شمارهٔ ۶۷۳

هوش مصنوعی: زاهد شهر هر روز از رندی من می‌پرسد، اما ای ساقی، به او بده که در سرش جز خیال‌های باطل ندارد.

هوش مصنوعی: فریاد و نالهٔ کسانی که از درد و رنج رنج می‌برند، به گوش تو نمی‌رسد، زیرا تو خود را بیمار نمی‌دانید. پس از کسی که دردی ندارد، چه توقعی است که به خاطر درد دیگران ناله کند؟

هوش مصنوعی: در خلوتی که به وصال (وصل) منتهی می‌شود، ای چراغ صبح، درگیر شو تا شمع نتواند راهی به سمت شبستان عشق پیدا کند.

هوش مصنوعی: بارها در صبحگاهی حیرت‌انگیز به این فکر فرو رفته‌ام که چگونه می‌توان با چنین بی‌تابی در حضور آن شخص قرار گرفت.

هوش مصنوعی: گفتم که جانم را مثل گلی به خاطر تو فدای تو کنم، ولی می‌ترسم که لطافت و نازک‌طبعی تو باعث ناراحتی تو شود.

هوش مصنوعی: با این سرنوشت نابه‌سامان که برای من رقم خورده، چگونه می‌توانم انتظار داشته باشم که به وصال تو برسم؟ این آرزو حقیقتاً غیرممکن به نظر می‌رسد.

هوش مصنوعی: اگر روزی مرا از سگان کوی خود دعوت کنی، همین کار برای من نشانه‌ کمال و خوشبختی است.