شمارهٔ ۸۲۵

هوش مصنوعی: ای کسی که بار فراق و جدایی را بر دل پر درد من گذاشته‌ای، ببین بعد از این چه بر جان من خواهد آمد.

هوش مصنوعی: ای نسیم، اگر بوی او را می‌شنوی، زودتر بیا و خبرش را بیاور، ورنه وقتی من بروم، دیگر نتوانی گرد من را پیدا کنی.

هوش مصنوعی: مردم، وقتی به چهره‌ی تو نگاه می‌کنم، دل من خون می‌شود و برای زیبایی‌های تو، رنگ و لعاب تازه‌ای به صورت زرد من می‌بخشد.

هوش مصنوعی: هر شب بدون توقف گریه می‌کنم، چون درد او برای من هم مانند درد خودم است، انگار که دردی مشترک داریم.

هوش مصنوعی: ابر به خاطر اشک‌های گرم من اشک می‌ریزد و کوه سنگین دل نیز از آه‌های سرد من ناله می‌کند.

هوش مصنوعی: در میان خاک و خون غرق بودم و در حالت بی‌خبری به خواب می‌رفتم، مبادا هیچ کس مانند من به این خواب نومیدانه دچار شود.

هوش مصنوعی: هرگاه فرصتی برای خلوت و نزدیکی با تو پیدا کنم، کمال و زیبایی آن لحظه به من می‌رسد؛ زیرا اگر تو خود را ارزشمند نمی‌دانی، برای من هم اهمیت نداری.