شمارهٔ ۹۶۲

هوش مصنوعی: ای عشق تو مرا در کارهایم گیج و سردرگم کرده‌ای و در میان بیابان خواسته‌هایم، به دنباله تو سرگردانم.

هوش مصنوعی: داستان سختی‌های جدایی برای من تحمل‌پذیر شد، زیرا می‌دانم که بعد از هر سختی، آسانی نیز وجود دارد.

هوش مصنوعی: غم و اندوهی که بر سر سفره‌ام نشسته، استخوان‌هایی را از من به‌جای مانده و اگر تو به سگ‌هایت فرمان بدهی، من هم می‌توانم مهمان‌داری کنم.

هوش مصنوعی: بی تو، جانم در قفسی حبس شده است. ای کسی که با نیت من، چاقوی رحمت را به دست گرفتی، درخواست دارم که دست رحمتت را باز کنی و مرا از این زندان آزاد کنی.

هوش مصنوعی: هرگز زمانی که راهی به وصال تو ندارم، از دور به خاک درگاه تو سر می‌زنم و پیشانی‌ام را بر آن می‌سایم.

هوش مصنوعی: زندگی‌ام به خاطر این گریه‌های عیان تلخ شده است، از لب‌های شیرین تو خواهش می‌کنم که خنده‌ای پنهانی بر لب بیاوری.

هوش مصنوعی: سالخورده شده است، پس از اندک نوشیدنی‌ات، جرعه‌ای به آن بریز تا از آن جرعه، جوانی و سرزندگی به او ببخشد.