خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

غزلیات

کمال خجندی » غزلیات

شمارهٔ ۱ : آنکه دل در هوس روز وصال است او را

شمارهٔ ۲ : از پیرهنت بویی آمد به گلستان‌ها

شمارهٔ ۳ : از تو یک ساعت جدایی خوش نمی آید مرا

شمارهٔ ۴ : از عاشقی همیشه جوان است پیر ما

شمارهٔ ۵ : از باد مکش طره جانانه ما را

شمارهٔ ۶ : ای خط تو سبزی خوان بلا

شمارهٔ ۷ : ای روشنی از روی تو چشم نگران را

شمارهٔ ۸ : ای زغمت دل به جفا مبتلا

شمارهٔ ۹ : ای سراپرده سلطان خیالت دل ما

شمارهٔ ۱۰ : ای غمت یار بی نوایی ها

شمارهٔ ۱۱ : این چه مجلس چه بهشت این چه مقام است اینجا

شمارهٔ ۱۲ : ایها العطشان فی الوادی الهوا

شمارهٔ ۱۳ : بعد از امروز آشکارا دوست می‌دارم تو را

شمارهٔ ۱۴ : بگذار در آن کوی من اشک فشان را

شمارهٔ ۱۵ : بی غمت شاد مباد این دل غم پرور ما

شمارهٔ ۱۶ : تو خود به گوش نیاری حدیث زاری ما

شمارهٔ ۱۷ : جانا ز گرد دردت پر باد دامن ما

شمارهٔ ۱۸ : جهانی پر ز مقصود است راهی روشن و پیدا

شمارهٔ ۱۹ : چشمت از گوشه تقوا بدر آورد مرا

شمارهٔ ۲۰ : چشمت به غمزه کشت من بیگناه را

شمارهٔ ۲۱ : چشم تو از حد می برد با عاشقان بیداد را

شمارهٔ ۲۲ : چشم و ابروی تو گویند که در مذهب ما

شمارهٔ ۲۳ : چو زلف تو بود از تکبر دوتا

شمارهٔ ۲۴ : چه رها کنی به شوخی سر زلف دلربا را

شمارهٔ ۲۵ : حلال باد می خلد و حور زاهد را

شمارهٔ ۲۶ : دام دلهاست زلف دلبر ما

شمارهٔ ۲۷ : در چمن می رفت ذکر قامت دلدار ما

شمارهٔ ۲۸ : دل بردی و دین رواست اینها

شمارهٔ ۲۹ : دل چو رفت از دست گو دلبر بیا

شمارهٔ ۳۰ : دلم رفت و گم شد در آن کو مرا

شمارهٔ ۳۱ : دل می کشد به داغ تو هر لحظه سینه را

شمارهٔ ۳۲ : دل و جان تا رهند از بند بگشا زلف مشکین را

شمارهٔ ۳۳ : دوست می دارد دلم جور و جفای دوست را

شمارهٔ ۳۴ : دوش از در میخانه بدیدیم حرم را

شمارهٔ ۳۵ : دی چاشتگه ز چهر فکندی نقاب را

شمارهٔ ۳۶ : سیری نبود از لب شیرین تو کس را

شمارهٔ ۳۷ : شانه زد باد زلف یار مرا

شمارهٔ ۳۸ : شب سوی ما هوس آمدن است آن مه را

شمارهٔ ۳۹ : طاقت درد تو زین بیش ندارم یارا

شمارهٔ ۴۰ : طبیب شهر چه نقدی میدهد ما را

شمارهٔ ۴۱ : طریق عشق میورزی رها کن دین و دنیا را

شمارهٔ ۴۲ : کردند ید آن زلف و رخ دلهای بی آرام را

شمارهٔ ۴۳ : کعبه کویش مراد است این دل آواره را

شمارهٔ ۴۴ : گر به جستن یافت گشتی یار ما

شمارهٔ ۴۵ : گر بر در او سودمی رخسار گرد آلود را

شمارهٔ ۴۶ : گر بری چون سر زلف این دل سودایی را

شمارهٔ ۴۷ : ما را به عشق می کند ارشاد پیر ما

شمارهٔ ۴۸ : مست عشقم ز خرابات میارید مرا

شمارهٔ ۴۹ : مکش بر هر دلی تیر و مکش باز از حسد ما را

شمارهٔ ۵۰ : یار بگزید بی وفایی را

شمارهٔ ۵۱ : آن رخ نبینم ار نبری زلف پر ز تاب

شمارهٔ ۵۲ : با رخ آن مه به دعوی کی برآید آفتاب

شمارهٔ ۵۳ : جانبِ ما خوب می‌آید. که می آید؟ حبیب

شمارهٔ ۵۴ : چو آفتاب نکند از رخ زمانه نقاب

شمارهٔ ۵۵ : حال درد خود محب هرگز نگوید با طبیب

شمارهٔ ۵۶ : دلم از شمع رخت در تب و تابست امشب

شمارهٔ ۵۷ : دل مقیم کوی جانانست و من اینجا غریب

شمارهٔ ۵۸ : دوش رسیدم به گوش از لب جانان خطاب

شمارهٔ ۵۹ : رفتم از دست‌! من بی سر و پا را دریاب

شمارهٔ ۶۰ : عنبرست آن دام دل یا مشک ناب

شمارهٔ ۶۱ : لعل درخشان نگر غیرت یاقوت ناب

شمارهٔ ۶۲ : مطلع انوار حسن است آن رخ چون آفتاب

شمارهٔ ۶۳ : من طلب کردم وصالت روز و شب

شمارهٔ ۶۴ : آبی کجاست کآتش عشقم جگر بسوخت

شمارهٔ ۶۵ : آنچه از خدای خواست دل بنده باز یافت

شمارهٔ ۶۶ : آن چشم نیمه مست جهانی خراب ساخت

شمارهٔ ۶۷ : آن چه روییست که حسن همه عالم با اوست

شمارهٔ ۶۸ : آن چه مروی است چه خوش رفتاری است

شمارهٔ ۶۹ : آن رخ از مه خجسته فال تراست

شمارهٔ ۷۰ : آن سرو که آمد بر ما از چمن کیست

شمارهٔ ۷۱ : آن شوخ که رفت از بر ما باز کجا رفت

شمارهٔ ۷۲ : آن گل نو از کدامین بوستان برخاسته است

شمارهٔ ۷۳ : آن نور دیده یک نظر از من دریغ داشت

شمارهٔ ۷۴ : آه که از حال من یب ندانست

شمارهٔ ۷۵ : از آن لب شنیدن حکایت خوش است

شمارهٔ ۷۶ : از پیش من آن شوخ چه تعجیل کنان رفت

شمارهٔ ۷۷ : از حال دل به دوست نه امکان گفتن است

شمارهٔ ۷۸ : از گریه مرا خانه چشم آب گرفته است

شمارهٔ ۷۹ : از گلستان رخت حسن بتان یک ورق است

شمارهٔ ۸۰ : امشب ز خیالش سر ما خواب دگر داشت

شمارهٔ ۸۱ : ای ابتدای دردت هر درد را نهایت

شمارهٔ ۸۲ : ای از تو بانواع مرا چشم رعایت

شمارهٔ ۸۳ : ای به جان عاشقان خریدارت

شمارهٔ ۸۴ : ای روی دردمندان بر خاک آستانت

شمارهٔ ۸۵ : ای ز صد گلبرگ نازکتر تنت

شمارهٔ ۸۶ : ای ز نوش شکرستان لبت رسته نبات

شمارهٔ ۸۷ : ای گله گوشه حسن آمده بر فرق تو راست

شمارهٔ ۸۸ : ای که از زلف توخون در جگر مشک ختاست

شمارهٔ ۸۹ : اینچنین صورت مطبوع ز جان نتوان ساخت

شمارهٔ ۹۰ : اینچنین مشک در همه چین نیست

شمارهٔ ۹۱ : این چه خبر جستن و پرسیدن است

شمارهٔ ۹۲ : این چه سرو قد چه رفتارست

شمارهٔ ۹۳ : این میوه شیرین مگر از باغ بهشت است

شمارهٔ ۹۴ : با چشم من این اشک روان را چه فتادست

شمارهٔ ۹۵ : بازآ که در فراق تو جانم صبور نیست

شمارهٔ ۹۶ : باز آتشی به سینه رسیدن گرفته است

شمارهٔ ۹۷ : بازم بناز کشتی صد جان فدای نازت

شمارهٔ ۹۸ : باز عقلم برد از سر کاکل مشکین دوست

شمارهٔ ۹۹ : به چین زلف تو کان رشک صورت چین است

شمارهٔ ۱۰۰ : به خوبان مهر ورزیدن چه کارست

شمارهٔ ۱۰۱ : بر دو رخ من در جوی خون که روانست

شمارهٔ ۱۰۲ : بر لب لعل خط سبز ترا پیروزی است

شمارهٔ ۱۰۳ : به کویت دل غلام خانه زادست

شمارهٔ ۱۰۴ : به مکر و حیله برای دسترس چه امکان است

شمارهٔ ۱۰۵ : بنفشه دسته بر ارغوان است

شمارهٔ ۱۰۶ : بنیاد وجودم ز تو ای دوست خراب است

شمارهٔ ۱۰۷ : بی تو مرا چشم جهان‌بین تر است

شمارهٔ ۱۰۸ : بی تو از دردم آرمیدن نیست

شمارهٔ ۱۰۹ : بی توقف من از این شهر به در خواهم رفت

شمارهٔ ۱۱۰ : بیخدمت تو کس به جهان عزتی نیافت

شمارهٔ ۱۱۱ : بی درد دلی لذت درمان نتوان یافت

شمارهٔ ۱۱۲ : ما بی به روی تو آهم ز ثریا بگذشت

شمارهٔ ۱۱۳ : پای بوس چون منی حیف است گفتی بر زبانت

شمارهٔ ۱۱۴ : تا خیالت را دلمه منزلگه است

شمارهٔ ۱۱۵ : ترا با من سر باری نماندست

شمارهٔ ۱۱۶ : ترا به یک دو خط مصطلح فضولی چیست؟

شمارهٔ ۱۱۷ : تو‌را در کوی جانان خانه‌ای هست

شمارهٔ ۱۱۸ : ترا دو رخ به دو خط فن دلبری آموخت

شمارهٔ ۱۱۹ : چشم شوخ تو هر کرا کشته‌ست

شمارهٔ ۱۲۰ : چشم غم دیده ما را نگرانی به شماست

شمارهٔ ۱۲۱ : چشم مسلمان کش تو کافر مست است

شمارهٔ ۱۲۲ : چشم ز خیال تو پر از نور تجلیست

شمارهٔ ۱۲۳ : حسن پس، بار مرا، مهر و وفا گر نیست نیست

شمارهٔ ۱۲۴ : حلقه بر در میزند هر دم خیال روی دوست

شمارهٔ ۱۲۵ : خاک درت به چشم من از صد چمن به است

شمارهٔ ۱۲۶ : خرابه دل من پر شد از محبت دوست

شمارهٔ ۱۲۷ : خضرجان آب حیات از لب دلجوی نو یافت

شمارهٔ ۱۲۸ : خطت چو خضر به آب حیات نزدیک است

شمارهٔ ۱۲۹ : خطت سبز و لبت مشک و گلاب است

شمارهٔ ۱۳۰ : خیال روی او در دیده نور است

