شمارهٔ ۷۲۲

هوش مصنوعی: در درون من دردی وجود دارد که نمی‌دانم چگونه درمانش کنم، ای ساقی، یک جام بیاور تا از زهر این درد رها شوم.

هوش مصنوعی: من بار وجودم را به دوش کشیدم و از آن جدا شدم. حالا بیایید تا به تماشای زیبایی جدیدی بنشینم و از این دنیای مادی دور شوم.

هوش مصنوعی: ای باد، راه دوری تا محبوبم وجود دارد و من به شدت ضعیف هستم. فریاد بزن تا جانم را برسانی و به آنجا که محبوبم هست برسانی.

هوش مصنوعی: ای صبح، جانم مانند شمع کم‌نور شده است. از کهنه شدن من چه سودی می‌بری؟ من خود از زمره مردگانم.

هوش مصنوعی: درد و رنج من ناشی از درمان‌هایی است که می‌کند، اما دردی که احساس می‌کنم به خاطر کمبود مالی است. این غم و اندوه را نمی‌دانم با که باید در میان بگذارم و داستان خود را برای که تعریف کنم.

هوش مصنوعی: در قید جسم، جان من که از نژاد پری است، بسیار افسرده است. ناگهان می‌خواهم زنجیرهای محدود کننده را پاره کنم.

هوش مصنوعی: حال که به اوج کمال رسیده‌ام، می‌خواهم اندکی صحبت کنم. چرا که در میان انسان‌ها، مهربانی را ندیده‌ام و این موضوع بر زبانم جاری می‌شود.