شمارهٔ ۸۳۵

هوش مصنوعی: اگر می‌خواهی به آزادی و اختیار خود تصمیم بگیری، باید در برابر زلف معشوق، که خود را از آن جدا کرده است، خاک بر سر بگذاری و با افتخار او را ببوسی.

هوش مصنوعی: ای دل، هنگامی که به حرم عشق می‌روی، مانند شمعی باش که در برابر نور ذوب می‌شود، چرا که در چنین جایی، ادب و گردن‌خمی نمی‌نشیند.

هوش مصنوعی: من هنوز به خاک پای تو نگاه می‌کنم و در آن لحظه که به خاک می‌روم و دچار زوال می‌شوم، این دید را خواهم داشت.

هوش مصنوعی: اگر عشق تو مرا به شب و تاریکی نمی‌کشاند، پس چه معنایی دارد که بخواهم همچون چراغی در دل شب، زلف تو را در آغوش بگیرم و در سایه‌اش پنهان شوم؟

هوش مصنوعی: پیچش آن مو به قدری جذاب و خطرناک است که مرا به کام خود می‌کشد، مانند دام‌گذاری که پرنده را به دام می‌اندازد و او را به دام می‌کشد.

هوش مصنوعی: ما همیشه دور تو خواهیم گشت، همان‌طور که اگر کمر کسی گرد شود، دور موی او زیباست.

هوش مصنوعی: اگر بخواهی زیبایی‌های او را توصیف کنی، باید قلمت را به قدری تیز کنی که بتوانی جزئیات را به خوبی منتقل کنی.