خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

رباعیات

کمال‌الدین اسماعیل » رباعیات

شمارهٔ ۱ : خصم که ز پس نیزه خورد روز وغا

شمارهٔ ۲ : گه زلف بنفشه برکند باد صبا

شمارهٔ ۳ : جایی که در بقا فرازست آنجا

شمارهٔ ۴ : جایی که نشان بی نشانست آنجا

شمارهٔ ۵ : در دست منت همیشه دامن بادا

شمارهٔ ۶ : شمعم که زمن هست اثر غم پیدا

شمارهٔ ۷ : گر بگشایم ز غصّه امشب لب را

شمارهٔ ۸ : روز آمد و بردوختم از دم لب را

شمارهٔ ۹ : بی یار، کسی که یار نداشت ترا

شمارهٔ ۱۰ : شادی خوانم بنام غمهای ترا

شمارهٔ ۱۱ : چون دید صبا میان بستان گل را

شمارهٔ ۱۲ : عید آمد و درد برقرارست مرا

شمارهٔ ۱۳ : زابشخور وصل بهره اشکست مرا

شمارهٔ ۱۴ : در تن غم تو بجای جانست مرا

شمارهٔ ۱۵ : نه یاری ازین دلگسلی هست مرا

شمارهٔ ۱۶ : زلف تو چنان بباد بر داد مرا

شمارهٔ ۱۷ : کرد این طمع خام تبه نام مرا

شمارهٔ ۱۸ : دل بر تو نهم رغم بد اندیشان را

شمارهٔ ۱۹ : آنها که فلک وفا نداد ایشان را

شمارهٔ ۲۰ : تیغ تو که بنده می‌کند شاهان را

شمارهٔ ۲۱ : ساقت که بآرزو پرستند او را

شمارهٔ ۲۲ : دردیست اجل که نیست درمان او را

شمارهٔ ۲۳ : هر کو بشناخت مستی و پستی را

شمارهٔ ۲۴ : می آمد و می رفت پیاله بر ما

شمارهٔ ۲۵ : گرچه خوش نیست حالت ناخوش ما

شمارهٔ ۲۶ : در باغ بین زگونه گون برگ و نوا

شمارهٔ ۲۷ : رشک آیدم ای دوست که با تو هر شب

شمارهٔ ۲۸ : داری ز پی چشم بد ای درّ خوشاب

شمارهٔ ۲۹ : ماییم نهاده سر بفرمان شراب

شمارهٔ ۳۰ : چشم تو همی داشت دلم را بعذاب

شمارهٔ ۳۱ : چون مردمک دیده ام ای در خوشاب

شمارهٔ ۳۲ : گفتم که مرا وصل تو نفزاید آب

شمارهٔ ۳۳ : وقتست که پر زچین شود طرّۀ آب

شمارهٔ ۳۴ : کام همه ناله و خروشست امشب

شمارهٔ ۳۵ : هستم ز وصال دوست دلشاد امشب

شمارهٔ ۳۶ : ای دل چو رسید روز اومید بشب

شمارهٔ ۳۷ : شاها همه کار تو زهم طرفه ترست

شمارهٔ ۳۸ : بر لاله ز عارض تو هر دم ز نخست

شمارهٔ ۳۹ : آزرده چو شد ز زخم نشتر دستت

شمارهٔ ۴۰ : گر خسته دل مرا بر آری حاجت

شمارهٔ ۴۱ : از بس که تنم ز آتش دل بگداخت

شمارهٔ ۴۲ : آن دل که بر اتش غمت صد ره سوخت

شمارهٔ ۴۳ : شاها چو به داد داد هر کس دادت

شمارهٔ ۴۴ : خواهی که هنروران نکو دارندت

شمارهٔ ۴۵ : دربند کسی باش که یاری کندت

شمارهٔ ۴۶ : روزی گیرم میان تو چون کمرت

شمارهٔ ۴۷ : گیرم بنقاب در کشی رخسارت

شمارهٔ ۴۸ : از بس که کنم شام و سحر در کارت

شمارهٔ ۴۹ : باور نکنی که از من عشوه پرست

شمارهٔ ۵۰ : ای عزم تو بر شکستن عهد درست

شمارهٔ ۵۱ : دی توبت من ز آستین برزد دست

شمارهٔ ۵۲ : غمگین دل من که شادمان از غم تست

شمارهٔ ۵۳ : ترکم سوی آماجگه آمد سرمست

شمارهٔ ۵۴ : این ساغر می که بر کف دست من است

شمارهٔ ۵۵ : عید آمد و ساز پارسایی بشکست

شمارهٔ ۵۶ : تا هست ترا چراغ دانش در دست

شمارهٔ ۵۷ : چون دید به گاه رفتن از عزم درست

شمارهٔ ۵۸ : فرزند ترا اگر بکوهست نشست

شمارهٔ ۵۹ : ای ترک حصاری همه چیزت بنواست

شمارهٔ ۶۰ : یک روز شبی چو شمع برخواهم خاست

شمارهٔ ۶۱ : ای دل اگرت بوصل دلدار هواست

شمارهٔ ۶۲ : تا دل بهوا جویی مهرت برخاست

شمارهٔ ۶۳ : در چاه ز نخدانت دل ما بنواست

شمارهٔ ۶۴ : چون ساغر می راز نهانم پیداست

شمارهٔ ۶۵ : اقطاع طرب در نظر ساغر ماست

شمارهٔ ۶۶ : از هر چه بدو میل دل غافل ماست

شمارهٔ ۶۷ : زلف سیهت که آشیان دل ماست

شمارهٔ ۶۸ : ای هست وزنیست برتر اندیشۀ ماست

شمارهٔ ۶۹ : آتش که بطبع جان کداز آمده است

شمارهٔ ۷۰ : امروز مرا ز چشم بارندگی است

شمارهٔ ۷۱ : هر لحظه دل اندر هوسی نتوان بست

شمارهٔ ۷۲ : رنگ رخ زر ز سکّۀ دولت تست

شمارهٔ ۷۳ : زلف تو که در سیه گری چا کرتست

شمارهٔ ۷۴ : چشم تو که بیماری او ننهفتست

شمارهٔ ۷۵ : از روی تو زلف پاره یی بگرفتست

شمارهٔ ۷۶ : ای آنکه زمانه کمترین بندۀ تست

شمارهٔ ۷۷ - فاجابه : خورشید غلام رای رخشندهٔ تست

شمارهٔ ۷۸ : خون خوارۀ مهربان غمزه تست

شمارهٔ ۷۹ : چون تیغ زند اجل سپرها هیچست

شمارهٔ ۸۰ : اشکم که ز خون این دل ناشادست

شمارهٔ ۸۱ : آتش که همه دلی ازو ناشادست

شمارهٔ ۸۲ : گر مهرۀ ما از تو جدا افتادست

شمارهٔ ۸۳ : آن غنچۀ گل نگر چه چست افتادست

شمارهٔ ۸۴ : در پای تو دل گرچه زبون افتادست

شمارهٔ ۸۵ : هر کجا که ز مهرت نظری افتادست

شمارهٔ ۸۶ : گر افتدم آن ماه شبی مست بدست

شمارهٔ ۸۷ : عشق تو ز لطفها که با ما کردست

شمارهٔ ۸۸ : اشکم که ز خون چو دردی شیره شدست

شمارهٔ ۸۹ : هر کجا که دلی هست ز غم فرسودست

شمارهٔ ۹۰ : در عمر مرا با تو شبی خوش بودست

شمارهٔ ۹۱ : گر لاله بهجران تو خوشدل بودست

شمارهٔ ۹۲ : از حلقۀ گوش تو دلم را خبرست

شمارهٔ ۹۳ : در بند جهان کسی که او بیشترست

شمارهٔ ۹۴ : تا تنگ دلم جای تو خوش پسرست

شمارهٔ ۹۵ : تا تنگ دلم جای چو تو خوش پسرست

شمارهٔ ۹۶ : تیغ تو که همچو مرگ مردم خوارست

شمارهٔ ۹۷ : گفتم که مرا بر تو ببوسی نازست

شمارهٔ ۹۸ : اندیشۀ تو چو در دل ما بنشست

شمارهٔ ۹۹ : این اشک که مونس من غمناکست

شمارهٔ ۱۰۰ : زلف که هزار عهد محکم بشکست

شمارهٔ ۱۰۱ : دی گفت مرا اسب در آنت چه شکست

شمارهٔ ۱۰۲ : بی مرگی اگر چه آشنایی مرگ است

شمارهٔ ۱۰۳ : از عشق دهانت دل مسکین تنگست

شمارهٔ ۱۰۴ : هر چند که روی لاله بس دلگسلست

شمارهٔ ۱۰۵ : غمهای فراخ من نه در خورد دلست

شمارهٔ ۱۰۶ : بی روی تو شادی همه در درد دلست

شمارهٔ ۱۰۷ : در حضرت عشق هر که او مقبولست

شمارهٔ ۱۰۸ : دلدار مرا ز هر چه خوشتر چشمست

شمارهٔ ۱۰۹ : شمعم من اگر چه ز آتشم رنج تنست

شمارهٔ ۱۱۰ : تیغ تو که لب تا لب او دندانست

شمارهٔ ۱۱۱ : از بس که رخ لاله خوش و خندانست

شمارهٔ ۱۱۲ : وقتی که درو راحت درویشانست

شمارهٔ ۱۱۳ : آن بت که سوی دهانش رهبر سخنست

شمارهٔ ۱۱۴ : شیرین دهنت که تنگنای سخنست

شمارهٔ ۱۱۵ : شادیّ زمانه عاشق طبع منست

شمارهٔ ۱۱۶ : درد تو دوای دل وارون منست

شمارهٔ ۱۱۷ : این خشک گیا که زرد چون روی منست

شمارهٔ ۱۱۸ : گر شرح دهم که بی تو کارم چونست

شمارهٔ ۱۱۹ - و قال ایضاً فی حالة قتله : دل خون شد و شرط جان گدازی اینست

شمارهٔ ۱۲۰ : گازر بچه را سپید کاری آهوست

شمارهٔ ۱۲۱ : تیغ تو که مرگ جرعة ساغر اوست

شمارهٔ ۱۲۲ : می ده که دل ریش مرا مرهم اوست

شمارهٔ ۱۲۳ : بی عیش و طرب دمی چو برنارد دوست

شمارهٔ ۱۲۴ : برخاک درت بخت مرا بخوابگهست

شمارهٔ ۱۲۵ : بشنو سخن باد که چون دلخواهست

شمارهٔ ۱۲۶ : از چرخ کهن محنت و دردم تازه ست

شمارهٔ ۱۲۷ : گفتند دل تو از خرد بیگانه ست

شمارهٔ ۱۲۸ : گفتم: ز تو خوبتر درین شهر بسیست

