شمارهٔ ۹۱۶

هوش مصنوعی: اشک‌های من مانند سنگ‌های قیمتی از لب‌های من می‌ریزد و هر چیزی که از من در شیشه جمع شود، همان اشک‌ها هستند.

هوش مصنوعی: چشم من همچنان به آن لب خیره است، مانند مگسی که بر آن نشسته است، حتی اگر ببینی که عنکبوتی در حال تار تنیدن بر روی زمین من است.

هوش مصنوعی: صورتگر از آب بیرون آورده است و آن ورق را به زیبایی گلبرگ چهره‌ات در هر جا که نمایان شده، شکل داده است.

هوش مصنوعی: وقتی که آن چهره را مانند آفتاب می‌بینم، حس می‌کنم سیب و میوه‌های رسیده به من نزدیک‌تر شده‌اند.

هوش مصنوعی: اگر شب‌ها به مهمانی بروم، همیشه برای روشنایی شمع، اشک چشمانم را به یاد تو می‌ریزیم.

هوش مصنوعی: در برابر تو، حتی گل هم به زیبایی از کسانی که در فقر و تنگدستی هستند، ظاهر می‌شود. آن کسی که وضعیتش را در پیراهن پاره‌اش می‌توان دید.

هوش مصنوعی: زاهد، لباس پرهیزکاری که به تو آسیب بزند، نشانه نقصی در کمال توست؛ چرا که این لباس‌ها به گونه‌ای بریده شده‌اند که نشان‌دهنده‌ی غنای وجودی تو هستند.