شمارهٔ ۱۷۸

هوش مصنوعی: قد بلند تو مانند درخت سروی است و لب‌های تو زندگی‌ام را به جریان می‌اندازد. جان من به وجود تو وابسته است و روح من در وجود تو جاری است.

هوش مصنوعی: اگرچه حلقه‌ حلقه در گوش تو مستی وجود ندارد، پس چرا این بی‌قراری و جنبش هست؟

هوش مصنوعی: یادگار من از تیر نیشگون تو بر دل خسته، نشان زخم و اندوهی است.

هوش مصنوعی: نگاه کردن به علم و دانش، نشان می‌دهد که آنچه می‌بینیم و می‌دانیم، بی‌نهایت است و حد و مرزی برای آن وجود ندارد، مانند بارانی که همیشه ادامه دارد و هرگز پایان نمی‌پذیرد.

هوش مصنوعی: به او گفتم که پرنده زیرک و باهوشی است، دل من گفت که شکارچی هم بسیار با دانش و داناست.

هوش مصنوعی: به او گفتم به این میم و ها که بر افروخته است نگاه کن، ببین که چقدر مانند یک سخن‌دان مهارت دارد.

هوش مصنوعی: عشق ما همچنان در حال عبور از مرزهایی است که هنوز آثاری از درد و سوزش آن قابل مشاهده نیست. ابرهای غم و آتش درونی ما، در خفا و پنهان قرار دارند.

هوش مصنوعی: کلام با نهایت لطف و زیبایی به پایان رسید و هر چیزی که بعد از این کمال باشد، دارای نقصان و کاستی است.