شمارهٔ ۱۳۱ : داغ عشقت بر رخ جانها نشان دولت است

شمارهٔ ۱۳۲ : درآمد از در ارباب خرقه ناگه دوست

شمارهٔ ۱۳۳ : درد تو زمان زمان فزون است

شمارهٔ ۱۳۴ : درد تو به از دواست ای دوست

شمارهٔ ۱۳۵ : درد کز دل خاست درمانیش نیست

شمارهٔ ۱۳۶ : درد من گویید با یاران که درمان یافت نیست

شمارهٔ ۱۳۷ : در سر از دود دلم شمع صفت سودایی است

شمارهٔ ۱۳۸ : در سر زلف تو تنها به دل شیدا رفت

شمارهٔ ۱۳۹ : در سر زنجیر زلف او دل دیوانه رفت

شمارهٔ ۱۴۰ : در سینه مرا غیر تو همخانه کسی نیست

شمارهٔ ۱۴۱ : در صف دلها غم تو صدرنشین است

شمارهٔ ۱۴۲ : در علم محققان جدل نیست

شمارهٔ ۱۴۳ : در کوی تو خون مژه خیلی است که سیلی است

شمارهٔ ۱۴۴ : در گلستانها تماشائی به از روی تو نیست

شمارهٔ ۱۴۵ : دل از آن غمزه بسی شاکر و بس خشنودست

شمارهٔ ۱۴۶ : دل به از وصل رخت در جان تمنایی نیافت

شمارهٔ ۱۴۷ : دل به یاد زلف او بر خویش پیچیدن گرفت

شمارهٔ ۱۴۸ : دل در طلبت حیات جان یافت

شمارهٔ ۱۴۹ : دل زان نست و دیده بدینم نزاع نیست

شمارهٔ ۱۵۰ : دل ز دستم به طلبکاری یاری رفتست

شمارهٔ ۱۵۱ : دل ز زلف و خال خوبان نیره و آشفته است

شمارهٔ ۱۵۲ : دل زنده شد از بوی تو بوی تو مرا ساخت

شمارهٔ ۱۵۳ : دل سختت به سندان سخت بارست

شمارهٔ ۱۵۴ : دل صفه خال تو با زلف گفت

شمارهٔ ۱۵۵ : دل قبله خود خاک سر کوی تو دانست

شمارهٔ ۱۵۶ : دردل ما بردی و رفتی نه چنین می بایست

شمارهٔ ۱۵۷ : دلم بدان که تو میخوانیش غلام خوش است

شمارهٔ ۱۵۸ : دل ملک تو شد نوبت لطف است و عنایت

شمارهٔ ۱۵۹ : دل هر که بیمار او شد خوش است

شمارهٔ ۱۶۰ : دور از خداست خواجه مگر بی ارادت است

شمارهٔ ۱۶۱ : دوستان گر کشت ما را دوست ما دانیم و دوست

شمارهٔ ۱۶۲ : دوستان بار من و دلبر و دلدار من اوست

شمارهٔ ۱۶۳ : دوست در جان و نیست خبرت

شمارهٔ ۱۶۴ : دیده در عمری ز رویت با خیالی فائع است

شمارهٔ ۱۶۵ : رخسار دلفروزت خورشید بیزوال است

شمارهٔ ۱۶۶ : روز گاریست که هیچ نظری با ما نیست

شمارهٔ ۱۶۷ : روزی که به من ناز و عتابت به حساب است

شمارهٔ ۱۶۸ : روی تو قبله مناجات است

شمارهٔ ۱۶۹ : زاهدان کمتر شناسند آنچه ما را در سرست

شمارهٔ ۱۷۰ : ز عشقت بی کس و مسکینم ای دوست

شمارهٔ ۱۷۱ : از کویت بفردوس اعلی دری است

شمارهٔ ۱۷۲ : زلف تو از غالیه مشکین ترست

شمارهٔ ۱۷۳ : زلف کمند افکنت اقلیم جان گرفت

شمارهٔ ۱۷۴ : زلف معشوق سرکش افتادست

شمارهٔ ۱۷۵ : ساقی لب تو این کرم از من دریغ داشت

شمارهٔ ۱۷۶ : سر زلف تو دزد دل های ماست

شمارهٔ ۱۷۷ : سرو پیش قد و بالای تو دیدم پست است

شمارهٔ ۱۷۸ : سرو قدت روان لبت جان است

شمارهٔ ۱۷۹ : سرو ما را قد و بالایی خوش است

شمارهٔ ۱۸۰ : سروی ز باغ حسن به لطف قدت نخاست

شمارهٔ ۱۸۱ : سری که پیش تو بر آستان خدمت نیست

شمارهٔ ۱۸۲ : سگ کویش به من دربند باری است

شمارهٔ ۱۸۳ : سؤال بوس که کردم مرا جواب فرست

شمارهٔ ۱۸۴ : شادی نیافت هر که غم دلبری نداشت

شمارهٔ ۱۸۵ : شوخ چشمی خان و مان ما به یغما برد و رفت

شمارهٔ ۱۸۶ : شهید تیغ عشق آر بی گناه است

شمارهٔ ۱۸۷ : صبا زعشوه پنهان دوست الله دوست

شمارهٔ ۱۸۸ : صوفی که ز چشم تو برد جان به سلامت

شمارهٔ ۱۸۹ : طبع لطیف داند لطف لب و دهانت

شمارهٔ ۱۹۰ : عارف پنهان ز پیدا خوشتر است

شمارهٔ ۱۹۱ : عاشقان دردش طلب دارم مرا همدرد کیست

شمارهٔ ۱۹۲ : عاشق بی درد را بر در او بار نیست

شمارهٔ ۱۹۳ : عاشقم بر تو ز عاشق کشتنت

شمارهٔ ۱۹۴ : عاشقم بر دلبری با کس چرا گویم که کیست

شمارهٔ ۱۹۵ : عجب آن دلبر جادو کجا رفت

شمارهٔ ۱۹۶ : عشق از نام و از نشان یکتاست

شمارهٔ ۱۹۷ : عشق آئین پارسایان نیست

شمارهٔ ۱۹۸ : عشق تو سراسر همه سوز و همه دردست

شمارهٔ ۱۹۹ : عشق تو و نوبه آبگینه و سنگ است

شمارهٔ ۲۰۰ : عشق در طینت دلها نمک است

شمارهٔ ۲۰۱ : عشق ورزیدن به جان نازنینان نازک است

شمارهٔ ۲۰۲ : علم و تقوی سر به سر دعوی است معنی دیگر است

شمارهٔ ۲۰۳ : عمریست که با او دل مسکین نگران است

شمارهٔ ۲۰۴ : عهد تو سست و وعده ها خام است

شمارهٔ ۲۰۵ : عید شد خواهیم دیدن ماه یعنی روی دوست

شمارهٔ ۲۰۶ : غارت چشم تو ما را مفلس و بیچاره ساخت

شمارهٔ ۲۰۷ : غمت دارم مرا شادی همین است

شمارهٔ ۲۰۸ : غمت ریخت خونم شهادت همین است

شمارهٔ ۲۰۹ : غم عشق را هیچ تدبیر نیست

شمارهٔ ۲۱۰ : کاف کفر ما ز طاها بر ترست

شمارهٔ ۲۱۱ : کدام دل که ز عشق تو پای در گل نیست

شمارهٔ ۲۱۲ : کی چاره درد من بیچاره ندانست

شمارهٔ ۲۱۳ : کسی که پرتو انوار لامکانی یافت

شمارهٔ ۲۱۴ : گر جانب محب نظری با حبیب هست

شمارهٔ ۲۱۵ : گرچه از باران دیده خاک آن کو پر گل است

شمارهٔ ۲۱۶ : گر حال دل به دوست نه امکان گفتن است

شمارهٔ ۲۱۷ : گر زاهد کم خواره محبت نچشیده است

شمارهٔ ۲۱۸ : گر صورت چین با رخ خوب تو به دعواست

شمارهٔ ۲۱۹ : گر عشق تو داغ جان‌گداز است

شمارهٔ ۲۲۰ : گر قصد خون ماست پس از دل ربودنت

شمارهٔ ۲۲۱ : گر کشندم به غمزه چشمانت

شمارهٔ ۲۲۲ : گر کم شده ست با من اکنون ترا ارادت

شمارهٔ ۲۲۳ : گر مرا از نظر انداختی این هم نظری است

شمارهٔ ۲۲۴ : گر مرا سر رود اندر غم جانان غم نیست

شمارهٔ ۲۲۵ : گر یار طبیب درد من نیست

شمارهٔ ۲۲۶ : گر یار مرا با من مسکین نظری نیست

شمارهٔ ۲۲۷ : گفتمت سنگدلی آمد ازین نکته گرانت

شمارهٔ ۲۲۸ : گفتی از آن ماست دلت جان از آن کیست

شمارهٔ ۲۲۹ : گفتی از پیشم برو بگذر ز جان گفتی و رفتی

شمارهٔ ۲۳۰ : گل از پیراهنت بوئی شنیدست

شمارهٔ ۲۳۱ : گل به صد لطف بدید آن بر و پنداشت تن است

شمارهٔ ۲۳۲ : گل شکفت و باز نو شد عشق ما بر روی دوست

شمارهٔ ۲۳۳ : گل لاف ن با رخ آن سرو قد زد است

شمارهٔ ۲۳۴ : گلی چون سرو ما در هر چمن نیست

شمارهٔ ۲۳۵ : گنجی و نرا بیطلبیدن نتوان یافت

شمارهٔ ۲۳۶ : گو خلق بدانید که دلدار من این است

شمارهٔ ۲۳۷ : لبت را هر که چون شگر مزیده است

شمارهٔ ۲۳۸ : اب تو نقل حیاتم به کام جان انداخت

شمارهٔ ۲۳۹ : لعل جان بخشت ز جان نازکتر است

شمارهٔ ۲۴۰ : ما به کفر زلف او داریم ایمانی درست

شمارهٔ ۲۴۱ : ما درین دیر فتادیم هم از روز الست

شمارهٔ ۲۴۲ : ما دلی داریم و آن بر دلبری خواهیم بست

شمارهٔ ۲۴۳ : ما را نه غم ننگ و نه اندیشه نام است

شمارهٔ ۲۴۴ : ما عاشقیم و رند، خرابات کوی ماست

شمارهٔ ۲۴۵ : ماه در حسن برخسار تو خویشاوند است

شمارهٔ ۲۴۶ : مائیم و دلی پر خون بر خاک سر کویت

شمارهٔ ۲۴۷ : مجلس معطرست و به آن وقت ما خوش است

شمارهٔ ۲۴۸ : مرا با تو نقل و شراب آرزوست

شمارهٔ ۲۴۹ : مرا از چشم تو نازی نیاز است

شمارهٔ ۲۵۰ : مرا با زلف او گر دسترس نیست

شمارهٔ ۲۵۱ : مرا بر رخ از دیده خون آمد است

شمارهٔ ۲۵۲ : مرا دلیست که جز با غم تو سرخَوش نیست

شمارهٔ ۲۵۳ : مرا که ساغر چشم از غم تو پر خون است

شمارهٔ ۲۵۴ : مرا بی محنت او راحتی نیست

شمارهٔ ۲۵۵ : مرا گفتی برین در این فغان چیست؟

شمارهٔ ۲۵۶ : مرد بی درد مرد این ره نیست

شمارهٔ ۲۵۷ : مرد عشق تو به غم همدرد است

شمارهٔ ۲۵۸ : هست آن چشمیم و باز آن چشم میجوئیم مست