شمارهٔ ۱۲۹ : دی گفت ندیدمت درین روزی بیست

شمارهٔ ۱۳۰ : گرچه دل من چو شمع آتش خایست

شمارهٔ ۱۳۱ : در خدمت تو گر تن من برپایست

شمارهٔ ۱۳۲ : بس که بشب مرا خروش و زاریست

شمارهٔ ۱۳۳ : تا ظن نبری که در نکوئیت شکیست

شمارهٔ ۱۳۴ : شاها ز غمت زمانه چون دلتنگیست

شمارهٔ ۱۳۵ : گر در دهن تو از فراخی سخنیست

شمارهٔ ۱۳۶ : در آرزوی روی چو روزت شب نیست

شمارهٔ ۱۳۷ : یک ذره هوای من مسکینت نیست

شمارهٔ ۱۳۸ : با روی تو این دیدۀ پرنم بدنیست

شمارهٔ ۱۳۹ : آن دل که بجز سوی غمت رهبر نیست

شمارهٔ ۱۴۰ : بی روی تو غمگسار من جز غم نیست

شمارهٔ ۱۴۱ : امشب که نشان روز در عالم نیست

شمارهٔ ۱۴۲ : در روی زمین هیچ کست دشمن نیست

شمارهٔ ۱۴۳ : امشب که فراق را گذر بر من نیست

شمارهٔ ۱۴۴ : ای دل چو ترا ذوق لب جانان نیست

شمارهٔ ۱۴۵ : خون باد دل ارشاد بپیوند تو نیست

شمارهٔ ۱۴۶ : گل خواست که چون رخش نکو باشد و نیست

شمارهٔ ۱۴۷ : کس را ز غم تو با طرب کاری نیست

شمارهٔ ۱۴۸ : چشم تو که کار او بازی نیست

شمارهٔ ۱۴۹ : زین بیش گرم چه رای خاموشی نیست

شمارهٔ ۱۵۰ : امشب که بجز یار مرا ساقی نیست

شمارهٔ ۱۵۱ : احدات زمانه را چوپایانی نیست

شمارهٔ ۱۵۲ : همچو نفس تو عمر فرسایی نیست

شمارهٔ ۱۵۳ : ای در حق من وصل ترارایی ست

شمارهٔ ۱۵۴ : بلبل نالان ز شاخ چون دلشده‌ای‌ست

شمارهٔ ۱۵۵ : تیمار من پشت دوته باید داشت

شمارهٔ ۱۵۶ : آنکس که چو شمع آتش اندر جان داشت

شمارهٔ ۱۵۷ : آمد بر من چو بر کفم زر پنداشت

شمارهٔ ۱۵۸ : فصّاد چو بر رگ تو نشتر بگماشت

شمارهٔ ۱۵۹ : نقّاش که آن صورت زیبا بنگاشت

شمارهٔ ۱۶۰ : غافل بودم که یار بر ما بگذشت

شمارهٔ ۱۶۱ : از بحر کف تو چون برامد تیغت

شمارهٔ ۱۶۲ : تیغ تو که مغز شهریاران بشکافت

شمارهٔ ۱۶۳ : چون بلبل مست راه در بستان یافت

شمارهٔ ۱۶۴ : امشب ز غمت میان خون خواهم خفت

شمارهٔ ۱۶۵ : بس کس که زجور خلق دل ریش برفت

شمارهٔ ۱۶۶ : مویی که ز فرق آن دلارای برفت

شمارهٔ ۱۶۷ : روی تو بدید عقل را رای برفت

شمارهٔ ۱۶۸ : اطراف چمن لالۀ دلکش بگرفت

شمارهٔ ۱۶۹ : دیشب هوس دل غمینم بگرفت

شمارهٔ ۱۷۰ : وقت سحرش چو عزم رفتن بگرفت

شمارهٔ ۱۷۱ : آن بت که جهان بغمزۀ مست گرفت

شمارهٔ ۱۷۲ : گرچه کرمت ز من عنان باز گرفت

شمارهٔ ۱۷۳ : یارآمد و دست من آشفته گرفت

شمارهٔ ۱۷۴ : دل باز حدیث شادی افسانه گرفت

شمارهٔ ۱۷۵ : دل را هوس زلف دلارای گرفت

شمارهٔ ۱۷۶ : راز تو بنزد این و آن نتوان گفت

شمارهٔ ۱۷۷ : در کوی وفا چو بی درنگیست دلت

شمارهٔ ۱۷۸ : ای جان و جهانرا مدد از لطف و دمت

شمارهٔ ۱۷۹ : ای جان جهان را مدد از لطف دمت

شمارهٔ ۱۸۰ : در حیله گری هزار رنگ آورمت

شمارهٔ ۱۸۱ : با آنکه زیان شدست یکسر قلمت

شمارهٔ ۱۸۲ : از لطف نمی شود مصور دهنت

شمارهٔ ۱۸۳ : من دوش دلی ز دستکار دهنت

شمارهٔ ۱۸۴ : تا من نکنم چو گل پر از زر دهنت

شمارهٔ ۱۸۵ : یک شب خواهم خراب و ناپروایت

شمارهٔ ۱۸۶ : در حسن ندارد گل صد پر پایت

شمارهٔ ۱۸۷ : ای قبله گه ملک خم ابرویت

شمارهٔ ۱۸۸ : بشنو زمن ای قبلۀ جانم رویت

شمارهٔ ۱۸۹ : تا گشت عتاب و جنگ با ماش فراخ

شمارهٔ ۱۹۰ : شد راحت آن روی دلارای فراخ

شمارهٔ ۱۹۱ : گردون که همه گرد جفا می گردد

شمارهٔ ۱۹۲ : آن باده که چشم عیش روشن دارد

شمارهٔ ۱۹۳ : دریاب گرت دست رسی خواهد بود

شمارهٔ ۱۹۴ : بلبل بسپیده دم همی زد فریاد

شمارهٔ ۱۹۵ : دمی می رفتم مست و کش و خرّم و شاد

شمارهٔ ۱۹۶ : وقتی که بتم گره بر آن زلف نهاد

شمارهٔ ۱۹۷ : از بس که سوی چمن برد بوی تو باد

شمارهٔ ۱۹۸ : پیوسته مرا چون تو بتی در بر باد

شمارهٔ ۱۹۹ : ای داده مرا جان و جوانی بر باد

شمارهٔ ۲۰۰ : خورشید غلام آن رخ مه وش باد

شمارهٔ ۲۰۱ : کس چون تو اسیر ریش بسیار مباد

شمارهٔ ۲۰۲ : .... عشق تو فیروز مباد

شمارهٔ ۲۰۳ : بی روی توام صبر و دل و هوش مباد

شمارهٔ ۲۰۴ : پیوسته کمان دولتت بر زه باد

شمارهٔ ۲۰۵ : جام طربم زناگه از دست افتاد

شمارهٔ ۲۰۶ : گل گرچه بطبع خوب و دمساز افتاد

شمارهٔ ۲۰۷ : دل چون ز جهان عیش یکسو افتاد

شمارهٔ ۲۰۸ : آن دل که بکام دل بدخواه افتاد

شمارهٔ ۲۰۹ : ایّام جز از عشوۀ بسیار نداد

شمارهٔ ۲۱۰ : یک روز فلک کار مرا ساز نداد

شمارهٔ ۲۱۱ : ساقی بر من چو جام روشن بنهاد

شمارهٔ ۲۱۲ : ذوقیست لب ترا که جان دریابد

شمارهٔ ۲۱۳ : بی روی تو جز بخت نگون کی خسبد؟

شمارهٔ ۲۱۴ : در بزم ملک زهره نواگر زیبد

شمارهٔ ۲۱۵ : چون آه دمادمم افتد

شمارهٔ ۲۱۶ : زلفت که زروی باز پس می افتد

شمارهٔ ۲۱۷ : عکس رخ تو چو بر فلک می افتد

شمارهٔ ۲۱۸ : چون غنچۀ گل در تک و پو می افتد

شمارهٔ ۲۱۹ : زلفت همه بر لالۀ تر می غلتند

شمارهٔ ۲۲۰ : اشکم ز تو در خون جگر می غلتد

شمارهٔ ۲۲۱ : کی بی تو مرا چو غنچه دل خوش گردد؟

شمارهٔ ۲۲۲ : از عکس لبت دیده بدخشان گردد

شمارهٔ ۲۲۳ : جایی که مل لعل پیاپی گردد

شمارهٔ ۲۲۴ : چون کار زمانه بر گذر می‌گردد

شمارهٔ ۲۲۵ : مشک تو نقاب ارغوان می گردد

شمارهٔ ۲۲۶ : گل راز طرب همه دهان می خندد

شمارهٔ ۲۲۷ : گل در مه روزه همچنان می خندد

شمارهٔ ۲۲۸ : چون دید بر آورده غم از جانم گرد

شمارهٔ ۲۲۹ : دوش آن دل خون گشتۀ محنت پرورد

شمارهٔ ۲۳۰ : هر کس که در آن قامت موزون نگرد

شمارهٔ ۲۳۱ : آن لاله نگر چو ساغری آمده خرد

شمارهٔ ۲۳۲ : زین سر که زبان دور باشت دارد

شمارهٔ ۲۳۳ : بر من چو لبت ببوسه شکّر بارد

شمارهٔ ۲۳۴ : آیین ستمگری که عالم دراد

شمارهٔ ۲۳۵ : زلف تو از آن باد که در سر دارد

شمارهٔ ۲۳۶ : خون گشته دلم با تو چنان خو داد

شمارهٔ ۲۳۷ : زلف تو که خون خلق ازو می بارد

شمارهٔ ۲۳۸ : گر حلقۀ زلف تو کسی زبشمارد

شمارهٔ ۲۳۹ : آن ماه که چرخ بر رخش مهر آرد

شمارهٔ ۲۴۰ : اشکیم ز اندازه برون می بارد

شمارهٔ ۲۴۱ : ... که طاقت فراقت دارد ؟

شمارهٔ ۲۴۲ : نرگس که دلش هوای ساغر دارد

شمارهٔ ۲۴۳ : دل گرچه امید وصل کمتر دارد

شمارهٔ ۲۴۴ : امروز ملالی به کمالم دارد

شمارهٔ ۲۴۵ : آن شاخ سمن که روی خندان دراد

شمارهٔ ۲۴۶ : لعل تو ز لطف صورت جان دارد

شمارهٔ ۲۴۷ : شاخ ارز شکوفه شکل پروین دارد

شمارهٔ ۲۴۸ : گر دیدۀ نرگس نه سبل می دارد

شمارهٔ ۲۴۹ : شب گرچه ز روشنی جدایی دارد

شمارهٔ ۲۵۰ : هر سال شکوفه سیم چندان بارد

شمارهٔ ۲۵۱ : گفتم که چو مست شد مرا ناز آرد

شمارهٔ ۲۵۲ : چون رنگ رخ تو گل ببازار آرد

شمارهٔ ۲۵۳ : عشق تو گرم چه غم فراوان آرد

شمارهٔ ۲۵۴ : زلفت که دلم را بفغان می آرد

شمارهٔ ۲۵۵ : مهر تو نشان آب و گل می ببرد

شمارهٔ ۲۵۶ : نام تو مرا چو بر زبان می گذرد

