شمارهٔ ۴۷۹

هوش مصنوعی: در شب دوری و جدایی، اشک‌های من به حدی بود که کمترین کاری که می‌توانستم بکنم این بود که این احساس را با چشمانم بروز دهم، به طوری که گویی دیوارها و دور و برم هم تحت تأثیر باران اشک‌هایم قرار گرفته بودند.

هوش مصنوعی: لب‌های او آرزویی بی‌نظیر دارد و خال ذقن او مانند یک نشانه‌ی سرنوشت به نظر می‌رسد. یکی در چاه، و دیگری در چشمه‌ای قرار گرفته است که به نظر می‌رسد زندگی و زیبایی را به تصویر می‌کشد.

هوش مصنوعی: زلف تو مانند چوگان است، و گونه‌ات نشان‌دهنده خوشبختی و سعادت. خوشبختی به‌دست کسی می‌آید که آن را در دستان خود بگیرد، اما اگر این چوگان به دست دیگری بیفتد، ممکن است شانس را از او بگیرد.

هوش مصنوعی: جز با ناز و غمزه تو، چیزی نمی‌تواند بر دلم خوش بیفتد، چرا که هیچ‌کس نمی‌تواند با تیر بی‌پیکان به قلب من آسیب بزند.

هوش مصنوعی: اگر نتوانیم به پای او بیفتیم و او را بوسه بزنیم، پس باید لب‌های خود را به سمت او دراز کنیم و همچون دامانش، محبت او را دریافت کنیم.

هوش مصنوعی: اگر نسیم محبت دوست نبود، چرا گلهای باغ با جام پر از شراب بر روی چمنزار افتاده‌اند؟

هوش مصنوعی: در چمن، بوی خوشی است که از آن به مشام می‌رسد و آنچنان عمیق و دلنشین است که باعث می‌شود مرغی که بر روی درخت نشسته، از آن به وجد آمده و به زمین بیفتد.