شمارهٔ ۴۴۸

هوش مصنوعی: ای کسی که هنر و ذوقت مانند باران از ابر نازل می‌شود، تو همچون باران درخشان و زنده‌کننده‌ای هستی که از ابر می‌ریزد.

هوش مصنوعی: در اینجا شاعر به توصیف حالتی می‌پردازد که از بس غم و اندوه او در دلش جا دارد، گویی تمام سال مثل دامن خیمه‌ای است که در روز بارانی از ابر پر شده است. آستین او از دست تو پر شده و این احساس را به تمامی سال منتقل کرده است. در واقع، او حس می‌کند که غم و اندوهش همچون بارانی است که هیچ‌گاه متوقف نمی‌شود.