شمارهٔ ۴۱۷

هوش مصنوعی: دیشب دل من از درد دوری تو به شدت می‌تپید و از چشمانم اشکی که با یاد لب‌های تو بود، می‌ریخت.

هوش مصنوعی: وقتی از آن لب‌ها داستانی را می‌شنید، دلش مانند کباب در آتش می‌سوخت، مثل اینکه نمک به زخمش می‌چکید و دردش را بیشتر می‌کرد.

هوش مصنوعی: عاشق، به خاطر گناهی که او را آزار می‌دهد، سر خود را به زیر می‌اندازد و خود را تسلیم عشق می‌کند، گویی که از ضربه‌ی شمشیر می‌خورد.

هوش مصنوعی: ما نمی‌توانیم نقاشی موی تو را بدون قلم بکشیم، چرا که زیبایی و جذابیت زلفت آنقدر زیاد است که هیچ توانایی نمی‌تواند به تنهایی آن را به تصویر بکشد.

هوش مصنوعی: در حضور تو، روز و شب برای من چه ارزشی دارد؟ نام خورشید و ماه را به زبان بیاورم، در حالی که نمی‌توانم هیچ یک از آنها را به تو ترجیح دهم.

هوش مصنوعی: می‌گوید: فرض کن که باد این آه و ناله‌ی من را با خود ببرد، اما این ضعیف‌حالتر از آن است که حتی صدای یک پشه را بشنود.

هوش مصنوعی: چشمی که زیبایی کامل چهره تو را مشاهده کرد، با اندوه گفت که دیگر چشمی مانند تو را در هیچ سرزمینی ندیده است.