شمارهٔ ۲۲۹

هوش مصنوعی: تو گفتی که از من دور شو و برو، حتی در مورد جانم هم توضیحی ندادم. تو رفتی و داستان به اینجا ختم شد. تو گفتی که کسانی که ناتوان هستند باید بمیرند و بعد هم رفتی.

هوش مصنوعی: هر لحظه می‌گوییم که سگ کجاست! اما اگر راهی به خاک سپردن او باشد، این گفتن و رفتن بی‌معناست.

هوش مصنوعی: دیروز شنیدم که از گدایان درگاهت نام من را بردی. این چه احترامی است که برای خاک پای تو قائل شدم و سپس رفتی؟

هوش مصنوعی: ای نسیم، وقتی که پیغامی از دوست به ما می‌رسی، اگر نام او را نمی‌دانی، بهتر است که نامش را نگوید و از نزد ما بروی.

هوش مصنوعی: تا کی باید به نشانه‌های پنهان از طرف تو بی‌تفاوت بمانم؟ گویا این آشفتگی از جمع ماست که تو آن را به رقیب نسبت دادی و ترک کردی.

هوش مصنوعی: ماجرای ما را اگر بخواهی، به راحتی می‌توانی بیان کنی، ای آب چشم! پس چرا اینقدر معطل می‌کنی؟ مگر چندین بار داستان را نگفته‌ای و رفته‌ای؟

هوش مصنوعی: اگر بگویند که نمی‌توان به معشوق رسید، این داستان ساده‌ای است. تو گفتی که جان را ترک کن و رفتی.