شمارهٔ ۲۵۹ : مشنو که مرا به ز تو بار دگری هست

شمارهٔ ۲۶۰ : مطلع حسن جمال است آفتاب روی دوست

شمارهٔ ۲۶۱ : مقام عشق تو هر چند منزل خطر است

شمارهٔ ۲۶۲ : من به شطرنج غمت جان و جهان خواهم باخت

شمارهٔ ۲۶۳ : من نخواهم ز کمند نو نجات

شمارهٔ ۲۶۴ : مه را ز ثاب حسن تو هر شب قیامت است

شمارهٔ ۲۶۵ : مه لاف حسن زد به نو زا رخ بر او گرفت

شمارهٔ ۲۶۶ : میل دلم بروی تو هر دم زیادت است

شمارهٔ ۲۶۷ : نیست غیر از تو دستگیر ای دوست

شمارهٔ ۲۶۸ : نیست ما را بجز آن جان و جهان در یایست

شمارهٔ ۲۶۹ : نیست مرا دوستر از دوست دوست

شمارهٔ ۲۷۰ : نیست مسموع آنکه گفتی با تو ما را جنگ نیست

شمارهٔ ۲۷۱ : وصل بتان خانه براندازم آرزوست

شمارهٔ ۲۷۲ : وصل تو ما را بهشت و ناز نعیم است

شمارهٔ ۲۷۳ : هر تیر که بر سینه‌ام آن فتنه‌گر انداخت

شمارهٔ ۲۷۴ : هر که از درد تو محروم بود بیمار است

شمارهٔ ۲۷۵ : هر که ترا بافت دولت در جهان بافت

شمارهٔ ۲۷۶ : هر که در عالم کم از یک لحظه دور از بار زیست

شمارهٔ ۲۷۷ : هر که را نقش خط و خال تو در خاطر نیست

شمارهٔ ۲۷۸ : هرگز به درد دوست دل ما ز جا نرفت

شمارهٔ ۲۷۹ : هرگز ز جان من غم سودای او نرفت

شمارهٔ ۲۸۰ : هزار شکر که آن چشم پر خمارم کشت

شمارهٔ ۲۸۱ : هوس بار گر آزار دل افگار است

شمارهٔ ۲۸۲ : هیچ عقل خرده بین نقش دهانت در نیافت

شمارهٔ ۲۸۳ : یاد بوس چون منی حیف است کآید بر زبانت

شمارهٔ ۲۸۴ : بار از ستیزه کینه باران بجد گرفت

شمارهٔ ۲۸۵ : بار بر خوان ملاحت نمک خوبان است

شمارهٔ ۲۸۶ : یار نزدیک آمد و از خویش ما را دور ساخت

شمارهٔ ۲۸۷ : دل که شد زآن زلف سودایی مزاج

شمارهٔ ۲۸۸ : اگر آن غمزه خواهد ز ترکان خراج

شمارهٔ ۲۸۹ : چو شمعِ روز برافروخت از نسیمِ صَباح

شمارهٔ ۲۹۰ : خَطَت که بر خَطِ یاقوت بنهم ترجیح

شمارهٔ ۲۹۱ : ز من که عاشق و رندم مجری زهد و صلاح

شمارهٔ ۲۹۲ : ای صبا چند روی بر د جانان گستاخ

شمارهٔ ۲۹۳ : آن پری وش که خطش گوشه مه می فرسود

شمارهٔ ۲۹۴ : آنجا که وصف گیری آن دلربا کنند

شمارهٔ ۲۹۵ : آن جگر گوشه ز خون دل ما بس نکند

شمارهٔ ۲۹۶ : آنچه تو داری به حُسن، ماه ندارد

شمارهٔ ۲۹۷ : آنرا که بر زبان صفت روی او رود

شمارهٔ ۲۹۸ : آن سرو قد نگر که چه آزاد می‌رود

شمارهٔ ۲۹۹ : آن سرو ناز رفت بگلشن نظر کنید

شمارهٔ ۳۰۰ : آن شوخه به ما جز سر بیداد ندارد

شمارهٔ ۳۰۱ : آن شهسوار خویان بارب چه نام دارد

شمارهٔ ۳۰۲ : آنکه هرگز سوی من چشم رضائی نگشاد

شمارهٔ ۳۰۳ : آن به ز بتان گوی لطافت به ذقن

شمارهٔ ۳۰۴ : آنها که لب چون شکرستان نو پابند

شمارهٔ ۳۰۵ : آن بار که پیوسته به ما دل نگران بود

شمارهٔ ۳۰۶ : آهنین‌جانی مرا کز غصه تابی می‌دهد

شمارهٔ ۳۰۷ : از باد سر زلفت یک روز پریشان شد

شمارهٔ ۳۰۸ : از پرده هرکه رویتْ یک روز دیده باشد

شمارهٔ ۳۰۹ : از تو چشمم چو غطت کی طرف مه باشد

شمارهٔ ۳۱۰ : از سر هوای وصل تو بیرون نمی‌رود

شمارهٔ ۳۱۱ : از کوی دوست دوش نسیمی به من رسید

شمارهٔ ۳۱۲ : از لب او سختی چون به زبان می‌آید

شمارهٔ ۳۱۳ : از لیش هر گه که خواهم کام دشنام دهد

شمارهٔ ۳۱۴ : از من ای اهل نظر علم نظر آموزید

شمارهٔ ۳۱۵ : افتاد دل از پای و ندانم ز چه افتاد

شمارهٔ ۳۱۶ : اگر تو فخر نداری به دلق گردآلود

شمارهٔ ۳۱۷ : اگر وظیفة دردت زمان زمان نرسد

شمارهٔ ۳۱۸ : امشب آن ماه دل افروز به مهمان که بود

شمارهٔ ۳۱۹ : امشب آن به به وثاق که فرو می آید

شمارهٔ ۳۲۰ : اهل دل زلف درازت رشته جان گفته‌اند

شمارهٔ ۳۲۱ : ای آتش سودای توأم سوخته چون عود

شمارهٔ ۳۲۲ : ای خوش آن دم کز نو بونی با دل انگاران رسد

شمارهٔ ۳۲۳ : ای گل نو ز توام بوی کسی می‌آید

شمارهٔ ۳۲۴ : ای مرا در هجر رویت چشم تر چون سر سفید

شمارهٔ ۳۲۵ : رات اور دوسری باد گلریز شد و بر سر گل ژاله چکید

شمارهٔ ۳۲۶ : بادی که نیست از سر کوی تو نیست باد

شمارهٔ ۳۲۷ : باز این دل غمدیده به دام تو در افتاد

شمارهٔ ۳۲۸ : باز تیر غمزه او بر دل ما کی رسد

شمارهٔ ۳۲۹ : باز عید آمد و لب‌ها ز طرب خندان شد

شمارهٔ ۳۳۰ : باز گل دامن به دست عاشقان خود نهاد

شمارهٔ ۳۳۱ : با سرود و آه و ناله میرود اشکم چو رود

شمارهٔ ۳۳۲ : با عارض تو زلف دم از نقشه چین زند

شمارهٔ ۳۳۳ : با غم عشق تو دل کیست که محرم باشد

شمارهٔ ۳۳۴ : با منت لطف جز ستم نبود

شمارهٔ ۳۳۵ : با من درد کش سبو بدهید

شمارهٔ ۳۳۶ : با باد لبت ساقی چون می به قدح ریزد

شمارهٔ ۳۳۷ : بر افشان زلف تا دل را شب محنت به روز آید

شمارهٔ ۳۳۸ : به حلقه که ز زلفت با خبر ببرد

شمارهٔ ۳۳۹ : به خال لب خط سبزت قرابتی دارد

شمارهٔ ۳۴۰ : به خانه ای که چنین میهمان فرود آید

شمارهٔ ۳۴۱ : بر دل از غمزه خدنگی زدی آن هم گذرد

شمارهٔ ۳۴۲ : بر عزیزان غمزهٔ شوخ تو خواری می‌کند

شمارهٔ ۳۴۳ : به روی دوست که رویش بچشم من نگرید

شمارهٔ ۳۴۴ : بس شد ز توبه ما را با پیر ما که گوید

شمارهٔ ۳۴۵ : بکوش تا به کف آری کلید گنج وجود

شمارهٔ ۳۴۶ : بگو بگوشه نشینان که رو براه کنید

شمارهٔ ۳۴۷ : به مجلسی که ز روی تو پرده برگیرند

شمارهٔ ۳۴۸ : بوی خوشت چو همدم باد سحر شود

شمارهٔ ۳۴۹ : بهار آمد خبر از می فرستید

شمارهٔ ۳۵۰ : بی تو مرا زندگی بکار نیاید

شمارهٔ ۳۵۱ : بیزارم از آن دل که درو درد نباشد

شمارهٔ ۳۵۲ : بی لبت در جگر تشنه لبان آب نماند

شمارهٔ ۳۵۳ : بیمار ترا کس نتوانست دوا کرد

شمارهٔ ۳۵۴ : بیمار عشق جز لب او آرزو نکرد

شمارهٔ ۳۵۵ : بی یاد تو عشاق دل شاد نیابند

شمارهٔ ۳۵۶ : پری را دلبری چندین نباشد

شمارهٔ ۳۵۷ : پیش از آندم که می و میکده در عالم بود

شمارهٔ ۳۵۸ : پیش رخ تو‌، دیده پری را نکو ندید

شمارهٔ ۳۵۹ : پیش رویت صنما وصف قمر نتوان کرد

شمارهٔ ۳۶۰ : پیش روی تو ماه را چه وجود

شمارهٔ ۳۶۱ : پیوسته ابرویت دل این ناتوان کشد

شمارهٔ ۳۶۲ : تا دلم نظاره ان قامت زیبا نکرد

شمارهٔ ۳۶۳ : تا رخت روشنی دیده نشد

شمارهٔ ۳۶۴ : ترا رحمی به آن چشمان اگر باشد عجب باشد

شمارهٔ ۳۶۵ : ناز گلبرگ رخت سنبل تر می‌ریزد

شمارهٔ ۳۶۶ : تشنه وصل ترا بی‌تو اگر خواب آمد

شمارهٔ ۳۶۷ : جانا به نظر قد تو سرو چمن آمد

شمارهٔ ۳۶۸ : جان را به غیر وصلت خوشدل نمی توان کرد

شمارهٔ ۳۶۹ : جان و لبش از صبح ازل همنفسانند

شمارهٔ ۳۷۰ : جمع باش ای دل که این وقت پریشان بگذرد

شمارهٔ ۳۷۱ : جهان بخواب و دمی چشم من نیاساید

شمارهٔ ۳۷۲ : به شیوه پسته و بادام تو یکی ز شکر

شمارهٔ ۳۷۳ : چرا نسیم صبا خاک پاش میسپرد

شمارهٔ ۳۷۴ : چشمت به سعی غمزه در فتنه باز کرد

شمارهٔ ۳۷۵ : چشم تو التفات به مردم نمی‌کند

شمارهٔ ۳۷۶ : چشم توام به غمزهٔ خونخوار می‌کشد

شمارهٔ ۳۷۷ : چشم تو که آرام دل خلق جهان برد

شمارهٔ ۳۷۸ : چشم خوشت آندم که سر از خواب برآورد

شمارهٔ ۳۷۹ : چشم شوخت دل عاشق به هوس می‌گیرد

شمارهٔ ۳۸۰ : چشم مستت گو شمال نرگس پر خواب داد

شمارهٔ ۳۸۱ : چشمش را عقل و مبه و جان زد

شمارهٔ ۳۸۲ : چنین که سوز فراقم ز سینه دود برآورد

شمارهٔ ۳۸۳ : چو آن شاخ گل از بستان بر آمد

شمارهٔ ۳۸۴ : چو بار زیستن اهل درد نپسندید

شمارهٔ ۳۸۵ : چه کم شود ز تو ای مه که برمنت گذر افتد

