شمارهٔ ۴۸۱

هوش مصنوعی: اگر آن حسنه که به‌عنوان زکات از مسکین‌ها استفاده می‌شود، شخصی مانند من را گم کرده باشد، بگویید او مرا جستجو می‌کند.

هوش مصنوعی: وقتی که از زمین خاک پای او را به صد مبل روشن می‌کنم، چشمانم را به سمت مبل‌های دیگری می‌برم که به دنبال نوای جدیدی هستند.

هوش مصنوعی: می‌دانم که اگر باران بعد از کشتن کسی بیفتد، در چهره و لب‌های او نشانه‌ای از من خواهد بود.

هوش مصنوعی: موهای تو دل را به هم می‌ریزد و لب‌های تو برای جان من خطرناک است. دل من آن آشفتگی را می‌طلبد و جانم نیز آن خطر را جستجو می‌کند.

هوش مصنوعی: پروانه حال شمع را بهتر از خود شمع می‌فهمد، زیرا هر شب با نوری به دنبال چیزی می‌گردد که به آن عمیقاً علاقه‌مند است.

هوش مصنوعی: ای دل، کمتر در پی وصال او باش؛ زیرا درویش بزرگ‌مرتبه‌ای جان خود را در خطر می‌اندازد، زمانی که در پی نزدیکی به پادشاه است.

هوش مصنوعی: نوشته تو باعث می‌شود که گرد و غبار به پا شود، اما چهره زیبای تو همیشه از این گرد و غبار صفا و تازگی می‌گیرد.

هوش مصنوعی: خوشا به آن مکان که وقتی دمی به دور تنت برمی‌گردد، نگاهی به درون پیراهن می‌اندازد و زمانی هم به سراغ گل‌ها و صحبت‌های خوشایند می‌رود.

هوش مصنوعی: یک شخصی که دچار سردرگمی و بی‌هدفی است، به نوعی از وضعیت و احساساتش شکایت می‌کند و از دیگران می‌خواهد که بگویند دلش چرا در اینجا است و چرا به دنبال هدفی نیست. او در واقع از ناپایداری و گمگشتی خود صحبت می‌کند و خواستار روشن شدن مسیرش است.

هوش مصنوعی: چقدر بگویم و به چه چیزی اشاره کنم، اگر ای باد، از جانب خودت جان‌ها را تحت تاثیر قرار دهی، چرا که آن خوشبختی، خواهان افرادی است که به دنبال لذت و خوشی هستند.

هوش مصنوعی: چرا عبیجویی (شاعر) بر روی موضوعات مرتبط با عشق تو تحقیق می‌کند؟ نکته این است که تو خواسته‌های مشتاقان را به یادگار گذاشته‌ای که همچنان در جست‌وجوی آن هستند.

هوش مصنوعی: چو با آن غمزه‌ات دلم را به درد آوردی، گویی که خونم را ریختی. ندانستم که اگر به او توجه کنی، نیازی به پاسخی از دوست نخواهی داشت.