شمارهٔ ۲۵۷ : می پنبۀ عقل هرزه گو داند کرد

شمارهٔ ۲۵۸ : دیوان بگناه تو سفید باید کرد

شمارهٔ ۲۵۹ : با غنچه صبا چو دست اندر کش کرد

شمارهٔ ۲۶۰ : چشم تو اگر نظر بغمخواران کرد

شمارهٔ ۲۶۱ : بی روی تو صبر ازین فزون نتوان کرد

شمارهٔ ۲۶۲ : دل خوی فراقفای غم خوردن کرد

شمارهٔ ۲۶۳ : یارم ز جفا هیچ رها کرد؟ نکرد

شمارهٔ ۲۶۴ : امسال بهار رسم دیگر گون کرد

شمارهٔ ۲۶۵ : تا این دل محنت زده آهنگ تو کرد

شمارهٔ ۲۶۶ : با من سر زلفش ار پریشانی کرد

شمارهٔ ۲۶۷ : آن غنچۀ گل که طبع خرّم آورد

شمارهٔ ۲۶۸ : خون دل من بتم بصد ناز خورد

شمارهٔ ۲۶۹ : غمگین دل من غم همه عالم خورد

شمارهٔ ۲۷۰ : گردون چو غم زشت و نکومی نخورد

شمارهٔ ۲۷۱ : دل را زرخ خوب تو می نگزیرد

شمارهٔ ۲۷۲ : چون دست افق گلوی پروین گیرد

شمارهٔ ۲۷۳ : نه عقل ز کار من شماری گیرد

شمارهٔ ۲۷۴ : عاشق که بیاد روی دلبر میرد

شمارهٔ ۲۷۵ : هر لحظه فلک بهانه‌ای آغازد

شمارهٔ ۲۷۶ : شاید که دلم بمن نمی پردازد

شمارهٔ ۲۷۷ : شمعم که چو باد هوسم بر سر زد

شمارهٔ ۲۷۸ : آن ماه و شی که طعنه اندر خور زد

شمارهٔ ۲۷۹ : از دست بشد دلی که صد جان ارزد

شمارهٔ ۲۸۰ : بر سوز دل من دل آتش سوزد

شمارهٔ ۲۸۱ : گفتی که دلت چند پیاپی سوزد

شمارهٔ ۲۸۲ : پیوسته دلم ز خرّمی پرهیزد

شمارهٔ ۲۸۳ : باز این چشمم چه فتنه می انگیزد

شمارهٔ ۲۸۴ : شمعم که چو غم بقصد من برخیزد

شمارهٔ ۲۸۵ : مشکین خطی از بعب تو بر می خیزد

شمارهٔ ۲۸۶ : تا با لب تو لبم هم دآواز نشد

شمارهٔ ۲۸۷ : گل خواست که چون روی تو زیبا باشد

شمارهٔ ۲۸۸ : آن را که چو تو نگار در خور باشد

شمارهٔ ۲۸۹ : ساقی که بلطف سمن تر باشد

شمارهٔ ۲۹۰ : گر قامت بنده زین بخم تر باشد

شمارهٔ ۲۹۱ : لعل لب او که درج گوهر باشد

شمارهٔ ۲۹۲ : آن می که ز خون دختر رز باشد

شمارهٔ ۲۹۳ : آنرا که دل از غمی مشوّش باشد

شمارهٔ ۲۹۴ : یاد تو کند کسی که خامش باشد

شمارهٔ ۲۹۵ : آن کو بسلامی ز تو قانع باشد

شمارهٔ ۲۹۶ : چون در تو نه فضل و نه تفضل باشد

شمارهٔ ۲۹۷ : شمعم که غذای چشمم از نم باشد

شمارهٔ ۲۹۸ : بسیار بدیدم و چو تو کم باشد

شمارهٔ ۲۹۹ : چون چنگ تو تارگیم در تن باشد

شمارهٔ ۳۰۰ : پیوسته ترا حال پریشان باشد

شمارهٔ ۳۰۱ : نالیدن بلبل ار چه موزون باشد

شمارهٔ ۳۰۲ : عشق تو مرا جان و روان می‌بخشد

شمارهٔ ۳۰۳ : عمر تو درین هوس هبا خواهد شد

شمارهٔ ۳۰۴ : دل در پی دلبر بسفر خواهد شد

شمارهٔ ۳۰۵ : از رای تو کارها نکو خواهد شد

شمارهٔ ۳۰۶ : چون موم بدست غم زبون باید شد

شمارهٔ ۳۰۷ : آلوده مشو که پاک می باید شد

شمارهٔ ۳۰۸ : عمر تو که بر خیره چنان ضایع شد

شمارهٔ ۳۰۹ : گه شانه زبان در خم گیسوت کشد

شمارهٔ ۳۱۰ : آن شمع دراز قد که جز سر نکشد

شمارهٔ ۳۱۱ : زلف تو دلم برد و بقصد جان شد

شمارهٔ ۳۱۲ : با ذوق لب تو باده گر می کوشد

شمارهٔ ۳۱۳ : روی تو نقاب همچنان می پوشد

شمارهٔ ۳۱۴ : سودای تو در چشم خرد ناخنه شد

شمارهٔ ۳۱۵ : سحر بنفشه موی اگر بشکافد

شمارهٔ ۳۱۶ : رفت آنکه ز چشم اشک چو لولو بچکد

شمارهٔ ۳۱۷ : بیداد جهان بسر نخواهد آمد

شمارهٔ ۳۱۸ : خصم تو که سر تیز تر از تیر آمد

شمارهٔ ۳۱۹ : در زرم چوکس تو بآواز آمد

شمارهٔ ۳۲۰ : بر یاد تو جان من چو دمساز آمد

شمارهٔ ۳۲۱ : انگام سحر باد صبا می آمد

شمارهٔ ۳۲۲ : هر گوهر معنی که دلم کرد پسند

شمارهٔ ۳۲۳ : گفتی که بگو حال دل غم پیوند

شمارهٔ ۳۲۴ : دیدی که دگر بی رخ آن سرو بلند

شمارهٔ ۳۲۵ : ای باد صبا ، بخاک پایت سوگند

شمارهٔ ۳۲۶ : یارم چو سوار سوی میدان راند

شمارهٔ ۳۲۷ : ایّام بر آنست که تا بتواند

شمارهٔ ۳۲۸ : پروانۀ تو عمید اصلاً بنخواند

شمارهٔ ۳۲۹ : بستان دلم،ارنه غم زمن بستاند

شمارهٔ ۳۳۰ : لعل تو طریق مهربانی داند

شمارهٔ ۳۳۱ : با عشق تو خوشدلی در ایّام نماند

شمارهٔ ۳۳۲ : اکنون که ز خوشدلی در ایّام نماند

شمارهٔ ۳۳۳ : اهل طبرستان همه چون فاخته‌اند

شمارهٔ ۳۳۴ : چشم و دل من زبس که پر غم شده اند

شمارهٔ ۳۳۵ : زر رشتۀ خور زتاب شب بگسستند

شمارهٔ ۳۳۶ : نام کف تو چو پیش دشمن بردند

شمارهٔ ۳۳۷ : از جور که بر سرو بلندت مردند

شمارهٔ ۳۳۸ : صاحبنظران چو شمع در بر گیرند

شمارهٔ ۳۳۹ : اقبال تو با سپهر و اختر بزند

شمارهٔ ۳۴۰ : چون کالبدم ز روح وا پردازند

شمارهٔ ۳۴۱ : چوگان زلفان که سوی میدان یازند

شمارهٔ ۳۴۲ : با چشم تو باد چشم عبهر بکند

شمارهٔ ۳۴۳ : وقتست که باز بلبل آشوب کند

شمارهٔ ۳۴۴ : وقتست که بلبل بگل آواز کند

شمارهٔ ۳۴۵ : وقتی که صبا طرّۀ سنبل شکند

شمارهٔ ۳۴۶ : قلب صف عقل عقربی می شکند

شمارهٔ ۳۴۷ : هر کو سر و زر بیار تسلیم کند

شمارهٔ ۳۴۸ : با آنکه دلم ز وصل خرم نکند

شمارهٔ ۳۴۹ : پیوسته دلم میل بسوی تو کند

شمارهٔ ۳۵۰ : شاید که دلم میل بسوی تو کند

شمارهٔ ۳۵۱ : در کار جهان کسی که اندیشه کند

شمارهٔ ۳۵۲ : بر یاد قدت دل رهی ناله کند

شمارهٔ ۳۵۳ : هر چند ز نرگس صفت چشم کنند

شمارهٔ ۳۵۴ : آنها که مرا بعشوه مغرور کنند

شمارهٔ ۳۵۵ : وقتست که گلها بنیایند و روند

شمارهٔ ۳۵۶ : این قوم بجز غصه و دردت ندهد

شمارهٔ ۳۵۷ : هر کس که رخ و قد نگارم بیند

شمارهٔ ۳۵۸ : آنان که طریق علم می پیمایند

شمارهٔ ۳۵۹ : دیده ز فراق تو زیان می بیند

شمارهٔ ۳۶۰ : عشّاق نه از غم جوانی گریند

شمارهٔ ۳۶۱ : گفتم که ترا ماه زمین می گویند

شمارهٔ ۳۶۲ : راز من و تو چو هر کسی می گویند

شمارهٔ ۳۶۳ : گر زانکه ترا غم دلی روی نمود

شمارهٔ ۳۶۴ : روزی دل من ز جست و جویی ناسود

شمارهٔ ۳۶۵ : گل چو ز صبا حدیث رویت بشنود

شمارهٔ ۳۶۶ : روزی لبم از رخ تو بوسی بر بود

شمارهٔ ۳۶۷ : انگشت گزان چو دیدمش خشم آلود

شمارهٔ ۳۶۸ : ای دل اگرت چه دیده بس رنج نمود

شمارهٔ ۳۶۹ : تیغ تو گیاهیست که مردم درود

شمارهٔ ۳۷۰ : از بهر چه لاله بر سر کرد بود

شمارهٔ ۳۷۱ : خورشید اگر چه در جهان فرد برد

شمارهٔ ۳۷۲ : وقتی که مرا می طرب در سر بود

شمارهٔ ۳۷۳ : آسوده تنی کز تو بتیمار بود

شمارهٔ ۳۷۴ : صدرا تو مکن غمز که آن غدر بود

شمارهٔ ۳۷۵ : جایی که فراق آن دلفروز بود

شمارهٔ ۳۷۶ : خاک طبرستان ز طرب دلکش بود

شمارهٔ ۳۷۷ : چون روی ترا آیینه در پیش بود

شمارهٔ ۳۷۸ : مهرت ز ستم همیشه در میغ بود

شمارهٔ ۳۷۹ : معشوقه چو شاهد و باندام بود

شمارهٔ ۳۸۰ : آنرا که بمردمی اشارت نبود

شمارهٔ ۳۸۱ : زلف تو اگر جعد بغایت نبود

شمارهٔ ۳۸۲ : از خواجه مرا اگر نوازش نبود

شمارهٔ ۳۸۳ : پیش از توغم در نهان من بود

شمارهٔ ۳۸۴ : دی اسب مرا گفت که نیکو نبود

شمارهٔ ۳۸۵ - و قال ایضاً فی مرثیة ابنه لماهلک بالغرق : آنرا که بوصل تو پناهی نبود