شمارهٔ ۳۸۶ : حدیث حسن او چون گل به دفتر درنمی‌گنجد

شمارهٔ ۳۸۷ : حلقه پیش رخ از طره آن به واشد

شمارهٔ ۳۸۸ : خانه دیده ز دیدار تو روشن باشد

شمارهٔ ۳۸۹ : خبری ز هیچ قاصد زه دیار من نیامد

شمارهٔ ۳۹۰ : خط تر گرد لبه عمدا نباشد

شمارهٔ ۳۹۱ : خوشا غمی که برویم ز روی او آید

شمارهٔ ۳۹۲ : در راه عشق هر که بمن اقتدا کند

شمارهٔ ۳۹۳ : در صحبت دوست جان نگنجد

شمارهٔ ۳۹۴ : در عشق تو ترک سر چه باشد

شمارهٔ ۳۹۵ : در غم دلدار کس را این دل انگاری مباد

شمارهٔ ۳۹۶ : دزد دلهاست سر زلف تو زانش بستند

شمارهٔ ۳۹۷ : دگر گفتی نجویم بر تو بیداد

شمارهٔ ۳۹۸ : دلبرا چشم خوشت آفت مستان آمد

شمارهٔ ۳۹۹ : دلبر چه زود خط به رخ دلستان کشید

شمارهٔ ۴۰۰ : دل چراغیست که نور از رخ دلبر گیرد

شمارهٔ ۴۰۱ : دل چو در زلف تو پیچید روانش بستند

شمارهٔ ۴۰۲ : دل در طلیت روی به صحرای غم آورد

شمارهٔ ۴۰۳ : دل ز داروخانه دردت دوا دارد امید

شمارهٔ ۴۰۴ : دل غمدیده شکایت ز غم او نکند

شمارهٔ ۴۰۵ : دل کجا شد خبرش غمزهٔ او می‌داند

شمارهٔ ۴۰۶ : دل که از درد تو پر شد ناله را چون کم کند

شمارهٔ ۴۰۷ : دل گرمم ز تو بر آتش غم سوخته باد

شمارهٔ ۴۰۸ : دل مقیم در آن جان جهان می باشد

شمارهٔ ۴۰۹ : دل من بار جنایه تو نه تنها بکشد

شمارهٔ ۴۱۰ : دل من بی تو دگر دیده بینا چه کند

شمارهٔ ۴۱۱ : دل من صحبت دلدار دگر می‌طلبد

شمارهٔ ۴۱۲ : دوستانم سگ تو میخوانند

شمارهٔ ۴۱۳ : دوش باد سحری زلف تو می افشانید

شمارهٔ ۴۱۴ : دوش چشمم ز فراق تو به خون تر می‌شد

شمارهٔ ۴۱۵ : دوش در خانه ما ماه فرود آمده بود

شمارهٔ ۴۱۶ : دوشم خیال روی تو در سر فتاده بود

شمارهٔ ۴۱۷ : دوشم دل از غم تو بر آتش همی‌تپید

شمارهٔ ۴۱۸ : دوشم ز قبله روی بر آن آستانه بود

شمارهٔ ۴۱۹ : دوشینه ازو کلبه ما شاه نشین بود

شمارهٔ ۴۲۰ : دوشینه خیالت همه شب مونس ما بود

شمارهٔ ۴۲۱ : دی خرامان برهی بار مرا پیش آمد

شمارهٔ ۴۲۲ : دیدی که بار وعده خود را وفا نکرد

شمارهٔ ۴۲۳ : ذکر مه کردم شبی روی توام آمد

شمارهٔ ۴۲۴ : رخت گلبرگ خودرو می‌نماید

شمارهٔ ۴۲۵ : رخ تو دیدم و زاهد نمی تواند دید

شمارهٔ ۴۲۶ : رخ تو نور به ماه تمام می‌بخشد

شمارهٔ ۴۲۷ : رخی چنین که تو داری کدام مو دارد

شمارهٔ ۴۲۸ : رویت به چنین دیده تماشا نتوان کرد

شمارهٔ ۴۲۹ : روی تو به جز آینه دیدن که تواند

شمارهٔ ۴۳۰ : روی تو دیدم سخنم روی داد

شمارهٔ ۴۳۱ : روی زیبای تو هر بار که در چشم تر آید

شمارهٔ ۴۳۲ : را گشودند بار بر ببندید

شمارهٔ ۴۳۳ : زاهد از روی تو تا چند مرا توبه دهد

شمارهٔ ۴۳۴ : زاهد باریک‌بین لب‌های باریک تو دید

شمارهٔ ۴۳۵ : از برگ گل که نسیم عبیر می‌آید

شمارهٔ ۴۳۶ : زآن پیش که جان در تتق غیب نهان بود

شمارهٔ ۴۳۷ : از آن میان هیچ اگر نشان باشد

شمارهٔ ۴۳۸ : ز خوان وصل تو تا با من گدا چه رسد

شمارهٔ ۴۳۹ : زان پیشتر که دیده جمال تو دیده بود

شمارهٔ ۴۴۰ : ز سوز جان من آن بیوفا چه غم دارد

شمارهٔ ۴۴۱ : ز غمزه‌های نو چندانکه ناز میبارد

شمارهٔ ۴۴۲ : زلفت که بر سمن گرهی عنبرین زند

شمارهٔ ۴۴۳ : ز ماهتاب جمالت ز ماه تاب رود

شمارهٔ ۴۴۴ : ز مستی چشم او هرگز به حال ما نمی‌افتد

شمارهٔ ۴۴۵ : ساقی بیار باده که عید صیام شد

شمارهٔ ۴۴۶ : سالها دل در هوایت بر سر هر کو دوید

شمارهٔ ۴۴۷ : سر زلفت نمی خواهم که در دست صبا افتد

شمارهٔ ۴۴۸ : سرو اگر زآن قدر رفتار به بالاست زیاد

شمارهٔ ۴۴۹ : سر ما را نرسد اینکه به پای تو رسد

شمارهٔ ۴۵۰ : سرو را هرکه راست می‌گوید

شمارهٔ ۴۵۱ : سروسهی به بستان گر سال‌ها برآید

شمارهٔ ۴۵۲ : سرو سهی در بوستان چندانکه بالا می‌کشد

شمارهٔ ۴۵۳ : شب که در خلوتم آن شمع شکر لب باشد

شمارهٔ ۴۵۴ : شبی که روی تو ما را چراغ مجلس شد

شمارهٔ ۴۵۵ : شبی کز آتش عشق تو جانم سوختن گیرد

شمارهٔ ۴۵۶ : شوخی از چشم تو عجب نبود

شمارهٔ ۴۵۷ : صبا ز دوست پیامی بسوی ما آورد

شمارهٔ ۴۵۸ : صوفی از رندان بپوشد می که در خلوت بنوشد

شمارهٔ ۴۵۹ : عاشقانت بسحرها که دعا می گویند

شمارهٔ ۴۶۰ : عاشقان خط تو را مشک ختا می‌گویند

شمارهٔ ۴۶۱ : عاشقان درد ترا دولت افزون خوانند

شمارهٔ ۴۶۲ : عاشقان را جور و نازیار می باید کشید

شمارهٔ ۴۶۳ : عاشقان روی ترا نور مصور خوانند

شمارهٔ ۴۶۴ : عاشقان طالب و صاحب نظران در کارند

شمارهٔ ۴۶۵ : عاشقان قصه های نو شنوید

شمارهٔ ۴۶۶ : عرفات عشق بازان سر کوی بار باشد

شمارهٔ ۴۶۷ : عشق بر آتش بسوخت دفتر بود و نبود

شمارهٔ ۴۶۸ : عکس رویت چون فتد در آب آب از خود رود

شمارهٔ ۴۶۹ : عندلیبی می زند بر گل نوانی بشنوید

شمارهٔ ۴۷۰ : عید می آید و مردم مه نو میطلبند

شمارهٔ ۴۷۱ : غبار خاک در او چو در خیال آرید

شمارهٔ ۴۷۲ : غم عشقت دل ما را همیشه شاد میدارد

شمارهٔ ۴۷۳ : غنچه از رشک دهان نو دهان گرد آورد

شمارهٔ ۴۷۴ : فرح به سینه پر غصه بی تو چون آید

شمارهٔ ۴۷۵ : قدح بدور لیت پر ز خون دلی دارد

شمارهٔ ۴۷۶ : قلم صحیفة شوق ار هزار باره نویسد

شمارهٔ ۴۷۷ : کدام ناز و تنعم به ذوق آن برسد

شمارهٔ ۴۷۸ : کسی که درد تو خواهد دلش دوا چه کند

شمارهٔ ۴۷۹ : کمترین کاری مراکز دیدهٔ گریان فتاد

شمارهٔ ۴۸۰ : گدای کوی ترا پادشاه میخوانند

شمارهٔ ۴۸۱ : گر آن به در زکاة حسن مسکین تر گدا جوید

شمارهٔ ۴۸۲ : گر به سنگ سنمم عشق تو دندان شکند

شمارهٔ ۴۸۳ : گر بگذری سوی چمن سرو سهی از جا رود

شمارهٔ ۴۸۴ : گر ترا از ستم و جور خدا توبه دهد

شمارهٔ ۴۸۵ : گر تو از پرده به ما رخ بنمانی چه شود

شمارهٔ ۴۸۶ : گرچه سرو چمن از آب روانی دارد

شمارهٔ ۴۸۷ : اگر درد تو از حبیب باشد

شمارهٔ ۴۸۸ : گر دل ز دسته زلف تو افغان کشیده بود

شمارهٔ ۴۸۹ : گر دلم در زلف پنهان کرده‌ای پیدا شود

شمارهٔ ۴۹۰ : گر دم زنم بی روی او شرم آیدم از روی خود

شمارهٔ ۴۹۱ : گرفتار سر زلفت کجا در بند سر باشد

شمارهٔ ۴۹۲ : گر قرار تو به دلها نه چنانست که بود

شمارهٔ ۴۹۳ : گر مه به زمین باشد آن زهره‌جبین باشد

شمارهٔ ۴۹۴ : گفتمش حال دل گمشده دانی چون شد

شمارهٔ ۴۹۵ : گل را به دور روی تو کس بو نمی‌کند

شمارهٔ ۴۹۶ : گیرم که از تو بر من مسکین جفا رود

شمارهٔ ۴۹۷ : لب ار اینست و گفتار این شکر باری چه می گوید

شمارهٔ ۴۹۸ : البش جان عاشق هوس میکند

شمارهٔ ۴۹۹ : ما بساط نیکنامی باز طی خواهیم کرد

شمارهٔ ۵۰۰ : ما بکوی یار خود بخود سفر خواهیم کرد

شمارهٔ ۵۰۱ : مائیم دل و دین به تو در باخته ای چند

شمارهٔ ۵۰۲ : ما را بپای بوسی تو گر دسترس بود

شمارهٔ ۵۰۳ : ما را دگر بر آن در خواب شبان نباشد

شمارهٔ ۵۰۴ : ما را شب فراق کجا خواب می‌برد

شمارهٔ ۵۰۵ : ما را گلی از روی تو چیدن نگذارند

شمارهٔ ۵۰۶ : ما را هوس مسجد و سجاده نباشد

شمارهٔ ۵۰۷ : مرا بی تو از دیده خون می رود

شمارهٔ ۵۰۸ : مرا بی تو آسوده حالی نباشد

شمارهٔ ۵۰۹ : مرا دلیست که از بار بار میطلبد

شمارهٔ ۵۱۰ : مرا ز پیش براندی جفا همین باشد

شمارهٔ ۵۱۱ : مرا ز خاک ره آن مه همیشه کم دارد

شمارهٔ ۵۱۲ : مرا ز صحبت باران چه کار بگشاید

شمارهٔ ۵۱۳ : مرا لطف گفتارش از راه برد

