شمارهٔ ۳۱۳

هوش مصنوعی: هر زمان که بخواهم، از او می‌خواهم که مرا دشنام دهد. اگر او نتواند این کار را بکند، پس بی‌فایده و بی‌معناست که من از او چیزی بخواهم.

هوش مصنوعی: به من نگاه کن که وقتی چیزی از تو بخواهم، چگونه با لبان بسته و نگاه دلربای خود به من علامت می‌زند و مانند بادام تلخ، مرا به فکر و تأمل وا می‌دارد.

هوش مصنوعی: یک روز به سیمای زیبای او اشاره کردم و گفتم که به دست من بیفتد. اما از شدت انتظار برای رسیدن به او، جانم به لب رسیده است. تا کی قرار است فقط وعده‌های بی‌عملش را بشنوم؟

هوش مصنوعی: من در حال انتظارم که حالم مست باشد و هوشیاری از بین برود، تا ساقی‌ای که ناشنواست، به یاد زیبایی او، جامی به من بدهد.

هوش مصنوعی: من همان پیام‌آورم که برای بیان عشق و احساساتم هر چه در توان دارم می‌گذارم. اگر کسی از آن سو بیاید و پیغامی به من برساند، خوشحال می‌شوم.

هوش مصنوعی: من به بهای خاک پای او ارزش قائل نیستم و به دنبال فریدون هستم تا دوصد گنج گرانبها به من بدهد.

هوش مصنوعی: مردم می‌گویند که به‌خاطر گفتار و سخنان، فردی به مقام عظیمی رسیده است، اما باید بدانند که کمال واقعی و معنا در شخصیت خاص فرد نهفته است و به راحتی نمی‌توان آن را با شهرت عمومی به دست آورد.