شمارهٔ ۲۹۷

هوش مصنوعی: آن کسی که وصف او بر زبان می‌آید و در هر کلامی از خود صحبت می‌کند، در واقع نمی‌تواند به حقیقت خود اشاره کند.

هوش مصنوعی: تا زمانی که جانم نسوخته، نتوانسته‌ام به وطنم عادت کنم. بله، پری به خانه مردم می‌آید.

هوش مصنوعی: مرگ خیال او از بین می‌رود و در آن لحظه، عشق مانند آبی زلال در جریان می‌شود.

هوش مصنوعی: ای مگس، چرا به این نقطه تکیه می‌کنی؟ من نمی‌توانم به خاطر مهربانی‌ات به جایی برسم که پای تو در آنجا غوطه‌ور شود.

هوش مصنوعی: زندگی‌ای که به یاد رفته، بهتر است که بی‌لبی مثل حباب در جوی و سبو سپری شود.

هوش مصنوعی: چشمم که به جواهر می‌افتد، مانند اشکی است که در چشم می‌سوزد؛ اگر آن خاک، به دور دست برود.

هوش مصنوعی: اشک‌های ندامت و غم به هر جا که برود، نشان‌دهنده کمال و خوبی تو خواهند بود. هر کسی که در پی تو باشد، با عزت و احترام حرکت خواهد کرد.