شمارهٔ ۵۱۴ : مریض عشق بتان را بر طبیب نباشد

شمارهٔ ۵۱۵ : مکن بیم که شمشیر رقیب ما بران باشد

شمارهٔ ۵۱۶ : من به درد دل خوشم جان مرا صحت چه سود

شمارهٔ ۵۱۷ : من بر سر آن کر بچه کارم همه دانند

شمارهٔ ۵۱۸ : به با رخ تو خود را بوجه می ستای

شمارهٔ ۵۱۹ : مهره روی تو نه در خورد من مسکین بود

شمارهٔ ۵۲۰ : مهر قیامتی را هرگز زوال باشد

شمارهٔ ۵۲۱ : مه طلعت ترا به تمامی غلام شد

شمارهٔ ۵۲۲ : به من عید شد مبارک باد

شمارهٔ ۵۲۳ : مه نامهربان من وفاداری نمیداند

شمارهٔ ۵۲۴ : می برند از تو جفا بی سرو سامانی چند

شمارهٔ ۵۲۵ : نام مَه بردم شبی روی توام آمد به یاد

شمارهٔ ۵۲۶ : نام به بردم شبی روی توام آمد به یاد

شمارهٔ ۵۲۷ : نخل مدنی ثمر برآورد

شمارهٔ ۵۲۸ : ندارد آن دهان گفتم نشان گفتا چنان باشد

شمارهٔ ۵۲۹ : نقطه دایره لطف دهان تو بود

شمارهٔ ۵۳۰ : نمی خواهم که کسی با آن شکر لب هم نفس باشد

شمارهٔ ۵۳۱ : نوبهاران ز گلم بوی تو خوش می آید

شمارهٔ ۵۳۲ : نور چشمی بر صاحب‌نظری می‌آید

شمارهٔ ۵۳۳ : نور چشمی تو ما را نظری می‌باید

شمارهٔ ۵۳۴ : وَرَقِ روی تو عُشّاق نکو می‌خوانند

شمارهٔ ۵۳۵ : وصل او مانده چرا دولت دنیا طلبید

شمارهٔ ۵۳۶ : وقتی مرید بود دل اکنون غلام شد

شمارهٔ ۵۳۷ : هدایه خواندی و هیچت هدایتی نرسید

شمارهٔ ۵۳۸ : هر سحر کز سر کوی تو صبا برخیزد

شمارهٔ ۵۳۹ : هر شب که از تو سوخته آه بر کشد

شمارهٔ ۵۴۰ : هر قطره خون که از مژه بر روی ما چکد

شمارهٔ ۵۴۱ : هر کجا با باد آن لب مجلسی انگیختند

شمارهٔ ۵۴۲ : هر کجا ذکری از آن ابروی پرخم می رود

شمارهٔ ۵۴۳ : هر کسی در حرم عشق تو محرم نشود

شمارهٔ ۵۴۴ : هر کسی در سر ازینگونه هوسها دارند

شمارهٔ ۵۴۵ : هر که در راه تو اول قدم از خویش برید

شمارهٔ ۵۴۶ : هرکه وصلش طلبد ترک سرش باید کرد

شمارهٔ ۵۴۷ : هرگز به باد زلف خود آن مه رها نکرد

شمارهٔ ۵۴۸ : هرگز ز زلف خویان بوی وفا نباید

شمارهٔ ۵۴۹ : هرگزم روزی نداد آن طرفة بغداد داد

شمارهٔ ۵۵۰ : هر گل که ز خاک من بروید

شمارهٔ ۵۵۱ : هزار بار فزون ناز او گرم بکشد

شمارهٔ ۵۵۲ : هزار سرو که در حد اعتدال برآید

شمارهٔ ۵۵۳ : همه عمر از تو به من بوی وفائی نرسید

شمارهٔ ۵۵۴ : همه کس را نظری از تو تمنا باشد

شمارهٔ ۵۵۵ : هیچ آن دهان شیرین کس را عیان نباشد

شمارهٔ ۵۵۶ : یاد روی تو چو در خاطر ما می گذرد

شمارهٔ ۵۵۷ : یار اگر چاره گر عاشق بیچاره شود

شمارهٔ ۵۵۸ : یارب آن شمع چگل دوش به مهمان که بود

شمارهٔ ۵۵۹ : بار چندان که جفا جست و دل آزاری کرد

شمارهٔ ۵۶۰ : بار در زیر لب چو خنده کند

شمارهٔ ۵۶۱ : بار سر می‌خواهد از من خواهم گردن نهاد

شمارهٔ ۵۶۲ : بار غروری به حسن خویش ندارد

شمارهٔ ۵۶۳ : بار ما سرو بلند است بگوئیم بلند

شمارهٔ ۵۶۴ : بار هر دم ز من خسته چرا می رنجد

شمارهٔ ۵۶۵ : یک چشم زدن چشم تو بی ناز نباشد

شمارهٔ ۵۶۶ : آن ترک مست بین که چها می کند دگر

شمارهٔ ۵۶۷ : ای به زلف از شیروان عبارتر

شمارهٔ ۵۶۸ : ای من غلام روی تو هر چه تمامتر

شمارهٔ ۵۶۹ : با روی تو چیست جنت و هور

شمارهٔ ۵۷۰ : بیاید بر آن دیده بگریست زار

شمارهٔ ۵۷۱ : بر سر کوی تو گر بودی مرا راه گذر

شمارهٔ ۵۷۲ : بر فروز امشب به طلعت مجلس ای ماه منیر

شمارهٔ ۵۷۳ : تو آن شاخ گلی ای شوخ دلبر

شمارهٔ ۵۷۴ : چراغ عمر ندارد فروغ بی رخ پار

شمارهٔ ۵۷۵ : چشم تو که داشت خواب بسیار

شمارهٔ ۵۷۶ : چندان بگریم بر در آن بیوفا شام و سحر

شمارهٔ ۵۷۷ : چهره‌ و دیده چه حاصل که به خون کرد نگار

شمارهٔ ۵۷۸ : خاک راه تر از آن روز که آمد به نظر

شمارهٔ ۵۷۹ : خوش نسیمی است بوی صحبت یار

شمارهٔ ۵۸۰ : دارم اندک روشنائی در بصر

شمارهٔ ۵۸۱ : دردا که رفت عمر وه نکردیم هیچ کار

شمارهٔ ۵۸۲ : دل دگر غم دارد از تو جان دگر

شمارهٔ ۵۸۳ : دل رفت و نماند عقل و تدبیر

شمارهٔ ۵۸۴ : دلی دارم ز چشمت ناتوان‌تر

شمارهٔ ۵۸۵ : از سودای سر زلف چو زنجیر

شمارهٔ ۵۸۶ : زهی چو کعبه ترا صد هزار سر بر در

شمارهٔ ۵۸۷ : عاشق کند مشاهده حق بروی یار

شمارهٔ ۵۸۸ : گر قبول نو فتد از من بیدل سیر و زر

شمارهٔ ۵۸۹ : ما در این شهر ملولیم و از این قوم نغور

شمارهٔ ۵۹۰ : مرا گونی بمیر از من چه تقصیر

شمارهٔ ۵۹۱ : مگر ترک جفا و بکن جفای دگر

شمارهٔ ۵۹۲ : من گریان چه کنم زآن مژه و غمزه حذر

شمارهٔ ۵۹۳ : می خورد خونم به شوخی شاد و خندان آن پسر

شمارهٔ ۵۹۴ : آرزو برده ام که چشم تو باز

شمارهٔ ۵۹۵ : آنکه انداخت ز پایم چو سر زلف دراز

شمارهٔ ۵۹۶ : ای خاک آستان تو شاهان سر فراز

شمارهٔ ۵۹۷ : با چشم خوش ای شوخ مرا جنگ مینداز

شمارهٔ ۵۹۸ : به دعوی قدت سرو سر افراز

شمارهٔ ۵۹۹ : چو عشق آمد ای عقل خیز و گریز

شمارهٔ ۶۰۰ : دریغ از جورت آمد وز جفا نیز

شمارهٔ ۶۰۱ : رفت عمر و نشد آن شوخ به ما بار هنوز

شمارهٔ ۶۰۲ : زاهد شهرم و صاحب نظر و شاهد باز

شمارهٔ ۶۰۳ : سر من خاک پایت باد و جان نیز

شمارهٔ ۶۰۴ : کشت چشم تو ام به شیوه و ناز

شمارهٔ ۶۰۵ : گل رخسار ترا وقت تماشاست هنوز

شمارهٔ ۶۰۶ : ما را بچه جرم از نظر انداخته باز

شمارهٔ ۶۰۷ : ما سر فدای خاک رهت کرده ایم باز

شمارهٔ ۶۰۸ : مجلس ما به حضور تو چنانست امروز

شمارهٔ ۶۰۹ : مژه تیزست و غمزه نیز و تو نیز

شمارهٔ ۶۱۰ : نیست از سوز تو جان را نه گریز

شمارهٔ ۶۱۱ : بار بیرون نشد ز خانه هنوز

شمارهٔ ۶۱۲ : از بار دین و دنیا باشد مراد هر کس

شمارهٔ ۶۱۳ : تو زما وصف آن جمال مپرس

شمارهٔ ۶۱۴ : خیال خال لبش می کنم به خواب هوس

شمارهٔ ۶۱۵ : دارم من از جهان غم باری همین و بس

شمارهٔ ۶۱۶ : دل من طلبکار بار است و بس

شمارهٔ ۶۱۷ : ساقی به می بر افروز امشب چراغ مجلس

شمارهٔ ۶۱۸ : گر به مسجد نروم قبله من روی تو بس

شمارهٔ ۶۱۹ : گفتمش نام تو گفتا از مه تابان پرس

شمارهٔ ۶۲۰ : من و دردت مرا دوا این بس

شمارهٔ ۶۲۱ : آن غمزه چو از ریش دل آزرد سر نیش

شمارهٔ ۶۲۲ : آنکه ز بی گنه کشی نیست دمی ندامتش

شمارهٔ ۶۲۳ : آنکه می خوانند مردم مردم چشم منش

شمارهٔ ۶۲۴ : به خواب آن لعل میگون دیده ام دوش

شمارهٔ ۶۲۵ : به مطرب شبه چه خوش میگفت چنگش

شمارهٔ ۶۲۶ : چه گفت با تو شنیدی رباب و عود به گوش

شمارهٔ ۶۲۷ : دارد به سجده شبها به روی بر زمینی

شمارهٔ ۶۲۸ : دال زلف و الف قامت و میم دهنش

شمارهٔ ۶۲۹ : دلا نسیم عنایت وزید حاضر باش

شمارهٔ ۶۳۰ : دل مسکین که می بینی ازینسان بی زر و زورش

شمارهٔ ۶۳۱ : دل که دلداری ندارد دل نشاید خواندنش

شمارهٔ ۶۳۲ : رفت بار من و بگذاشت مرا با دل ریش

شمارهٔ ۶۳۳ : رفتی ز برم عاقبت ای شوخ جفا کیش

شمارهٔ ۶۳۴ : زهی کشیده کمان ابروی تو تا بن گوش

شمارهٔ ۶۳۵ : سرو دیوانه شدست از هوس بالایش

شمارهٔ ۶۳۶ : شوخی که کشد عاشق نزدیک من آریدش

شمارهٔ ۶۳۷ : کسی که دل طرف زلف یار میکشدش

شمارهٔ ۶۳۸ : گر زلف دراز فکنی از طرف بناگوش

شمارهٔ ۶۳۹ : گنه دیده گراینست که کردم نگهش

شمارهٔ ۶۴۰ : لاابالی را اگر سامان نباشد گو مباش

شمارهٔ ۶۴۱ : لب میگزد چو چشم گشایم بدیدنش

شمارهٔ ۶۴۲ : ما به شادی جهانی نفروشیم

شمارهٔ ۶۴۳ : ما به فریاد آمدیم از ناله شبهای خویش

