتنگی‌ها و اندوه‌های من بیاموز، تا در مجالس شادی و خوشی همچون نوازندگان ماهر، نغمه‌ها و آهنگ‌های زیبایی سر دهیم.

هوش مصنوعی: اگر از حال جام بپرسید، بگو که اینجا نامه‌ای نوشته شده است که از اشک‌های خونین من جاری شده است.

هوش مصنوعی: به دلیل تأثیر زیادی که بر نوشته‌ها دارد، می‌تواند پیام‌های مهمی را در دل حروف و کلمات خود جای دهد.

هوش مصنوعی: به خاطر دعا و آرزوهای تو، هر لحظه الهام‌های زیبا و ارزشمندی از طبیعت خلاق به من می‌رسد و کلامی شاعرانه را به وجود می‌آورد.