شمارهٔ ۴۰۲

هوش مصنوعی: دل به خاطر زیبایی چهره‌ات به دنیای غم و اندوه پناه برد و جان من در جستجوی تو، به دنیای ناپیدا و عدم راه سپرد.

هوش مصنوعی: هوس و آرزوی موهای تو ما را به کافه و جایی نو واداشت، و حاجی به دنبال حلقه‌ای از تو، قدم‌هایش را به سوی حرم گذاشت.

هوش مصنوعی: مرا از در خود دور نکن، زیرا گدا را امید بخشش از در کسانی که بخشنده‌اند، به همراه دارد.

هوش مصنوعی: روزهایی که بر من بگذرد، همه می‌گویند شاهی است که در خیابان فقرا قدم گذاشته است.

هوش مصنوعی: من از ناز و بازیگوشی تو به شدت ناراحتم، چرا که در این روزگار، رسم بر بی‌رحمی و ظلم است.

هوش مصنوعی: باد، که این دیوانگی را به سر دارد، خاک راهی را می‌وزد که روزی از کوی نو، روح تازه‌ای به تن ما دمیده است و یادآور آن لحظه‌هاست.

هوش مصنوعی: دل و دین به خوبی و کمال از ورق جان شسته شده است تا اینکه توصیف نقش و نشانه‌های زیبای معشوق را با قلم به تصویر بکشد.