شمارهٔ ۶۴۴ : مرا بگفت کسان چون قلم مران از پیش

شمارهٔ ۶۴۵ : من باده بخورم چکنم گو حرام باش

شمارهٔ ۶۴۶ : می میرسد از باغ به خدمت برسیدش

شمارهٔ ۶۴۷ : نشان شیروان دارد سر زلف پریشانش

شمارهٔ ۶۴۸ : نیستم دسترسی آنکه ببوسم پایش

شمارهٔ ۶۴۹ : یار خرمن سوز ما گو روی گندمگون بپوش

شمارهٔ ۶۵۰ : به نینی که بر آن در بریم سجده خاص

شمارهٔ ۶۵۱ : کجا کنند به تیغ از تو عاشقان اعراض

شمارهٔ ۶۵۲ : داریم ساقیا هوس عشرت و نشاط

شمارهٔ ۶۵۳ : کسی که دوست ندارد ز جان ندارد حظ

شمارهٔ ۶۵۴ : دل چه کند سرو و تماشای باغ

شمارهٔ ۶۵۵ : کنار آب و لب جویبار و گوشه باغ

شمارهٔ ۶۵۶ : بار بنشست به مجلس بنشانید چراغ

شمارهٔ ۶۵۷ : ای خَطَت خوب و عبارت نازک و لب‌ها لطیف

شمارهٔ ۶۵۸ : در زورق حیات است جان رقیب خائف

شمارهٔ ۶۵۹ : زهی بدایت حسن رخنه نهایت لطف

شمارهٔ ۶۶۰ : به حسن خلق بستان دل ز عشاق

شمارهٔ ۶۶۱ : به مسجد هفته از تو کجا یک سجده لایق

شمارهٔ ۶۶۲ : طبیب عشق به خون گو بساز شربت عاشق

شمارهٔ ۶۶۳ : هوای وصل تو دارد غریق بحر فراق

شمارهٔ ۶۶۴ : ز حسرت خاک شد این چشم غمناک

شمارهٔ ۶۶۵ : اگرچه دور بود از تو مه به صد فرسنگ

شمارهٔ ۶۶۶ : نارگی می جنبدم در تن چو چنگ

شمارهٔ ۶۶۷ : ز رویم وقت کشتن می رود رنگ

شمارهٔ ۶۶۸ : ای رایت جمال تو نقش نگین دل

شمارهٔ ۶۶۹ : ای ورق گل بهشت از رخ نازکت خجل

شمارهٔ ۶۷۰ : به زلف و خال تو کردی خون خویش سبیل

شمارهٔ ۶۷۱ : بی تو مرا خواب و خیال وصال

شمارهٔ ۶۷۲ : پری به حسن و لطافت نداشت با همه حال

شمارهٔ ۶۷۳ : زاهد شهرم ز رندی می کند هر دم سؤال

شمارهٔ ۶۷۴ : مرو مایل به قد تست چه حاجت به دلیل

شمارهٔ ۶۷۵ : عشق حرفی ست که دال است بر آیات کمال

شمارهٔ ۶۷۶ : گر چشم شوخ نست به عاشق کشی مثل

شمارهٔ ۶۷۷ : لاف رندی مزن ای زاهد پاکیزه خصال

شمارهٔ ۶۷۸ : مرا سرگشته میدارد خیال زهد بی حاصل

شمارهٔ ۶۷۹ : مرا گویند عاشق گرد و بیدل

شمارهٔ ۶۸۰ : نیست جز درد سری زین دل غمگین حاصل

شمارهٔ ۶۸۱ : نیست کس را به حسن روی تو قیل

شمارهٔ ۶۸۲ : آن دهان را بدو لب قند مکرر گفتم

شمارهٔ ۶۸۳ : از لب او تاخیری بافتیم

شمارهٔ ۶۸۴ : از لب و زلف او نشان جستم و باز یافتم

شمارهٔ ۶۸۵ : ای بخت بارینی که به باران رسانیم

شمارهٔ ۶۸۶ : ای زنگیان زلف ترا شاه چین غلام

شمارهٔ ۶۸۷ : با تو از دل نشانه یافته‌ام

شمارهٔ ۶۸۸ : باز در آن کو گذری یافتم

شمارهٔ ۶۸۹ : باز در عشق یکی دل به غلامی دادم

شمارهٔ ۶۹۰ : باز می بیخودی بروی تو خوردیم

شمارهٔ ۶۹۱ : بیوی خویش گردان زنده بازم

شمارهٔ ۶۹۲ : بحمدالله که دیگر بار، روی دوستان دیدم

شمارهٔ ۶۹۳ : به خالت نسبت مشک ختنا کردم خطا کردم

شمارهٔ ۶۹۴ : به درد تو جز ناله همدم ندارم

شمارهٔ ۶۹۵ : بر آمد جان ز شوق آن دهانم

شمارهٔ ۶۹۶ : بسی درد از غم عشقت کشیدم

شمارهٔ ۶۹۷ : بکش به ناز مرا ای به غمزه آفت مردم

شمارهٔ ۶۹۸ : بگذار تا به گلشن روی تو بگذریم

شمارهٔ ۶۹۹ : بیا ساقی که بیخ غم به دور گل براندازیم

شمارهٔ ۷۰۰ : بی تو نفسی که زنده مانم

شمارهٔ ۷۰۱ : پیش رخ نو مه را حسنی چنان ندیدم

شمارهٔ ۷۰۲ : تا خانه دل جای تمنای تو کردیم

شمارهٔ ۷۰۳ : تا دست به زلف یار بردیم

شمارهٔ ۷۰۴ : ترا بر دیده من جاست گفتم

شمارهٔ ۷۰۵ : ترا چون چشم خود دیگر به مردم دید نتوانم

شمارهٔ ۷۰۶ : ترا در دل وفا باشد چه دانم

شمارهٔ ۷۰۷ : ترا شوخ اندک وفا گفته ایم

شمارهٔ ۷۰۸ : را که هست ز ساعد در آستین پرسیم

شمارهٔ ۷۰۹ : ترا گر بی وفا گفتم چه گفتم

شمارهٔ ۷۱۰ : جان دارم و دل دارم سر دارم و زر دارم

شمارهٔ ۷۱۱ : چرا رنجید یار از من گناه خود نمی دانم

شمارهٔ ۷۱۲ : چون روز روشن است که ما رند و عاشقیم

شمارهٔ ۷۱۳ : چه بودی گر شبی در خواب رفتی چشم بیدارم

شمارهٔ ۷۱۴ : چه خسته میکنی ای جان به غمزه خاطر مردم

شمارهٔ ۷۱۵ : چه خوش بود آن شبی کز در در آمد یار مهرویم

شمارهٔ ۷۱۶ : چه خوش‌تر دولتی زینم که دایم با تو بنشینم

شمارهٔ ۷۱۷ : چه رنجم از تو گر کشتی به نازم

شمارهٔ ۷۱۸ : حقوق ناز و عتاب حبیب من دانم

شمارهٔ ۷۱۹ : خال لب توست داغ جانم

شمارهٔ ۷۲۰ : خیال چشم و ابرویت شبی در خواب می‌دیدم

شمارهٔ ۷۲۱ : دارم آن سر که سر زلف نگاری گیرم

شمارهٔ ۷۲۲ : در دست در درونم درمان آن ندانم

شمارهٔ ۷۲۳ : درین زحمت که این نوبت من از ریش درون دارم

شمارهٔ ۷۲۴ : دل برفت از دست ما تنها نه دل دلدار هم

شمارهٔ ۷۲۵ : دل ز چشم او به نازی مست شد بی خویش هم

شمارهٔ ۷۲۶ : دل گرفت از بتان به رویم

شمارهٔ ۷۲۷ : دل نیست به دستم بر دلبر چه فرستم

شمارهٔ ۷۲۸ : دوش آرزونی شکسته بودم

شمارهٔ ۷۲۹ : دوش با خود ترانه می‌گفتم

شمارهٔ ۷۳۰ : دوش بی روی تو روی از خون دل برداشتم

شمارهٔ ۷۳۱ : رحمت آری و کنی چاره این درد نهانم

شمارهٔ ۷۳۲ : رخ بپوشید و جگر میسوزدم

شمارهٔ ۷۳۳ : رخت رشک قمر گفتیم گفتیم

شمارهٔ ۷۳۴ : رفت از دست من آن زیبا نگاری چون کنم

شمارهٔ ۷۳۵ : روز عید است و من امروز بر آن در میرم

شمارهٔ ۷۳۶ : روز نشاطست و عیش باده بیارید و جام

شمارهٔ ۷۳۷ : روز و شب از غم عشق تو در اندیشه درم

شمارهٔ ۷۳۸ : رویت گل سیراب نگوییم چه گوییم

شمارهٔ ۷۳۹ : ز ابرویت به محراب نیازم

شمارهٔ ۷۴۰ : زیر لب قند مکرر سخنت را گفتم

شمارهٔ ۷۴۱ : ساقی بیار شیشه می تا به هم خوریم

شمارهٔ ۷۴۲ : سالها شد که در تک و پوییم

شمارهٔ ۷۴۳ : سحر خروش کنان بر درت گذر کردیم

شمارهٔ ۷۴۴ : سر بر در توأم بنگر سربلندیم

شمارهٔ ۷۴۵ : سر زلف تو کرد آخر به سودایی گرفتارم

شمارهٔ ۷۴۶ : سر که بر پای تو بنهادم از آن بردارم

شمارهٔ ۷۴۷ : شاه مرغانم سوی تخت سلیمان می پرم

شمارهٔ ۷۴۸ : شب که ز حسرت رخت چشم به ماه کرده ام

شمارهٔ ۷۴۹ : شبی که بی رخ آن شمع مه جبین باشم

شمارهٔ ۷۵۰ : شوخ چشمیم کشد دل که کشد از نازم

شمارهٔ ۷۵۱ : صحبت عاشق و حبیب بهم

شمارهٔ ۷۵۲ : صحبت یارِ بهشتی‌ست پُر از ناز و نعیم

شمارهٔ ۷۵۳ : صد جان ز لبت به وام گیرم

شمارهٔ ۷۵۴ : صفت زلف کجت راست نباید به قلم

شمارهٔ ۷۵۵ : عشق تو داغ بندگی باز کشیده بر دلم

شمارهٔ ۷۵۶ : عمریست کز دیار تو محروم مانده ایم

شمارهٔ ۷۵۷ : عمریست که از خلوته در میکده مسئوریم

شمارهٔ ۷۵۸ : عید می آید و وقتست که در مه نگریم

شمارهٔ ۷۵۹ : غم دوست من مغتنم می‌شمارم

شمارهٔ ۷۶۰ : قدحی بیار ساقی که ز توبه شرمسارم

شمارهٔ ۷۶۱ : قراری کرده‌ام با خود که چون در پیش یار افتم

شمارهٔ ۷۶۲ : گر به میخانه حریف می و شاهد باشم

شمارهٔ ۷۶۳ : گر بی تو یک دو دم من بیمار زیستم

شمارهٔ ۷۶۴ : گر تو سر خواهی ز من سر با تو ببارم به چشم

شمارهٔ ۷۶۵ : گر جان ز من دلشده خواهی بسپارم

شمارهٔ ۷۶۶ : گر خود هزار سنگ ملامت به سر خورم

شمارهٔ ۷۶۷ : گر دل طلبی از من جان هم به تو در بازم

شمارهٔ ۷۶۸ : گر دهد دستم کز آن عارض نقابش بر کنم

شمارهٔ ۷۶۹ : گر کام خود از لبت بگیرم

شمارهٔ ۷۷۰ : گر گذاری که با تو در نگویم

شمارهٔ ۷۷۱ : اگر من از عشق آن دو رخ میرم

شمارهٔ ۷۷۲ : گفت دلدارم که از هجران دلت خون می‌کنم

شمارهٔ ۷۷۳ : گفت یار از غیرِ ما پوشان نظر گفتم: به چشم!

