شمارهٔ ۸۳۴

هوش مصنوعی: اگر چشمت این‌گونه است و ابروانت این‌طور و ناز و لبت به این زیبایی، پس خداحافظی با زهد و تقوا، و همچنین دوری از عقل و دین غیر قابل اجتناب است.

هوش مصنوعی: تو با نگاه پر از فریب و دلتنگی، مانند کمانی که تیرهایش از چشمانت می‌آید، به قلب من حمله می‌کنی. گاهی متوجه می‌شوم که این کار تو از روی ستم و بی‌رحمی است، و گاهی هم نمی‌دانم چرا این چنین رفتار می‌کنی، انگار که به خاطر بی‌وفایی‌ات دچار عذاب می‌شوم.

هوش مصنوعی: اگر یک پری به تو بگوید که با تو می‌ماند، ناراحت نشو. اگر آدم باادبی بودی، چنین حرف‌هایی را نمی‌زدی.

هوش مصنوعی: دیشب کمی از پرده‌ای که جلوی صورتت بود کنار رفت و مانند ماه در آسمان، چهره‌ات بر زمین نمایان شد.

هوش مصنوعی: به کم‌ترین مقدار خوش‌شانسی‌ام نگاه کن که خود را با تمام اخلاص، در درگاه تو، همچون یکی از بندگان کوچک تو می‌دانم.

هوش مصنوعی: اگر از فضای دل که تاریک و تنگ است خسته‌ای، بدان که دیگر جایی در آن‌جا نیافته‌ و روشنایی وجود ندارد، پس دیگر در آن‌جا نمان.

هوش مصنوعی: پس از این، کمتر به آزار دل شکسته و کاملِ خود بپرداز. هر چیزی را که در دل داشتم، به تو گفتم و تو می‌دانی.