شمارهٔ ۳۸۶ : آن شد که مرا دل و توانایی بود

شمارهٔ ۳۸۷ : جایی که چنان صید ز دامی برود

شمارهٔ ۳۸۸ : وقتست که گل تاج سر انگشت شود

شمارهٔ ۳۸۹ : چون باد اجل هم نفس مرد شود

شمارهٔ ۳۹۰ : چون نرگس نیم خفته بیدار شود

شمارهٔ ۳۹۱ : زین باقی عمر کام حاصل نشود

شمارهٔ ۳۹۲ : گر باد در آن طرّة دلخواه شود

شمارهٔ ۳۹۳ : گر سوز دلم یک نفس آهسته شود

شمارهٔ ۳۹۴ : هرگونه زراه صدق گویند شود

شمارهٔ ۳۹۵ : وقتست که گل حریف پیمانه شود

شمارهٔ ۳۹۶ : تا لعل لبت چو غنچه در خنده فزود

شمارهٔ ۳۹۷ : چشمت که همیشه چشم من تر خواهد

شمارهٔ ۳۹۸ : هر سوخته کو شادی عالم خواهد

شمارهٔ ۳۹۹ : دل باز مرا خوار و خجل می خواهد

شمارهٔ ۴۰۰ : چون از دلم حکایتی ساز نهد

شمارهٔ ۴۰۱ : شاها کرمت ز قاف تا قاف رسید

شمارهٔ ۴۰۲ : چون کیسۀ غنچه را صبا پر زردید

شمارهٔ ۴۰۳ : گفتی دودلی تو ، از تو کاری ناید

شمارهٔ ۴۰۴ : باغ از گل و لاله ار چه می آراید

شمارهٔ ۴۰۵ : این مردم چشم من همی نا ساید

شمارهٔ ۴۰۶ : آنرا که بدت زلف دلکش باید

شمارهٔ ۴۰۷ : هرچند فضول عیش کم می‌باید

شمارهٔ ۴۰۸ : گل را همه ساز و رنگ و بومی باید

شمارهٔ ۴۰۹ : می خوارگی اندر مه دی می باید

شمارهٔ ۴۱۰ : آنرا که ز ملک آب و جاهی باید

شمارهٔ ۴۱۱ : هر سال که غنچه را قبا تنگ آید

شمارهٔ ۴۱۲ : جانرا غم تو هیچ خوشتر ناید

شمارهٔ ۴۱۳ : بی یاد تو از من نفسی برناید

شمارهٔ ۴۱۴ : نه از دل کس بوی طرب می‌آید

شمارهٔ ۴۱۵ : شمعم که سرم آفت تن می آید

شمارهٔ ۴۱۶ : هر بد که زگردش زمن می آید

شمارهٔ ۴۱۷ : چشمم جو بران روی نکو می آید

شمارهٔ ۴۱۸ : چون یادم از آن روی نکو می آید

شمارهٔ ۴۱۹ : دی گفت صبا که گل بنزدیک رسید

شمارهٔ ۴۲۰ : چشم ز میان تو نشان هیچ ندید

شمارهٔ ۴۲۱ : می نتوانم اشک فراوان بارید

شمارهٔ ۴۲۲ : گر تیغ سر انگشت تو صد را ببرید

شمارهٔ ۴۲۳ : کو دیده که تا بر وطن خود گرید

شمارهٔ ۴۲۴ : بیداری چشم و خواب بختم نگرید

شمارهٔ ۴۲۵ : هنگام صبوحست حریفان خیزید

شمارهٔ ۴۲۶ : چون زلف ترا کار ببالا برسید

شمارهٔ ۴۲۷ : لطف تو بآشنا و بیگانه رسید

شمارهٔ ۴۲۸ : آنان که ز وصلشان دلم می‌بالید

شمارهٔ ۴۲۹ : ای وصل تو بر تراز تمنای امید

شمارهٔ ۴۳۰ : گر در همه عمر خویش فرصت جوید

شمارهٔ ۴۳۱ : خصمت که ره قضای بد می جوید

شمارهٔ ۴۳۲ : ماییم چو خر گه همه بر بسته کمر

شمارهٔ ۴۳۳ : مانند دو چشمیم من و آن دلبر

شمارهٔ ۴۳۴ : تا ز رنکنی از دهن کیسه بدر

شمارهٔ ۴۳۵ : تا کرد مرا دیده بروی تو نظر

شمارهٔ ۴۳۶ : در طبع تو ناکسی و در دست تو زر

شمارهٔ ۴۳۷ : تا شاخ شکوفه سیم خود کرد نثار

شمارهٔ ۴۳۸ : بستند گرو با نفس مشک تتار

شمارهٔ ۴۳۹ : در کار سخن رنج کشیدم بسیار

شمارهٔ ۴۴۰ : تا هست گل سعادت ای دوست ببار

شمارهٔ ۴۴۱ : ای فتنه شده ززلف پستت بیدار

شمارهٔ ۴۴۲ : ای دل سخن زلف مشوّش بگذار

شمارهٔ ۴۴۳ : رو مرغ نشاط را بپرواز گذار

شمارهٔ ۴۴۴ : آمد دی و دستهای فرو بست از کار

شمارهٔ ۴۴۵ : تا دست بسر و بن بر آورد چنار

شمارهٔ ۴۴۶ : این پیش نیاز کرده از زر دیوار

شمارهٔ ۴۴۷ : برخیز و دوای این دل تنگ بیار

شمارهٔ ۴۴۸ : ای از رسرشک باران از ابر

شمارهٔ ۴۴۹ : من کشتۀ هجرم از وصالم چه خبر؟

شمارهٔ ۴۵۰ : رفتم بوداع جان بدروازۀ صبر

شمارهٔ ۴۵۱ : اسبی دارم بکندی از خر خرتر

شمارهٔ ۴۵۲ : ماییم و وجودی ز عدم ناخوشتر

شمارهٔ ۴۵۳ : ای طبع تو از هنر نکو آیین تر

شمارهٔ ۴۵۴ : هر شب ز تو جفت شیونم تا بسحر

شمارهٔ ۴۵۵ : از بوی تو گشت دل تنگ باد سحر

شمارهٔ ۴۵۶ : زلفش دیدم بجنبش باد اندر

شمارهٔ ۴۵۷ : خوبان همه را صید توان کرد بزر

شمارهٔ ۴۵۸ : ای دل ز حدیث چون نمی بارد زر

شمارهٔ ۴۵۹ : آمد گل و آورد به پیراهن زر

شمارهٔ ۴۶۰ : در خون جگر شدم نهان چون ساغر

شمارهٔ ۴۶۱ : یارم بسخن دوش همی سفت شکر

شمارهٔ ۴۶۲ : باور نکنی که خوب رویان یکسر

شمارهٔ ۴۶۳ : شکلیست زنقش بندی دیباگر

شمارهٔ ۴۶۴ : ای در فن عشق هر دمت رای دگر

شمارهٔ ۴۶۵ : روزی که بهرزه می گذاریم ز عمر

شمارهٔ ۴۶۶ : کس در غم نیستی نماند همه عمر

شمارهٔ ۴۶۷ : زین گونه که شد خوار و فرو مایه هنر

شمارهٔ ۴۶۸ : گویی که درین تیره شب پهناور

شمارهٔ ۴۶۹ : ای بحر کف تو چون امل پنهاور

شمارهٔ ۴۷۰ : ای دل زر و سیم رامیندیش بخور

