شمارهٔ ۱۰۰۲

هوش مصنوعی: دوست عزیز، چرا از دوستانت نمی‌پرسی که چه بر سر تو آمده؟ چرا دردی که در دل داریم را درمان نمی‌کنی؟

هوش مصنوعی: تو به خاطر اشک‌های الماس‌مانندت، مثل گلی که از باران دوری می‌جوید، دامن خود را نمی‌کشی.

هوش مصنوعی: تو بر من هزار بار ظلم و ستم کردی، اما من خوشحالم که این محبت را با یکی از هزاران انجام نمی‌دهی.

هوش مصنوعی: شیران تماماً به دنبال شکار غزالان بازیگوش تو هستند، ولی تو هیچ وقت به فکر صید شیران و شکارچیان نبوده‌ای.

هوش مصنوعی: ای گل، خوشحال و سرزنده باش و بخند، حتی اگر ابرهای بهاری بر درد و اندوهم هیچ رحمی نکنند.

هوش مصنوعی: جامی که از سنگ لعل تو ساخته شده، تنها با یک جرعه از آن نمی‌توانی یاد باده‌گساران را از خاطر ببری.

هوش مصنوعی: بیا و دمی بر دار گل خوشی بنوش، چرا که بر دل داغدار من، ترک عشق تو مثل زخم عذاران است و نمی‌تواند این درد را درمان کند.