شمارهٔ ۲۸۳

هوش مصنوعی: یاد بوسه‌ام بر لبان تو بسیار ارزشمند است و نمی‌شود به سادگی آن را بیان کرد. گفتی خوب است که بهتر بیایی تا بتوانم آن لبانت را ببوسم.

هوش مصنوعی: زاهدی که روز به روز در حال ضعف و لاغری است، اگر به دلش گاهی فکر عشق و معشوق بیفتد، ممکن است از حال و روزش کمی تغییر کند.

هوش مصنوعی: می‌خواهم از آن لب‌ها و دل‌های پر از عشق نشانه‌ای بپرسم، نشانه‌ای از کسانی که در این دنیای پر از عدم نشانه‌اند. باید زودتر نشانت را پیدا کنم.

هوش مصنوعی: به مانند بشیری که از چهره معراج تو خبر می‌دهد، زلفت در میان قوس و قزح‌های زیبایت به شکلی دلربا و جذاب درخشیده است. ابروانت همچون آرایش دهنده‌ای است که زیبایی خاصی به چهره‌ات می‌بخشد.

هوش مصنوعی: ما به هر در و پیش کسی که می‌توانیم می‌زنیم تا شاید در را باز کنند و ما را قبول کنند. این همه رنج و درد را به خاطر تو تحمل کرده‌ام و به آستانت آمده‌ام.

هوش مصنوعی: به او گفتم که فرصتی به من بده تا با لبان تو گفتگو کنم. او در پاسخ گفت که مراقب باش، زیرا زبانت ممکن است آسیب ببیند.

هوش مصنوعی: وقتی که با فکر او صحبت می‌کنی، زیبایی و کمال از چشمانت سرازیر می‌شود و از زبانت کلمات مختلف خارج می‌شود.