شمارهٔ ۴۷۱ : ای دل که ترا گفت این دم میخور

شمارهٔ ۴۷۲ : شد بر دل من زلفک هندوی تو چیر

شمارهٔ ۴۷۳ : از دیدن من چشم تو شد زان سان سیر

شمارهٔ ۴۷۴ : ای دوست بیکباره ره ناز مگیر

شمارهٔ ۴۷۵ : گر لاله بشد، سیاه کامی کم گیر

شمارهٔ ۴۷۶ : ایوان سرا بر فلک افراشته گیر

شمارهٔ ۴۷۷ : کار همه دنیا بمرادت شده گیر

شمارهٔ ۴۷۸ : در عشق تو گر زین سپس ای مایۀ ناز

شمارهٔ ۴۷۹ : در مدح تو مر مرا پس از فکر دراز

شمارهٔ ۴۸۰ : کردیم دگر شیوۀ رندی آغاز

شمارهٔ ۴۸۱ : من تختة نام و ننگ بستردم باز

شمارهٔ ۴۸۲ : خرم رخ تو دژم مبادا هرگز

شمارهٔ ۴۸۳ : چون می شنوم برطمع خودپیروز

شمارهٔ ۴۸۴ : بگذشت و مرا اشک روان بود هنوز

شمارهٔ ۴۸۵ : ای خوی تو همچو اشک من رنگ آمیز

شمارهٔ ۴۸۶ : ای غمزۀ خونریز تو چون پیکان تیز

شمارهٔ ۴۸۷ : چشم تو اگر چه ناتوانست او نیز

شمارهٔ ۴۸۸ : احوال منت باور اگر نیست ز کس

شمارهٔ ۴۸۹ : آخر خبری زین دل تنگ بپرس

شمارهٔ ۴۹۰ : ... زمان آینده مترس

شمارهٔ ۴۹۱ : از حال من سوخته خر من بررس

شمارهٔ ۴۹۲ : خالیست سیاه بر رخ آن مه وش

شمارهٔ ۴۹۳ : زلف تو که نیست در درازی همتاش

شمارهٔ ۴۹۴ : در عالم هجر آن بت شکر پاش

شمارهٔ ۴۹۵ : خصم تو که هست تیغ گلگون ز قفاش

شمارهٔ ۴۹۶ : گل را دیدم دمیده از کام آتش

شمارهٔ ۴۹۷ : بلبل که پریر از دل شاداش

شمارهٔ ۴۹۸ : نرگس که صبا بروی درمی جهدش

شمارهٔ ۴۹۹ : چون رنگ بدزدید گل از رخسارش

شمارهٔ ۵۰۰ : ای دیده، خیال روی چون گلنارش

شمارهٔ ۵۰۱ : افتاد دلم در تک و پو مگذارش

شمارهٔ ۵۰۲ : بلبل که نبود در چمن پر وازش

شمارهٔ ۵۰۳ : از غایت آنکه هست بر من نازش

شمارهٔ ۵۰۴ : تا دورم از آن دو لعل جان آویزش

شمارهٔ ۵۰۵ : خواهی بریار سیم بر، زر برکش

شمارهٔ ۵۰۶ : همچون آواز یک زمانم برکش

شمارهٔ ۵۰۷ : ای زلف توی که با همه نیرنگش

شمارهٔ ۵۰۸ : نرگس که مرا در نظر آمد چشمش

شمارهٔ ۵۰۹ : این آتش غم که بر جگر می کشمش

شمارهٔ ۵۱۰ : گر دل زتو بگسلند بغم بشکنمش

شمارهٔ ۵۱۱ : گر جان خواهد ز من همه جان دهمش

شمارهٔ ۵۱۲ : رشک ایدم از جعد تو ای عشوه فروش

شمارهٔ ۵۱۳ : امشب منم و جام می و نوشانوش

شمارهٔ ۵۱۴ : گل گفت اگرت هست بتی مه وش خوش

شمارهٔ ۵۱۵ : ای بر دل من خشم تو چون ناز تو خوش

شمارهٔ ۵۱۶ : در هم زده یی ز زلف و رخ رنگی خوش

شمارهٔ ۵۱۷ : ای دیده ندیده چون تو دلخواهی خوش

شمارهٔ ۵۱۸ : ای مونس جان ، لطف توام مرهم ریش

شمارهٔ ۵۱۹ : آن سرو که نیست در جهان همتایش

شمارهٔ ۵۲۰ : بیزار شدم بی تو زهر آسایش

شمارهٔ ۵۲۱ : زین پس نکنم شکایت این دل ریش

شمارهٔ ۵۲۲ : ای دل بنشین طریق کاری اندیش

شمارهٔ ۵۲۳ : بگشاد بخنده لعل جان پرور خویش

شمارهٔ ۵۲۴ : ای دل مطلب زدیگران مرهم خویش

شمارهٔ ۵۲۵ : گل کرد ز باده لعل پیراهن خویش

شمارهٔ ۵۲۶ : ای لعل تورا نهاده جان سر برخط

شمارهٔ ۵۲۷ : لعل تو کزو شکر شدست اندر خط

شمارهٔ ۵۲۸ : دل پیشکشت جان و تن آورد چو شمع

شمارهٔ ۵۲۹ : بر رشتۀ کا رتو فتادیم چو شمع

شمارهٔ ۵۳۰ : با دشمن و دوست انس گیریم چو شمع

شمارهٔ ۵۳۱ : ای دشمن ملک تو بغم کشته چو شمع

شمارهٔ ۵۳۲ : یاری که ندارد از لبش جام طمع

شمارهٔ ۵۳۳ : یاری که ز عشق اوست جانم غمناک

شمارهٔ ۵۳۴ : یارب که چگونه خفت دوش اندر خاک

شمارهٔ ۵۳۵ : چون دید فسرده بر رخم ده تو اشک

شمارهٔ ۵۳۶ : ای دانۀ دل نهاده در خوشۀ اشک

شمارهٔ ۵۳۷ : در شوق تو از شرح و بیان من و کلک

شمارهٔ ۵۳۸ : دی گفت ز زیر لب خندانک

شمارهٔ ۵۳۹ : دل رفت بسوی آن دهن خندانک

شمارهٔ ۵۴۰ : در تیره شبی چون سر زلفش تاریک

شمارهٔ ۵۴۱ : از بس که چکیدست مرا از هر رگ

شمارهٔ ۵۴۲ : دارم ز حیات غصّه ها بیش از مرگ

شمارهٔ ۵۴۳ : چون هست بلای زندگی بیش از مرگ

شمارهٔ ۵۴۴ : خصم تو که دارد رخ زرد و دل تنگ

شمارهٔ ۵۴۵ : از حادثه ها اگر چه باشم دلتنگ

شمارهٔ ۵۴۶ : هرگز بکسی... ل این دل تنگ

شمارهٔ ۵۴۷ : مطرب بصبوح داد آگاهی چنگ

شمارهٔ ۵۴۸ : ای برده گل از رخ چو گلنار تو رنگ

شمارهٔ ۵۴۹ : کردم بهوس عمارتی اندر دل

شمارهٔ ۵۵۰ : ای سعد فلک را ز رخ خوب تو فال

شمارهٔ ۵۵۱ : خاک سر کوی آن بت مشکین خال

شمارهٔ ۵۵۲ - قال الملک السعید شهاب الدین سلیمانشاه و ارسل به : چون نیست مرا به خدمتت راه وصال

