شمارهٔ ۱۰۷۸

هوش مصنوعی: ای ماه شب، هیچ شب به خاطر ما از دیار خود نیامدی، مانند پادشاهان با محبت به سوی گدا نیامدی.

هوش مصنوعی: غم و اندوهم به حدی است که مانند آتش می‌سوزد، و وقتی دعا کردم تا مشکل من حل شود، نشد. پس به خاطر عدم پاسخ دعایم، به مانند آتش در وجود خودم سوختم.

هوش مصنوعی: شبی که خاطر تو را با خود داشتم و به شدت دلتنگ تو بودم، درد جدایی از تو مرا در مرز نابودی قرار داد. کاش تو دیروز به نزد من می‌آمدی.

هوش مصنوعی: دیدن تو لیاقت می‌خواهد، پس از آینه دوری کن؛ زیرا تنها کسی که شایسته‌ی زیبایی‌اش هست، خود تو هستی و هیچ‌کس دیگری.

هوش مصنوعی: هیچ‌کس بوی جان را از گیسوان دلربا نشنیده است تا اینکه تو، همچون نسیم صبا، به میان شکسته‌دلان نیامدی.

هوش مصنوعی: به خاطر عشق و دلی که به معشوق داری، جان خود را بر در خانه ی عشق نگذار. بیهوده در عبادت و طواف نچرخ، چرا که اگر با صداقت و پاکی نیامده باشی، اعتبار ندارد.

هوش مصنوعی: ای کاش تمام مشکلات و دردهایی که دور و بر تو هست، می‌توانستند از بین بروند، اما وقتی تو درمانی برای این دردها نیامدی، دیگر جای دیگر دردها کجا می‌توانند بروند؟