شمارهٔ ۲۳۲

هوش مصنوعی: ای دوست، دور از چهره‌ات به حدی دلم تنگ است که انگار وجود خود را از دست داده‌ام.

هوش مصنوعی: تحمل و صبوری من از همه خوبان بیشتر است، اما در مقابل تو، ای دوست، نمی‌توانم صبر کنم.

هوش مصنوعی: می‌خواهم در روزی که به تو وصل شوم، نغمه‌ی غم و دلتنگی‌ام را برایت بخوانم ای دوست.

هوش مصنوعی: دوست عزیز، هنوز نتوانسته‌ام احساسات و کلمات خود را به خوبی بیان کنم.

هوش مصنوعی: تو گفتی که از غم من دل تو چگونه است، اما من نمی‌دانم دلِ تو در این باره چه احساسی دارد، ای دوست.

هوش مصنوعی: دست از دامن من بردار، چون به خاطر تو جان خود را هم فدای تو می‌کنم، ای دوست.

هوش مصنوعی: دوست من، من چون سگی وفادار در کنار در تو نشسته‌ام و سرم را بر زمین گذاشته‌ام.