شمارهٔ ۵۵۳ : کس لب به طرب به خنده نگشود امسال

شمارهٔ ۵۵۴ : آن غنچه نگر چو من گرفتار بدل

شمارهٔ ۵۵۵ : با رنگ رخ تو بر سمن خندد دل

شمارهٔ ۵۵۶ : زلف تو که می برد بآسانی دل

شمارهٔ ۵۵۷ : شادی طلبی از غم جانان مگسل

شمارهٔ ۵۵۸ : شد عمر و نشد هیچ مرادی حاصل

شمارهٔ ۵۵۹ : کردم ز سفر رمج و عنایی حاصل

شمارهٔ ۵۶۰ : هر صبحدمی زخواب برخیزد گل

شمارهٔ ۵۶۱ : ابر آمد و کرد پر گهر دامن گل

شمارهٔ ۵۶۲ : عشّاق بر آمدند پیرامن گل

شمارهٔ ۵۶۳ : آتش چو فکند باد در خرمن گل

شمارهٔ ۵۶۴ : ای دل همه جام عاشقی نوش چو گل

شمارهٔ ۵۶۵ : ماییم نهفته گریه در خنده چو گل

شمارهٔ ۵۶۶ : وقتست که دل کند منوّر قندیل

شمارهٔ ۵۶۷ : آن زلف نگر بر رخ آن شهره صنم

شمارهٔ ۵۶۸ : بهر تو بود میل بسوی که کنم؟

شمارهٔ ۵۶۹ : گر در همه عمر روزی از روی کرم

شمارهٔ ۵۷۰ : گر چاشنی غمش بیابی یک دم

شمارهٔ ۵۷۱ : از حد چو برفت ماجرای من و غم

شمارهٔ ۵۷۲ : از لعل تو پخته گشت هر کاری خام

شمارهٔ ۵۷۳ : ای شب بستان درازی از صبح بوام

شمارهٔ ۵۷۴ : لب باز مگیر یک زمان از لب جام

شمارهٔ ۵۷۵ : پیوسته خمیده همچو ابروی توام

شمارهٔ ۵۷۶ : شاید گر از آن روی نکو نشکیبم

شمارهٔ ۵۷۷ : یاری که از او بسی جفا دیدستم

شمارهٔ ۵۷۸ : بر دل ز غمت دوش ببخشایستم

شمارهٔ ۵۷۹ : آن عهد که من داد طرب می دادم

شمارهٔ ۵۸۰ : من دوش بآرزوی رویت هر دم

شمارهٔ ۵۸۱ : بس جور که من ز دست جانان بردم

شمارهٔ ۵۸۲ : تیغت که فشاند بر و سر مردم

شمارهٔ ۵۸۳ : من دوش شراب ارغوانی خوردم

شمارهٔ ۵۸۴ : کاری که نبود از آن گزردم یک دم

شمارهٔ ۵۸۵ : از عمر عزیز خود برین خرسندم

شمارهٔ ۵۸۶ : سودای تو بر دگر صنم می بندم

شمارهٔ ۵۸۷ : دوش از غم تو نیک مشوّش بودم

شمارهٔ ۵۸۸ : نه باد قبولی ز هنر می جهدم

شمارهٔ ۵۸۹ : هردم زدنی چو لاله در خون نهدم

شمارهٔ ۵۹۰ : با زلف تو هر چند بسی کوشیدم

شمارهٔ ۵۹۱ : بیماری نرگست چو زان سان دیدم

شمارهٔ ۵۹۲ : طبرستان را شگفت جایی دیدم

شمارهٔ ۵۹۳ : آن روز که بر خاطر عالی گذرم

شمارهٔ ۵۹۴ : بی روی تو صدره بگل ار برگذرم

شمارهٔ ۵۹۵ : گر آب خورم درد شود بر جگرم

شمارهٔ ۵۹۶ : بس اشک که از دیده بحاصل آرم

شمارهٔ ۵۹۷ : چشمی ز خیال تو پر اختر دارم

شمارهٔ ۵۹۸ : چون در تو نیارم که پیاپی نگرم

شمارهٔ ۵۹۹ : از بس که زیاد نیستی تاب خورم

شمارهٔ ۶۰۰ : بر من که ازین پس غم عالم نخورم

شمارهٔ ۶۰۱ : گر نتوانم که با تو ساغر گیرم

شمارهٔ ۶۰۲ : د رعشق ز حیله ها که می پردازم

شمارهٔ ۶۰۳ : شمعم که چو خود را بغمت پردازم

شمارهٔ ۶۰۴ : چون کوس ز پرخاش بود آوازم

شمارهٔ ۶۰۵ : در مدح ملک چو نظم موزون سازم

شمارهٔ ۶۰۶ : آنشب که ز بر آتش غم سوزم

شمارهٔ ۶۰۷ : گفتم ز فراق جاودان می ترسم

شمارهٔ ۶۰۸ : از گردش چرخ بی‌خرد می‌ترسم

شمارهٔ ۶۰۹ : پیوسته ز تو با دل پر خون باشم

شمارهٔ ۶۱۰ : یک دم که ز خدمتت جدا می باشم

شمارهٔ ۶۱۱ : بیمارم و زیر بار غم می باشم

شمارهٔ ۶۱۲ : عمری رخ یکدگر ندیدیم به چشم

شمارهٔ ۶۱۳ : بر چشم تو هرگه که مرا افتد چشم

شمارهٔ ۶۱۴ : در گریه چو با اشک ز بودن آید چشم

شمارهٔ ۶۱۵ : تا کرد بروی تو نظر مردم چشم

شمارهٔ ۶۱۶ : من دوش گشاده داشتم روزن چشم

شمارهٔ ۶۱۷ : ای من ز پیت بخون بپرورده دو چشم

شمارهٔ ۶۱۸ : ای من ز تواندوخته صد خرمن غم

شمارهٔ ۶۱۹ : از بس که جفا کند بت دلگسلم

شمارهٔ ۶۲۰ : از وصل سمنبران چنان شد حالم

شمارهٔ ۶۲۱ : در عشق تو گرچه شهره ام در عالم

شمارهٔ ۶۲۲ : گل گرچه ز حسن می نهد خار دلم

شمارهٔ ۶۲۳ : گفتی که بمه نگه کن انگار منم

شمارهٔ ۶۲۴ : در گوش تو گر جای نگیرد سخنم

شمارهٔ ۶۲۵ : در موج سرشک و عرق تب جانم

شمارهٔ ۶۲۶ : با آنکه چو شمع بر سر آمد جانم

شمارهٔ ۶۲۷ : گم گشت دل از برم، یقین می دانم

شمارهٔ ۶۲۸ : با روی تو شمع را کجا بنشانم؟

شمارهٔ ۶۲۹ : تا سوز تو از میان جان بنشانم

شمارهٔ ۶۳۰ : هر سرو که من ببوستان بنشانم

شمارهٔ ۶۳۱ : تا سوز تو از میان جان بنشانم

شمارهٔ ۶۳۲ : آن زلف خمیده را اگر راست کنم

شمارهٔ ۶۳۳ : از بهر دمی که با تو بر کار کنم

شمارهٔ ۶۳۴ : گرمن ز غمت حکایت آغاز کنم

شمارهٔ ۶۳۵ : اندر دل خود نقش تو پیدا نکنم

شمارهٔ ۶۳۶ : نه گفته بدی عهد مزور نکنم

شمارهٔ ۶۳۷ : می باز خورم و لیک مستی نکنم

شمارهٔ ۶۳۸ : روزی که چو اشک در کنارت بینم

شمارهٔ ۶۳۹ : هر شب ز غمت تازه عذابی بینم

شمارهٔ ۶۴۰ : از دیده فرو باری، اگر آب شوم

شمارهٔ ۶۴۱ : در حق خود از تو صد سخن می شنوم

شمارهٔ ۶۴۲ : از خطّ تو شد بنفشه را پشت بخم

شمارهٔ ۶۴۳ : در سنبل او شکست و تاب است بهم

شمارهٔ ۶۴۴ : سر در سر خاک آستان تو نهم

شمارهٔ ۶۴۵ : انگشتریت بر دل خود کامه نهم

شمارهٔ ۶۴۶ : از ضعف اگر کام ز هم بگشایم

شمارهٔ ۶۴۷ : دور از تو اگر لب بنفس بگشایم

شمارهٔ ۶۴۸ : ما مهر تو بر میان جان دوخته ایم

شمارهٔ ۶۴۹ : بی آنکه مراد خویش حاصل کردیم

شمارهٔ ۶۵۰ : دیشب من و صبح از غمت دم نزدیم

شمارهٔ ۶۵۱ : هر گاه که کار وصل در هم بندیم

شمارهٔ ۶۵۲ : چشم تو کزو در هوس یک نظریم

شمارهٔ ۶۵۳ : در هجر تو من ز شمع افزون گریم

شمارهٔ ۶۵۴ : تا کی چو حدیث در زبانت گیریم ؟

شمارهٔ ۶۵۵ : دل گفت که روزی که قدح کش باشیم

شمارهٔ ۶۵۶ : در دولت وصلت ارزبیکارانم

شمارهٔ ۶۵۷ : پیوسته جونای بر دهن می زنیم

