شمارهٔ ۹۱۸

هوش مصنوعی: چشم راست من را به خاطر تو ساختم تا در آنجا، که مکان توست، رحمتت را نشان دهی و وارد شو.

هوش مصنوعی: زمان گذشته و حالا نوبت تو است که با زیبایی و ابرویت همچون ماه نو، خودت را نشان بدهی.

هوش مصنوعی: من از چشم‌هایم به جای پا، گام برداشته‌ام و با اشک‌هایی که ریخته‌ام، در راه تو پایم پر از زخم و آبلـه شده است.

هوش مصنوعی: احساس بغض و اندوهی در من جمع شده است، مثل این است که در گلویم گره خورده. حالا می‌خواهم که این دشواری و گره را با تیزی و قدرتی برطرف کنی.

هوش مصنوعی: بین من و تو فاصله‌ای است که به خاطر صبر و هوشیاری‌ام به وجود آمده است، اما اگر تو بخواهی، می‌توانی آن را هم از من بگیری.

هوش مصنوعی: تیغ تو که به خون هر کس رنگ می‌گیرد، باید آن را برای کشتن من به کار ببری.

هوش مصنوعی: محتسب را از بادی که روی ریش قاضی می‌وزد، در امان نگه‌دارید.

هوش مصنوعی: راهی که به تقوا و پرهیزگاری می‌انجامد چگونه ادامه می‌یابد، در حالی که تنها چیزی که از درد و رنج به‌جا مانده، گلی آلوده است.