شمارهٔ ۷۷۴ : ما از نو سخنور جهانیم

شمارهٔ ۷۷۵ : ما از شراب و شاهد صد بار توبه کردیم

شمارهٔ ۷۷۶ : ما از لب تو کام ندیدیم و گذشتیم

شمارهٔ ۷۷۷ : ما با غم تو خرم و آسوده‌خاطریم

شمارهٔ ۷۷۸ : ما به سودای تو دامن ز جهان در چیدیم

شمارهٔ ۷۷۹ : ما چو قطع نظر از روی نکو نتوانیم

شمارهٔ ۷۸۰ : ما خانه دل جای تمنای تو کردیم

شمارهٔ ۷۸۱ : ما در حریم مجلس عشاق محرمیم

شمارهٔ ۷۸۲ : ما درین شهر به دام صنمی در بندیم

شمارهٔ ۷۸۳ : ما را سر آنست که در پای تو افتیم

شمارهٔ ۷۸۴ : ما رند و قلندر صفت و عاشق و مستیم

شمارهٔ ۷۸۵ : ما ز سگان درت بیشتر و کمتریم

شمارهٔ ۷۸۶ : ما لبت را نمک، شوان ملاحت خوانیم

شمارهٔ ۷۸۷ : مرا گویند باران کیست بار تو چرا گویم

شمارهٔ ۷۸۸ : مریض عشقم و درد تو دارم

شمارهٔ ۷۸۹ : من ازین خرقه آلوده که در بر دارم

شمارهٔ ۷۹۰ : من برین در بنده‌ام تا زنده‌ام

شمارهٔ ۷۹۱ : من ترا مانده به هر بار کجا بار شوم

شمارهٔ ۷۹۲ : من ترک زهد کرده و رندی گزیده‌ام

شمارهٔ ۷۹۳ : من دل خسته به درد تو دوا یافته ام

شمارهٔ ۷۹۴ : من ز بویش بی‌خود و دیوانه‌ام

شمارهٔ ۷۹۵ : من ز جانان به جان گریخته‌ام

شمارهٔ ۷۹۶ : من ز غمت خرم و به یاد تو شادم

شمارهٔ ۷۹۷ : من ز مهرت هر سحر کز سوز دل دم می‌زنم

شمارهٔ ۷۹۸ : من طاقت دوری ز رخ یار ندارم

شمارهٔ ۷۹۹ : من که از وصل تو ای دوست جدا می باشم

شمارهٔ ۸۰۰ : من و درد تو آنگه باد مرهم

شمارهٔ ۸۰۱ : من همچو گردم در رهت زآن رو طلبکار توام

شمارهٔ ۸۰۲ : مهی نشست خیال رخت به خانه چشم

شمارهٔ ۸۰۳ : نام آن لب به خط سبز به جانی دیدم

شمارهٔ ۸۰۴ : نرود نقش خیال تو زمانی ز ضمیرم

شمارهٔ ۸۰۵ : نقد جان چیست که در دامن جانان ریزم

شمارهٔ ۸۰۶ : نیست جز غم بینو خوردن دیگرم

شمارهٔ ۸۰۷ : وصف دهن تنگ تو من هیچ نگویم

شمارهٔ ۸۰۸ : هر شبی تا به سحر دست دعا بگشایم

شمارهٔ ۸۰۹ : هر شبی خاک درت از گریه پرخون می‌کنم

شمارهٔ ۸۱۰ : هرگاه که به ناکامی دور از لب بار افتم

شمارهٔ ۸۱۱ : یار اشکم دید و شد بر من رحیم

شمارهٔ ۸۱۲ : یار من یار دگر می‌طلبد دانستم

شمارهٔ ۸۱۳ : بار هر چند به ناحق طلبه آزارم

شمارهٔ ۸۱۴ : یک شب نسیم زلفت از حلقه شنودم

شمارهٔ ۸۱۵ : آتش دوری دل ما بر نتابد بیش ازین

شمارهٔ ۸۱۶ : آمد درون دل غمت دیگر نمی آید برون

شمارهٔ ۸۱۷ : آمد لب تو باز بصد نازه در سخن

شمارهٔ ۸۱۸ : امروز بحمدالله فارغ شدم از دشمن

شمارهٔ ۸۱۹ : ای بدل نزدیک و دور از دیدن گریان من

شمارهٔ ۸۲۰ : ای خوش آن باد که از کوی تو آید بر من

شمارهٔ ۸۲۱ : ای عادت قدیمت دلهای ما شکستن

شمارهٔ ۸۲۲ : ای غمت آرام جان عاشقان

شمارهٔ ۸۲۳ : ای غمت فوت جان سوختگان

شمارهٔ ۸۲۴ : ای لبت چون شکر و نقل دهان نیز چنان

شمارهٔ ۸۲۵ : ای نهاده بار هجران بر دل پر درد من

شمارهٔ ۸۲۶ : با درد تو آرمید نتوان

شمارهٔ ۸۲۷ : بحر عشقت بحر بی پایاب گفتن میتوان

شمارهٔ ۸۲۸ : بدیده سوی تو حیف آیدم گذر کردن

شمارهٔ ۸۲۹ : به رخ قدر گل و گلزار بشکن

شمارهٔ ۸۳۰ : بر درت بی آب شد اشکم ز بسیار آمدن

شمارهٔ ۸۳۱ : برگ گل خواندمش از لطف برنجید ز من

شمارهٔ ۸۳۲ : تا رفتی از برم شده ام زار و ناتوان

شمارهٔ ۸۳۳ : ترک دل گفت آن دو چشم و دل ز تیر غمزه خون

شمارهٔ ۸۳۴ : چشم اگر اینست و ابرو این و ناز و شیوه این

شمارهٔ ۸۳۵ : چو زلف یار ز خود لازم است ببریدن

شمارهٔ ۸۳۶ : چه خوش است از تو بوس بخوشی نیاز کردن

شمارهٔ ۸۳۷ : حدیث یار شیرین لب نگنجد در دهان من

شمارهٔ ۸۳۸ : خاک پایت دوست دارد روی من

شمارهٔ ۸۳۹ : خبری یافتم از یار مپرسید ز من

شمارهٔ ۸۴۰ : خواجه چرا نشسته‌ای خیز که رفت کاروان

شمارهٔ ۸۴۱ : خوشا در کوی دلبر آرمیدن

شمارهٔ ۸۴۲ : خوش است بر لب معشوق مست بوسیدن

شمارهٔ ۸۴۳ : خواهیم نقد جان و سر در پای جانان ریختن

شمارهٔ ۸۴۴ : داری لب و دهانی شیرین ولی چه شیرین

شمارهٔ ۸۴۵ : در سر زنجیر زلف او من بی عقل و دین

شمارهٔ ۸۴۶ : دلا نحفه جان به جانان رسان

شمارهٔ ۸۴۷ : دل است جایش و با دیده فتاده به خون

شمارهٔ ۸۴۸ : دلبر نازک دل من هر زمان رنجد ز من

شمارهٔ ۸۴۹ : دل که میرفت ز خود چون نرود باز چنین

شمارهٔ ۸۵۰ : دلم را صبر ممکن نیست از روی نکو کردن

شمارهٔ ۸۵۱ : دل من عاشق باریست که گفتن نتوان

شمارهٔ ۸۵۲ : دل نثار زلف جانان کرد جان خویشتن

شمارهٔ ۸۵۳ : دوستان مرحمتی بر دل بیچاره من

شمارهٔ ۸۵۴ : راز عشقت ز دل آمد به زبان

شمارهٔ ۸۵۵ : روی او از زلف دیدن می‌توان

شمارهٔ ۸۵۶ : زلف بر دوش آن پری در ماهتاب آمد برون

شمارهٔ ۸۵۷ : ز نشاط و عیش بادا لب تو همیشه خندان

شمارهٔ ۸۵۸ : زیر پا دامن کشان زلف دوتای او ببین

شمارهٔ ۸۵۹ : سرو می ماند به قد یار من

شمارهٔ ۸۶۰ : سوخت به داغ غم چنان دل که نماند ازو نشان

شمارهٔ ۸۶۱ : سوخت جانم تا ز پا افتاد زلفت بر ذقن

شمارهٔ ۸۶۲ : سوختی ای مرهم جانها درون ریش من

شمارهٔ ۸۶۳ : شبی خواهم چو شمعش لب گزیدن

شمارهٔ ۸۶۴ : شبی نگذرد بر دوچشم اشک گلگون

شمارهٔ ۸۶۵ : شه لشکر کش ما برد از ما عقل و هوش و دین

شمارهٔ ۸۶۶ : طوطی ب نو دید و در افتاد در سخن

شمارهٔ ۸۶۷ : عاشق کیست دلم باز نخواهم گفتن

شمارهٔ ۸۶۸ : عاشقی چیست مقیم در جانان بودن

شمارهٔ ۸۶۹ : عشق حالیست که جبریل بر آن نیست امین

شمارهٔ ۸۷۰ : قدمت آن با الف با سرو سیمین

شمارهٔ ۸۷۱ : کارم ز دست شد نظری کن بکار من

شمارهٔ ۸۷۲ : که خبر برد به بار از من مبتلای غمگین

شمارهٔ ۸۷۳ : گر سرزنیغ نیزت دارد سر بریدن

شمارهٔ ۸۷۴ : گر شبی آن مه ز منزل بی نقاب آید برون

شمارهٔ ۸۷۵ : گر قد همچو سروش در بر توان گرفتن

شمارهٔ ۸۷۶ : ما باز دل نهادیم بر جور دلستانان

شمارهٔ ۸۷۷ : مرا که خرقة ارزق به باده شد گلگون

شمارهٔ ۸۷۸ : من نخواهم دیده از رویت دگر برداشتن

شمارهٔ ۸۷۹ : من و محنت تو زهی راحت من

شمارهٔ ۸۸۰ : مه عیدت مبارک باد ای خورشید مهرویان

شمارهٔ ۸۸۱ : میزند بر آتش دل جوش می آب اینچنین

شمارهٔ ۸۸۲ : نخواهم بیش از این از خلق راز خویش پوشیدن

شمارهٔ ۸۸۳ : نمی دهد دهنت کام ما از آن لب شیرین

شمارهٔ ۸۸۴ : نوش کن خواجه علی‌رغم صُراحی‌شکنان

شمارهٔ ۸۸۵ : چه جویست آن روان در فر شیرین

شمارهٔ ۸۸۶ : نیست بازی با رخ او عشق پنهان باختن

شمارهٔ ۸۸۷ : هر دمی با دگری ناز مکن

شمارهٔ ۸۸۸ : آنکه رنگی نیست کس را از لب رنگین او

شمارهٔ ۸۸۹ : آه که خاک راه شد دیده من به راه تو

شمارهٔ ۸۹۰ : اگر دشنام می گونی مرا گو

شمارهٔ ۸۹۱ : ای حریم کعبه دل کوی تو

شمارهٔ ۸۹۲ : ای دلاویزتر از رشته جان کا کل تو

شمارهٔ ۸۹۳ : ای دل حکایت غم خود با صبا بگو

شمارهٔ ۸۹۴ : ای دل غلام أو شدی ای من غلام تو

شمارهٔ ۸۹۵ : ای کاش رفتمی چو صبا در حریم تو

شمارهٔ ۸۹۶ : ای نور دیده را نگرانی بسوی تو

شمارهٔ ۸۹۷ : بی لب ساقی مرا می نرود در گلو

شمارهٔ ۸۹۸ : چاره کس نکند غمزه خونخواره تو

شمارهٔ ۸۹۹ : چو در جان کرد و دل جا غمزه تو

شمارهٔ ۹۰۰ : دل سوی او رفت جان هم گو برو

شمارهٔ ۹۰۱ : دل ضعیف به یکباره ناتوان شد ازو

شمارهٔ ۹۰۲ : دو بوسم که گفتی اگر گویم آن کو

شمارهٔ ۹۰۳ : زهی زان قامت رعنای دلجو

شمارهٔ ۹۰۴ : سرخوش است ای پسر مرا باتو

شمارهٔ ۹۰۵ : غلامِ پیرِ خراباتم و طبیعتِ او

شمارهٔ ۹۰۶ : گر تیر کشی از طرف غمزهٔ جادو

شمارهٔ ۹۰۷ : گر مرا صد سر بوَد هر یک پر از سودای او

شمارهٔ ۹۰۸ : گفتا کئی تو‌، من بنده تو

شمارهٔ ۹۰۹ : گفتمش ماه پر است آن چهره گفتا پر مگو

شمارهٔ ۹۱۰ : گفتم ملکی یا بشری؟ گفت که هر دو

شمارهٔ ۹۱۱ : گفته‌ای از ما دلت بردار زنهار این مگو

شمارهٔ ۹۱۲ : ما به کلی طمع وصل بریدیم از تو

شمارهٔ ۹۱۳ : نداند قدر حسنت کس به از تو

شمارهٔ ۹۱۴ : آن عارض و رخسار و جبین هست در سه ماه

شمارهٔ ۹۱۵ : از فرقت تو هر دم خون بارم از دو دیده

شمارهٔ ۹۱۶ : اشک چو لعل ریزد آن لب مرا ز دیده

شمارهٔ ۹۱۷ : ای از حدیث زلف توام بر زبان گره

شمارهٔ ۹۱۸ : ای با لب شیرین سخنت تلخ فتاده

شمارهٔ ۹۱۹ : ای چو چشم خوش تو چشم کسی کم دیده

شمارهٔ ۹۲۰ : ای خط مشکبار تو پیچیده گرد ماه

شمارهٔ ۹۲۱ : ای دل ریش من از جور تو غمگین گونه

شمارهٔ ۹۲۲ : ای رخ و زلف سیاه تو شب تیره و ماه

شمارهٔ ۹۲۳ : ای روان گرد درت اشک روان پیوسته

شمارهٔ ۹۲۴ : ای شیشهٔ دل ما در زیر پا شکسته

شمارهٔ ۹۲۵ : ای لب و گفتار تور شیرین همه