شمارهٔ ۶۵۸ : تا کی ورق عمر بهم در شکنیم

شمارهٔ ۶۵۹ : وقتست که قصد عالم پاک کنیم

شمارهٔ ۶۶۰ : از بهر چه عیش آشکارا نکنیم

شمارهٔ ۶۶۱ : گر با تو بنای وصل آغاز نهیم

شمارهٔ ۶۶۲ : ماییم نگین خاتم جان ماییم

شمارهٔ ۶۶۳ : ای مدح تو آورده قلم را بسخن

شمارهٔ ۶۶۴ : با دیده دلم گفت: چو از دست تو من

شمارهٔ ۶۶۵ : گر باد شوم، در آیمت پیرامن

شمارهٔ ۶۶۶ : در عشق تو زآنکه هست بیم کشتن

شمارهٔ ۶۶۷ : نرگس که در انتظار گل بود چو من

شمارهٔ ۶۶۸ : خصمم که بگفت و گو درآمد با من

شمارهٔ ۶۶۹ : خصم تو که همچو تیغ جمله ست زبان

شمارهٔ ۶۷۰ : نزدیک من از شرم و ز تیمار نهان

شمارهٔ ۶۷۱ : قومی شده نازنده به اسرار نهان

شمارهٔ ۶۷۲ : ای ترک سمن روی من ای جان و جهان

شمارهٔ ۶۷۳ : زان پس که فدای عشق تو کردم جان

شمارهٔ ۶۷۴ : دلدار مرا اگر فراخست دهان

شمارهٔ ۶۷۵ : چون نیشکرم کرده ز بیداد جهان

شمارهٔ ۶۷۶ : در فرقت تو چو بلبلم نوحه گران

شمارهٔ ۶۷۷ : برخیز و مخور غم جهان گذران

شمارهٔ ۶۷۸ : از باد ببین شکوفه را شبگیران

شمارهٔ ۶۷۹ : عمری بودم بخدمتت بسته میان

شمارهٔ ۶۸۰ : ای رسم تو در ناکس و کس پیوستن

شمارهٔ ۶۸۱ : آن غنچۀ دوشیزه نگر آبستن

شمارهٔ ۶۸۲ : نه بی رخت انتظار دانم کردن

شمارهٔ ۶۸۳ : ای حکم ترا نهاده سرها گردن

شمارهٔ ۶۸۴ : زلف که گرفت خون من در گردن

شمارهٔ ۶۸۵ : سیر آمدم از غم دمادم خوردن

شمارهٔ ۶۸۶ : تا چند ازین غم فراوان خوردن؟

شمارهٔ ۶۸۷ : ای کار دل از غمت روان پروردن

شمارهٔ ۶۸۸ : در روزه چو نیست روی می نوشیدن

شمارهٔ ۶۸۹ : مسکین دلم از درد نهانی دیدن

شمارهٔ ۶۹۰ : در عرضگه سپاهت ای شاه ز من

شمارهٔ ۶۹۱ : ای دل کاری که نیست در خورد مکن

شمارهٔ ۶۹۲ : ای مهر بتاب و رحمتی بر من کم

شمارهٔ ۶۹۳ : ای دل، بخیال یار خرسندی کن

شمارهٔ ۶۹۴ : همواره تو این غارت دلها می کن

شمارهٔ ۶۹۵ : ای یاد تو تسبیح زبان و لب من

شمارهٔ ۶۹۶ : دانی که چه مدّتست ای دلبر من

شمارهٔ ۶۹۷ : ای خاک درت مایۀ آرایش من

شمارهٔ ۶۹۸ : شد دیده بعشق رهنمون دل من

شمارهٔ ۶۹۹ : ای شادی آن عهد که بودت غم من

شمارهٔ ۷۰۰ : ای هیچ نخورده غم بغم خوردن من

شمارهٔ ۷۰۱ : گر رنجه کنی قدم بپرسیدن من

شمارهٔ ۷۰۲ : شمعم که شدست جان من دشمن من

شمارهٔ ۷۰۳ : من بودم دوش و یار سیمین تن من

شمارهٔ ۷۰۴ - و قال ایضاً فیه : کی خوش بود ای جان پسندیدهٔ من

شمارهٔ ۷۰۵ : امروز منم زبیم جان نا ایمن

شمارهٔ ۷۰۶ : خرسند نشد یار بسر بازی من

شمارهٔ ۷۰۷ : ای وصف تو سرمایۀ گویایی من

شمارهٔ ۷۰۸ : ای یاد غمت مونس تنهایی من

شمارهٔ ۷۰۹ : چون خواب نیاییم بدین چشم درون

شمارهٔ ۷۱۰ : جانا ز پی وصال چون گشت کنون

شمارهٔ ۷۱۱ : هر شب ز غم تو ای غمت روز افزون

شمارهٔ ۷۱۲ : آن دل که نشد ز خطّت ای دوست برون

شمارهٔ ۷۱۳ : از خار چو آمد گل رنگین بیرون

شمارهٔ ۷۱۴ : شد راز من و تو ای صنم فاش کنون

شمارهٔ ۷۱۵ : فرّاش چمن باد شمالست اکنون

شمارهٔ ۷۱۶ : سبحان الله ز گردش چرخ برین

شمارهٔ ۷۱۷ : دیدی که ز ناز بودم ای ماه زمین

شمارهٔ ۷۱۸ : گر رای تماشا کنی ای دل منشین

شمارهٔ ۷۱۹ : آن قامت همچو سرو آزاد به بین

شمارهٔ ۷۲۰ : در دست شه آن ساغر غمکاه ببین

شمارهٔ ۷۲۱ : گفتی ز برای می که کمتر خور ازین

شمارهٔ ۷۲۲ : شاهی که فلک بلندی اندوزد از او

شمارهٔ ۷۲۳ : آن شمع که آفت سرست افسر او

شمارهٔ ۷۲۴ : خون گشت دلم ز زخم بی مرهم او

شمارهٔ ۷۲۵ : هر صبح که خندید زخندیدن او

شمارهٔ ۷۲۶ : مشکین سر زلف یا رو نازک تن او

شمارهٔ ۷۲۷ : در ساغر می گوهر دیرینۀ او

شمارهٔ ۷۲۸ : نه کوه گران پای بدارد با تو

شمارهٔ ۷۲۹ : هرچند که رفت آبرویم با تو

شمارهٔ ۷۳۰ : در خلوت وصلت ای چو شکر لب تو

شمارهٔ ۷۳۱ : فخرست مرا از آن رخ فرخ تو

شمارهٔ ۷۳۲ : با آنکه بهیچ سان نیم در خور تو

شمارهٔ ۷۳۳ : تا آتش مرگ دود بر کرد از تو

شمارهٔ ۷۳۴ : بس سر که به عشق رفت بر باد از تو

شمارهٔ ۷۳۵ : ای رنج زمانه بهرۀ دشمن تو

شمارهٔ ۷۳۶ : ای مقصد آمال در و درگه تو

شمارهٔ ۷۳۷ : هر سال که تشریف دهی چون گل نو

شمارهٔ ۷۳۸ : جامی که شراب ارغوانیست درو

شمارهٔ ۷۳۹ : آن شانه که از تو هست یک موی در او

شمارهٔ ۷۴۰ : شد باد مطّرا گر پیرامن سرو

شمارهٔ ۷۴۱ : ای دل پی آرزو بسیار مرو

شمارهٔ ۷۴۲ : تیغت که اجل همی بپرهیزد ازو

شمارهٔ ۷۴۳ : کس نیست که جان بنده برهاند ازو

شمارهٔ ۷۴۴ : داری سرعیش از در سودا درشو

شمارهٔ ۷۴۵ : ای دل ره او می روی اوّل خون شو

شمارهٔ ۷۴۶ : از بند سخن لبم چو بگشاد گره

شمارهٔ ۷۴۷ : چون دید که رکد غمزۀ خیره سته

شمارهٔ ۷۴۸ : ای دوست اگر نیی ز حالم آگاه

شمارهٔ ۷۴۹ : ای راه وصال تو درازی کوتاه

شمارهٔ ۷۵۰ : یاران منا، چه بودتان از ناگاه

شمارهٔ ۷۵۱ : ای قامت تو چو روز در دی کوتاه

شمارهٔ ۷۵۲ : بر رهگذرت بس که کنم تر سر راه

شمارهٔ ۷۵۳ : هر گه که ز جور تو من دل خسته

شمارهٔ ۷۵۴ : ای بسته بکین من میان آهسته

شمارهٔ ۷۵۵ : شایستة هجر خدمتی نا کرده

شمارهٔ ۷۵۶ : میآید و چهره از عرق تر کرده

شمارهٔ ۷۵۷ : بر خیره غرور خویش پیوست مده

شمارهٔ ۷۵۸ : ای قفل زبخل بردهان افگنده

شمارهٔ ۷۵۹ : اقبال تو باد دایم افزاینده

شمارهٔ ۷۶۰ : ای داد تو بر داد و دهش پاینده

شمارهٔ ۷۶۱ : ای بر قدم از رشته ر کو پیچیده

