شمارهٔ ۲۰۶

هوش مصنوعی: چشم‌های تو ما را به شدت محتاج و بی‌چاره کرد و باعث شد تا مؤمنان مثل کافران، از خانه و کاشانه خود بی‌خانمان شوند.

هوش مصنوعی: از لب‌های شیرین تو بوسه‌ای گرفت و کوه‌ها را در هم شکست. اگر توانستی، دل بی‌رحم او را تسکین بده.

هوش مصنوعی: هر چه فرهاد از محبت شیرین چشید، آبی بود که دلش را می‌فشرد. حوضی که با اشک‌های او پر می‌شد، باید شیرین و خوشمزه می‌بود.

هوش مصنوعی: واعظ گریه‌کنان چه می‌سازند؟ مردم، تو را بر منبر نشسته می‌بینند، در حالی که باید برایت گهواره‌ای درست کنند.

هوش مصنوعی: صوفیان در محراب عبادت دچار آتش شدند و لباس‌های پشمی‌شان سوخت. این حادثه مربوط به کسی است که دو ابرو را به هم پیوند زده و چهره‌ای زیبا ساخته است.

هوش مصنوعی: تماشای تو برای عاشقان بی‌فایده است، مثل اینکه هنرمند تنها به تصویر زیبا نگاه کند و هیچ کاری برای نشان دادن آن نکند.

هوش مصنوعی: دست کمال به گردن او افتاد و آن حمایل را که به خاطر غیرت خواستم، به سی تکه تقسیم کرد.