شمارهٔ ۴۴۳

هوش مصنوعی: چهره زیبایت هم‌چون نور ماه است و درخشندگی‌اش از آن بیشتر، پس چه نیازی به صحبت درباره زیبایی ماه است وقتی که تو درخشان‌تر از آفتاب هستی.

هوش مصنوعی: تو همچون دری هستی که اگر از جلویم بروی، من در غم و اندوهی که دارم، اشک‌هایم همچون آب گوارا روان خواهد شد.

هوش مصنوعی: چشم خود را به درد و رنج دل من ننداز، زیرا هیچ‌کس به چیزی که از توست طمع نکرده و حتی به چیزی که از آتش کباب می‌شود نیز نیازی ندارد.

هوش مصنوعی: من به خاطر حسرت تو به سمت گل نگاه می‌کنم، اما در این حال، در سراب به زندگی خود نگاه می‌کنم و می‌دانم که تشنه‌ام و آرزویم رسیدن به آب است.

هوش مصنوعی: من دوباره از رفتار ناپسند این دنیا رنج می‌کشم، چون می‌دانم که از لطف الهی، این عذاب بر من می‌وزد.

هوش مصنوعی: وقتی که به او فکر می‌کند، تو هم باید از او جدا شوی، زیرا این نوع سرزنش و عتاب نباید میان ما باشد.

هوش مصنوعی: اگر در شب جدایی، زیبایی چشمان تو از بین برود، به قدری خواب و خیال را در هم بریز که خواب از بین برود.