شمارهٔ ۷۶۲ : آن روی ترا هر که ز ناگه دیده

شمارهٔ ۷۶۳ : در کار تو صاحب نظران نظاره

شمارهٔ ۷۶۴ : ای بر دل من غم ترا دلسوزه

شمارهٔ ۷۶۵ : ماییم به دست دل گرفتار همه

شمارهٔ ۷۶۶ : مستش دیدم گرفته راه خانه

شمارهٔ ۷۶۷ : گفتا که چو تنها شوی اندر خانه

شمارهٔ ۷۶۸ : آن جام طرب شکار بر دستم نه

شمارهٔ ۷۶۹ : تا چند می و ساغر و ساقی طلبی؟

شمارهٔ ۷۷۰ : ای از تو مرا ذخیره ناکامی بس

شمارهٔ ۷۷۱ : گل گرچه بنکوییست انگشت نمای

شمارهٔ ۷۷۲ : ز آمد شدن تو گرچه باشم در وای

شمارهٔ ۷۷۳ : گز زآنکه ترا بکشتنم باشد رای

شمارهٔ ۷۷۴ : هان ای دل حیرت زدۀ بی سر و پای

شمارهٔ ۷۷۵ : هان ای دل هرزه گوی ناپابرجای

شمارهٔ ۷۷۶ : شد در سر کار این دل کار افزای

شمارهٔ ۷۷۷ : با آنکه تن ضعیف من شمع آسای

شمارهٔ ۷۷۸ : در پنجه شدم با قدح مرد گرای

شمارهٔ ۷۷۹ : با چشم تو گفتم ایچ دستان منمای

شمارهٔ ۷۸۰ : رشک آیدم ای دوست که هر نیم شبی

شمارهٔ ۷۸۱ : این وادی زنده‌رود خون بایستی

شمارهٔ ۷۸۲ : ای دل بشبی که با غمش بنشستی

شمارهٔ ۷۸۳ : جانا خبرت نیست که دی در مستی

شمارهٔ ۷۸۴ : از بس که بلای دل ما می جستی

شمارهٔ ۷۸۵ : امشب که نگارم از برای مستی

شمارهٔ ۷۸۶ : مشتاق بنیستی ّ من گر هستی

شمارهٔ ۷۸۷ : در عشق ز کام دل چه در بایستی

شمارهٔ ۷۸۸ : دردیدۀ روزگارنم بایستی

شمارهٔ ۷۸۹ : آن آب کزو بود دلم را شادی

شمارهٔ ۷۹۰ : پیوسته کنی تو از غم من شادی

شمارهٔ ۷۹۱ : گر دوش بتم تالۀ من بشنودی

شمارهٔ ۷۹۲ : از غایت جنگجویی و فتنه گری

شمارهٔ ۷۹۳ : زلف تو که چون او نبود خیره سری

شمارهٔ ۷۹۴ : گر بردارم بی تو سر از بیناری

شمارهٔ ۷۹۵ : زلف تو که دید آن بصورت ماری

شمارهٔ ۷۹۶ : بر رغم من ار گرفته بودی یاری

شمارهٔ ۷۹۷ : زلفی که بدوست هر دلی را کاری

شمارهٔ ۷۹۸ : زلفی که چو روز من سیه می داری

شمارهٔ ۷۹۹ : گر باز آیی دلم بمن باز آری

شمارهٔ ۸۰۰ : بر شخص تو چون کرد زیان بیماری

شمارهٔ ۸۰۱ : هر لحظه به دیگر نظرم می نگری

شمارهٔ ۸۰۲ : ای غنچه که خنده هر دم از سر گیری

شمارهٔ ۸۰۳ : چشمت بکر شمه از سر طنازی

شمارهٔ ۸۰۴ : ای کرده رخت بماه و اختر بازی

شمارهٔ ۸۰۵ : شادی مطلب دلا برو شاد بزی

شمارهٔ ۸۰۶ : در بند جهان مباش و آزاد بزی

شمارهٔ ۸۰۷ : زیبد اگر از تنگدلی بگریزی

شمارهٔ ۸۰۸ : گرچه نکشم طمع سوی هرچیزی

شمارهٔ ۸۰۹ : هیچ افتدت ای جان که مرا برخیزی

شمارهٔ ۸۱۰ : ما راست دلی که نیست خالی نفسی

شمارهٔ ۸۱۱ : درجنگ ترا بیازمودیم بسی

شمارهٔ ۸۱۲ : چون نیست شکر لبی که بخشد بوسی

شمارهٔ ۸۱۳ : زین گونه که تو بدل ربایی فاشی

شمارهٔ ۸۱۴ : با دل گفتم تو باری آخر نیکی

شمارهٔ ۸۱۵ : تا یافت دلم بزلف تو نزدیکی

شمارهٔ ۸۱۶ : ای گشته فراخ از دهنت دلتنگی

شمارهٔ ۸۱۷ : آن دل که بدی سغبۀ هر دلگسلی

شمارهٔ ۸۱۸ : ای خام که عادتت بود سنگدلی

شمارهٔ ۸۱۹ : چون نیست حدیث وصلت از زر خالی

شمارهٔ ۸۲۰ : چون نیست چمن زرنگ و بویی خالی

شمارهٔ ۸۲۱ : بگذشت بمن رشک بتان چگلی

شمارهٔ ۸۲۲ : چون حاصل کارماست بی فرجامی

شمارهٔ ۸۲۳ : بیهوده نهاده ایم برخود نامی

شمارهٔ ۸۲۴ : تنها ام و کاشکی تنی داشتمی

شمارهٔ ۸۲۵ : خود را سگ کویت ار نپنداشتمی

شمارهٔ ۸۲۶ : گر من ز زمانه حاصلی داشتمی

شمارهٔ ۸۲۷ : در جنگ غمت گر نه زبون آمدمی

شمارهٔ ۸۲۸ : از نور یقین ار بمثل روشنمی

شمارهٔ ۸۲۹ : یار آمد دوش و کردمش مهمانی

شمارهٔ ۸۳۰ : پیوسته ز بهر شهوت جسمانی

شمارهٔ ۸۳۱ : بی آنکه بآمدن قدم رنجانی

شمارهٔ ۸۳۲ : گه می خوانی مرا و گه می رانی

شمارهٔ ۸۳۳ : خواهی که جهان زیروز بر گردانی

شمارهٔ ۸۳۴ : ای دوست مرا اگر چه دشمن دانی

شمارهٔ ۸۳۵ : با کافر اگر جنگ به شمشیر کنی

شمارهٔ ۸۳۶ : گاهی بخودم چو زلف گستاخ کنی

شمارهٔ ۸۳۷ : هر لحظه زبان خود چو شمشیر کنی

شمارهٔ ۸۳۸ : هر دم زدنی بجور آهنگ کنی

شمارهٔ ۸۳۹ : یک ذره ز آزار دلم کم نکنی

شمارهٔ ۸۴۰ : گل رفت بدریورۀ هر انجمنی

شمارهٔ ۸۴۱ : چون بر تو نباشد اعتماد سخنی

شمارهٔ ۸۴۲ : هم بر سر آن نیی که ما را بینی

شمارهٔ ۸۴۳ : تیری، که چو در خود کشمت دور شوی

شمارهٔ ۸۴۴ : بر خاک در تو دوش ای سلسله موی

شمارهٔ ۸۴۵ : آمد گل و بلبلی ز دنبالۀ اوی

شمارهٔ ۸۴۶ : خوش باش که تا نه بس ازینجا بروی

شمارهٔ ۸۴۷ : هر دم ز برم رخت نوردی بروی

شمارهٔ ۸۴۸ : شخصی دارم دلی خراب اندر وی

شمارهٔ ۸۴۹ : دی گفت مرا حدیث من کمتر گوی

شمارهٔ ۸۵۰ : با آنکه بکس دست بپیمان ندهی

شمارهٔ ۸۵۱ : دل در سر زلف تونه زان بست رهی

شمارهٔ ۸۵۲ : دستی که بر او همی می ناب نهی

شمارهٔ ۸۵۳ : من پیرو کهن گشته ز جان فرسایی

شمارهٔ ۸۵۴ : ای سرو که سر بر آسمان می سایی

شمارهٔ ۸۵۵ : مانند گل دو رنگی ای بینایی

شمارهٔ ۸۵۶ : مشتاق توام ، روی بمن ننمایی

شمارهٔ ۸۵۷ : گل گرچه کند دعوی شهر آرایی

شمارهٔ ۸۵۸ : یک روز بکوی عاشقان بر نایی

شمارهٔ ۸۵۹ : کی بر کنم از تو من دل ای بینایی

شمارهٔ ۸۶۰ : گه خصم شوی مرا و گه یار آیی

شمارهٔ ۸۶۱ : در هر عمری دمی که دمساز آیی

شمارهٔ ۸۶۲ : گوی انگلۀ قباچه گر بگشایی

شمارهٔ ۸۶۳ : آگاه ز حال من سر گشته نیی

شمارهٔ ۸۶۴ : زلف تو چو بروی تو افتد گویی

شمارهٔ ۸۶۵ : ای بی خبر از عاشق شیدا که تویی

شمارهٔ ۸۶۶ : ای ترک چرا چهره برافروخته‌ای

شمارهٔ ۸۶۷ : ای مشک تو باری ز کجا آمده‌ای؟