شمارهٔ ۹۲۶ : ای مردم دو چشمم مثل رخت ندیده

شمارهٔ ۹۲۷ : ای منت جانفشان دیرینه

شمارهٔ ۹۲۸ : ای نبات قد سبزت شکرستان همه

شمارهٔ ۹۲۹ : به ابروان تو زاهد چو چشم وا کرده

شمارهٔ ۹۳۰ : با تو در دل نبایدم رخ ماه

شمارهٔ ۹۳۱ : باد آرد بر من بوی تو ناگه ناگه

شمارهٔ ۹۳۲ : برهگذار قد بار دیدم از ناگاه

شمارهٔ ۹۳۳ : به ناز کشتن او بازم آرزوست چه چاره

شمارهٔ ۹۳۴ : بیروی او ز دیدهٔ بینا چه فایده

شمارهٔ ۹۳۵ : بینم ابروی تو پیوسته مه نو گه گه

شمارهٔ ۹۳۶ : تا توانی دل مشتاق بدست آری به

شمارهٔ ۹۳۷ : چو چشم مست تو دیدم خمارم از دیده

شمارهٔ ۹۳۸ : چندین چه بلا و درد است این آه

شمارهٔ ۹۳۹ : خواهم که کنم بار دگر در تو نظاره

شمارهٔ ۹۴۰ : در پای تو تنها به سر ماست فتاده

شمارهٔ ۹۴۱ : دلم به زخم زبانها نگردد آزرده

شمارهٔ ۹۴۲ : دلم ترسد در آن زلف خمیده

شمارهٔ ۹۴۳ : روی خوب از من مشتاق نپوشانی به

شمارهٔ ۹۴۴ : زاد راه عاشقان اشک است و روی زرد و آه

شمارهٔ ۹۴۵ : زیر پا از زلف مشکین گه گهی میکن نگاه

شمارهٔ ۹۴۶ : شبت خوش باد ای باد سحرگاه

شمارهٔ ۹۴۷ : کحل بصر نیست جز آن خاک راه

شمارهٔ ۹۴۸ : گر سر طلبی بر درت آریم به دیده

شمارهٔ ۹۴۹ : گفتم شکرست آن به دهان گفت ترا چه

شمارهٔ ۹۵۰ : لب یار برهم چرا زد ز پسته

شمارهٔ ۹۵۱ : ما جگر سوختگان داغ تو داریم همه

شمارهٔ ۹۵۲ : مرا که روی تو بینم چه حاجت است

شمارهٔ ۹۵۳ : هر نیر کز تو بر دل غم پرور آمده

شمارهٔ ۹۵۴ : هر نیر که بر جان ز تو از دور رسیده

شمارهٔ ۹۵۵ : ای بار نازنین مگر از فتنه زاده‌ای

شمارهٔ ۹۵۶ : باز خود را چو گل تازه بر آراسته ای

شمارهٔ ۹۵۷ : تا به رخسار مه از غالیه چوگان زده‌ای

شمارهٔ ۹۵۸ : چرا جنییت شاهی بظلم تاخته ای

شمارهٔ ۹۵۹ : گر همه وقتی همه دلخون نه ای

شمارهٔ ۹۶۰ : لیست آن بگو با شکر خورده ای

شمارهٔ ۹۶۱ : آشوب جانی شوخ جهانی

شمارهٔ ۹۶۲ : آن شوخ دی براهی میرفت همچو شاهی

شمارهٔ ۹۶۳ : از در خویش مرا بر در غیری ببری

شمارهٔ ۹۶۴ : اگر در کشتنم تأخیر کردی

شمارهٔ ۹۶۵ : اگر ز محنت دنیا خلاص می‌طلبی

شمارهٔ ۹۶۶ : ای آفتاب روی تو در اوج دلبری

شمارهٔ ۹۶۷ : ای آیت حسن از رخ خوب تو مثالی

شمارهٔ ۹۶۸ : ای از خط تو زنگ بر آئینه شاهی

شمارهٔ ۹۶۹ : ای بوده با تو ما را خویشی و آشنایی

شمارهٔ ۹۷۰ : ای درد درون جان چه باشی

شمارهٔ ۹۷۱ : ای دل این بیچارگی و مستمندی تا به کی

شمارهٔ ۹۷۲ : ای دهان تو قند و لب همه می

شمارهٔ ۹۷۳ : ای رخت آیت حسن و دهنت لطف خدای

شمارهٔ ۹۷۴ : ای صبا بر خاک کوی یار ما خوش می‌روی

شمارهٔ ۹۷۵ : ای صبا تاکی به زلف بار بازی می کنی

شمارهٔ ۹۷۶ : ای گل روی ترا چون من بهر سو بلبلی

شمارهٔ ۹۷۷ : این چه نبهاست وین چه شیرینی

شمارهٔ ۹۷۸ : ای ولوله عشق تو به ره هرزه کویی

شمارهٔ ۹۷۹ : با تو ه را نمی رسد دعوی

شمارهٔ ۹۸۰ : باز به ناز کش مرا چیست که ناز می‌کنی

شمارهٔ ۹۸۱ : باز بگذشتی بر آن زلفه ای نسیم مشکبوی

شمارهٔ ۹۸۲ : باز دست از جانفشانان بر فشاندی

شمارهٔ ۹۸۳ : بازم از طلعت خود دیده منور کردی

شمارهٔ ۹۸۴ : با مسکنت و عجز و ضعیفی وفقیری

شمارهٔ ۹۸۵ : با من این بودت ز اول شرط باری

شمارهٔ ۹۸۶ : بچشم جان چو چراغی که در میان ز جاجی

شمارهٔ ۹۸۷ : به جز نور و ضیاء و گرمی از آذر چه می‌خواهی

شمارهٔ ۹۸۸ : بده ساقی شراب ارغوانی

شمارهٔ ۹۸۹ : بر سر راه طلب بافت گدانی گهری

شمارهٔ ۹۹۰ : بر گل به پای سرو چو رفتار می‌کنی

شمارهٔ ۹۹۱ : بر من بیدل اگر جور و ستم فرمودی

شمارهٔ ۹۹۲ : برویت بنگرم ناگه نرنجی

شمارهٔ ۹۹۳ : به کوی عشق باشی شیرمردی

شمارهٔ ۹۹۴ : به مجلسی که بمستان ز لب شراب دهی

شمارهٔ ۹۹۵ : به باران کهن یاری نکردی

شمارهٔ ۹۹۶ : تا خلوت دل خالی از اغیار نیابی

شمارهٔ ۹۹۷ : تا کی ای مونس دلم بی‌موجبی غمگین کنی

شمارهٔ ۹۹۸ : تب چرا درد سر آورد به نازک‌بدنی

شمارهٔ ۹۹۹ : ترا چگونه توان گفت یوسف ثانی

شمارهٔ ۱۰۰۰ : ترا دیده هر بار دیدی چه بودی

شمارهٔ ۱۰۰۱ : ترکمن مه بود به ترکی آی

شمارهٔ ۱۰۰۲ : تن در پی جان می‌رود ای بخت کجایی

شمارهٔ ۱۰۰۳ : تو چشم آنکه حق بینی نداری

شمارهٔ ۱۰۰۴ : نو درد نداری و رخ زرد نداری

شمارهٔ ۱۰۰۵ : تو سروی و گل خندان همانکه میدانی

شمارهٔ ۱۰۰۶ : چرا به تحفه دردم همیشه ننوازی

شمارهٔ ۱۰۰۷ : چرا هر دم از پیش ما میگریزی

شمارهٔ ۱۰۰۸ : چشم شوخ و دل سنگین بر سیمین داری

شمارهٔ ۱۰۰۹ : چو تو دشمن از دوست نشناختی

شمارهٔ ۱۰۱۰ : چو گل به لطف نو زد ان نازک اندامی

شمارهٔ ۱۰۱۱ : چه لطف است این که با من می‌نمایی

شمارهٔ ۱۰۱۲ : چه موجب است که هیچ التفات ما نکنی

شمارهٔ ۱۰۱۳ : حدیث خوشی هیچ با ما نگوئی

شمارهٔ ۱۰۱۴ : خرم آن دم که توأم مونس و همدم باشی

شمارهٔ ۱۰۱۵ : خواهم بر تو بردن تن را که شد خیالی

شمارهٔ ۱۰۱۶ : خواهی که به هیچ غم نمیری

شمارهٔ ۱۰۱۷ : دارم ز ابروان تو چشم عنایتی

شمارهٔ ۱۰۱۸ : درین پستی گر آن مه را نیابی

شمارهٔ ۱۰۱۹ : درین ره هرچه جویی آن بیابی

شمارهٔ ۱۰۲۰ : دست ندارم از تو من گرچه ز پایم افکنی

شمارهٔ ۱۰۲۱ : دگر باره تیغ جفا بر کشیدی

شمارهٔ ۱۰۲۲ : دل رفت به باد دلپذیری

شمارهٔ ۱۰۲۳ : دل ز باران کهن برداشتی

شمارهٔ ۱۰۲۴ : دل شد ز عشق باری شیدا چنانکه دانی

شمارهٔ ۱۰۲۵ : دل شیشه ایست جای خیال تو ای پری

شمارهٔ ۱۰۲۶ : دل که سودای تو می پخت کبابش کردی

شمارهٔ ۱۰۲۷ : دل من به داغ جفا سوختی

شمارهٔ ۱۰۲۸ : دل می کنی جراحت و مرهم نمیدهی

شمارهٔ ۱۰۲۹ : راز معشوق حدیثیست نهان‌داشتنی

شمارهٔ ۱۰۳۰ : ز دیده در دل دیوانه رفتی

شمارهٔ ۱۰۳۱ : ز من که مهر تو دارم به سینه روی چه تابی

شمارهٔ ۱۰۳۲ : ز من مپرس که «از عاشقانِ زارِ که‌ای؟»

شمارهٔ ۱۰۳۳ : سال‌ها گر بنویسم صفت مشتاقی

شمارهٔ ۱۰۳۴ : سیمین بدنی سرو قدی پسته دهانی

شمارهٔ ۱۰۳۵ : شیرین لبی شکر دهنی سرو قامتی

شمارهٔ ۱۰۳۶ : صنما در خط سنبل مه تابان داری

شمارهٔ ۱۰۳۷ : طبیب عاشقان آمد بیا بگذار بیدردی

شمارهٔ ۱۰۳۸ : عاشقی و بی دلی بیدلبری

شمارهٔ ۱۰۳۹ : قطره قطره از دریا چو به ساحل آیی

شمارهٔ ۱۰۴۰ : کاش که سرو ناز ما از در ما در آمدی

شمارهٔ ۱۰۴۱ : کدام سر که ندارد دماغ سودایی

شمارهٔ ۱۰۴۲ : گر از در به تیم برانی نو دانی

شمارهٔ ۱۰۴۳ : گر از شاخ دولت گلی چیدمی

شمارهٔ ۱۰۴۴ : اگر او یاد من دلخسته کردی

شمارهٔ ۱۰۴۵ : گر باد سوی خاک من آرد ز تو بویی

شمارهٔ ۱۰۴۶ : گر به پاکی خضر وقتی و روح القدسی

شمارهٔ ۱۰۴۷ : گر بردرت این اشک چو سیلاب گذشتی

شمارهٔ ۱۰۴۸ : گر بری دست به آئینه و در خود نگری

شمارهٔ ۱۰۴۹ : گر به فردوسی از حریم وصل نگشانی دری

شمارهٔ ۱۰۵۰ : گر به من یار شوی ور نشوی

شمارهٔ ۱۰۵۱ : گر تو دل ما سوختی از آتش دوری

شمارهٔ ۱۰۵۲ : گر زلف خود به فتنه و شوخی رها کنی

شمارهٔ ۱۰۵۳ : گر گم شوی از خود خبر یار بیابی

شمارهٔ ۱۰۵۴ : گر لذت خونریزی آن غمزه شناسی

شمارهٔ ۱۰۵۵ : گر همه وقتی همه دل خون نیی

شمارهٔ ۱۰۵۶ : گفتم: ای سیم‌ذقن! گفت: که را می‌گویی؟

شمارهٔ ۱۰۵۷ : گل و رخسار تو دارند به هم یکرنگی

شمارهٔ ۱۰۵۸ : مبارک منزلی خوش سرزمینی

شمارهٔ ۱۰۵۹ : مپوشان روی خود ای شوخ خود رای

شمارهٔ ۱۰۶۰ : مرا در درد بی باری دریغا بار بایستی

شمارهٔ ۱۰۶۱ : مرا زیبد به چوگان سر زلفت نظربازی

شمارهٔ ۱۰۶۲ : من آن بهتر که باشم رند و عامی

شمارهٔ ۱۰۶۳ : من اوصاف حست ندانم کماهی

شمارهٔ ۱۰۶۴ : من کیستم که ورزم سودای چون تو باری

شمارهٔ ۱۰۶۵ : من کیم گفتی که گویم خاک نعلین منی

شمارهٔ ۱۰۶۶ : مویت از عنبر تر فرق ندارد مویی

شمارهٔ ۱۰۶۷ : ناوک غمزه چو هر سو به شتاب اندازی

شمارهٔ ۱۰۶۸ : ندارد دلم طاقت بی توی

شمارهٔ ۱۰۶۹ : ندانم کی به دام من در افتی

شمارهٔ ۱۰۷۰ : نشان خاک پای او اگر می یافتم جایی

شمارهٔ ۱۰۷۱ : نیست بهای جان بسی پیش تو چون کشد کسی

شمارهٔ ۱۰۷۲ : ورای آن چه سعادت بود که ناگاهی

شمارهٔ ۱۰۷۳ : وصال اوست بخت ما نبینم آن به بیداری

شمارهٔ ۱۰۷۴ : هرگز سوی ما چشم رضائی نگشادی

شمارهٔ ۱۰۷۵ : هر لحظه به غمزه دل ریشم چه خراشی

شمارهٔ ۱۰۷۶ : هر لحظه بما از تو رسد تحفة دردی

شمارهٔ ۱۰۷۷ : هر لحظه غمزه‌ها به جفا نیز می‌کنی

شمارهٔ ۱۰۷۸ : هیچ شب ای مه از وطن جانب ما نیامدی

شمارهٔ ۱۰۷۹ : یارب این درد دل و فرقت جانان تا کی