شمارهٔ ۹۰۲

هوش مصنوعی: بوسه‌ای به من داد که اگر بگویم، تو بگو کجاست آن کسی که این را به من داد، کجاست آن زبانی که این را گفت، و کجاست آن دهانی که این کلمات را از آن شنیدم؟

هوش مصنوعی: تو وعده دادی که خودت را به من بسپاری، اما حالا خودت در چنگال مشکلات گرفتار شده‌ای.

هوش مصنوعی: دل تو به سرعت گفت که نشانی از خودت را به آتش نشانم بگویی، اما اکنون از دل تو نشانه‌ای نیست.

هوش مصنوعی: زلف زیبای خود را رها کردم و جان‌ها را به این در ریختم. آیا کسی مانند من که در عشق جان می‌دهد، وجود دارد؟

هوش مصنوعی: اگر بخواهی چاک گریبان ماه را بدوزی، باید به اندازه چاک‌ها، ریسمان داشته باشی.

هوش مصنوعی: اگر من پزشک هستم، باید از من دارو بگیرید، اما به اندازه‌ای که درد دارید، مرا در دکانتان پیدا کنید.

هوش مصنوعی: کمال و زیبایی، به خاطر توست و دل و عقل هر کسی به دنبالش می‌گردد. اما هیچ‌کس نمی‌داند که این کمال کجا رفته و چه کسی آن را درک کرده است.