شمارهٔ ۸۱۰

هوش مصنوعی: هر وقت که از تلاش و کوشش ناامید شوم و دور از محبت و عشق محبوب قرار بگیرم، مانند فردی که خسته و مجروح است و هیچ درمانی برای زخم‌هایش ندارد، احساس غم و ناامیدی می‌کنم.

هوش مصنوعی: دل بیلبیل خوشخوان، خمار و مست آمده است. اگر شراب نباشد، پس حتماً در رنج و عذاب خمار گرفتار خواهم شد.

هوش مصنوعی: هر کجا که نگاه می‌کنم و تو در آنجا نیستی، درختان گل را می‌بینم که از شدت اندوه، اشک‌های بهاری‌ام به سر آنها می‌ریزد.

هوش مصنوعی: آن بار به من، هر چه به من نزدیک‌تر باشد، از من دورتر به صد منزل و از شهر و دیار خودم، حس کمتری دارم.

هوش مصنوعی: من در تمام شب‌ها در انتظارم، اما ناگهان با دختری زیبا همچون ماه، یک شب به خواب می‌روم.

هوش مصنوعی: از شوق دیدن او، اشک‌های من مانند صد موج به حرکت درآمده‌اند. ای دریای عشق، با این حال که به کنارت افتاده‌ام، همچنان به تلاطم خود ادامه بده.

هوش مصنوعی: وقتی با زاهد (مرد خدا) برخورد می‌کنم، احساس آرامش و سکون می‌کنم، اما هرگاه در برابر کمال و عظمت حقیقت قرار می‌گیرم، درد و ناله‌ام شدیدتر می‌شود.