شمارهٔ ۹۱۵

هوش مصنوعی: هر لحظه از دوری تو اشک می‌ریزم و از چشمانم خون می‌بارد، اما اگر تو را نبینم، هیچ‌گاه از چشمانم دلزده نخواهم شد.

هوش مصنوعی: چشمم نمی‌تواند رقیب را ببیند و همین انتظار را از هر دو چشمم دارم.

هوش مصنوعی: اگر در محبتت همانند صبح صادق نیستم، پس چون شفق باید باشم، با رخساری پر از خون و اشک از چشمانم.

هوش مصنوعی: هر بار که چهرهٔ تو را می‌بینم، دلم به درد می‌آید و به عذاب می‌افتد. این عذاب برای من هر بار تکرار می‌شود.

هوش مصنوعی: با دلی پر از اندوه و ناراحتی، در حالی که آتش عشق و اشتیاق در درونم شعله‌ور است و احساس بی‌پناهی می‌کنم، اشک‌هایم به طور مکرر از چشمانم سرازیر می‌شود.

هوش مصنوعی: از زمانی که عشق تو را برای خودم وقف کردم، خرابه دل من پر از بذری است که نشانه وفا و محبت توست و آن را از چشمانم می‌کارد.

هوش مصنوعی: هرچند که نقص و مشکلات در وجود تو به خوبی پنهان شده است، اما مانند آب، درد و رازهایم را از چشمانم می‌خوانی.