شمارهٔ ۱۱۸

هوش مصنوعی: دو چهره تو به زیبایی دلربایی آموختند، و تو نیز با دیدن چشمانت، چشمان دیگران را جادوگری یاد دادی.

هوش مصنوعی: تو مانند کودکانی هستی که در مکتب حسن آموزش می‌بینند؛ معلم تو دو چشمت هستند که همه چیز را با شوخی و زیبایی به تو آموخته‌اند.

هوش مصنوعی: در اینجا گفته می‌شود که چرا به کسی که با چشمانش فریب می‌دهد، چیزی آموزش می‌دهی؟ و اینکه برای او که با ترفندهایش می‌خواهد به هدفش برسد، چه نیازی به یادگیری حقه و ترفندهای اضافی وجود دارد؟

هوش مصنوعی: کجا می‌توانند کسانی که به پارسایی و زهد معروفند، عشق را به خوبی به تصویر بکشند؟ زیرا یاد دادن به میمون دروگری، کار آسانی نیست و نیاز به مهارت و تجربه دارد.

هوش مصنوعی: دور و بر زیبایی نو، عارفی است که با دانایی کلام، زهد معمولی را کنار گذاشته و راهی را که قلندران می‌پیمایند، آموخته است.

هوش مصنوعی: زمانی که بهای خاک تو را عاشق فهمید، به او نشان داد که ارزش وجودی و خصائص حقیقی هر چیز، به عمق و اصالت آن بستگی دارد.

هوش مصنوعی: تو به زیبایی و شیرینی صحبت می‌کنی، انگار زبانت طعمی چون شکر دارد و مانند طوطی، هنر سخنوری را از طبیعت خود به ارث برده‌ای.