شمارهٔ ۸۳۸

هوش مصنوعی: خاک پای دوست به من افتخار می‌دهد، اما عیب کار اینجاست که عشق به وطن در من دیده نمی‌شود.

هوش مصنوعی: من به درجه‌ای از فرسودگی و خاکی بودن رسیده‌ام که تو در مورد من اینقدر صحبت می‌کنی که انگار خودت هم به خاک مبدل شده‌ای.

هوش مصنوعی: خواسته ما این است که زلفت را بشکنی، تا در دنیا یک آرزوی ما به تحقق بپیوندد.

هوش مصنوعی: اگر بگویم دیگر به خاطر تو دلی نمی‌سوزانم، خود جان من دیگر چه معنایی دارد که بسوزانم؟

هوش مصنوعی: از تو خواسته‌ای دارم که بی‌سبب دل مرا نرنجانی. دلم پر از انتظار است و این انتظار به قلبم آتش می‌زند، پس بی‌محل این آتش را بیشتر نکن.

هوش مصنوعی: ای دوست، اگر تو چشم‌ از من بگردانی، من نیز چشمانم را از تو برمی‌گردانم.

هوش مصنوعی: عقل و دل با هم صحبت کردند و من از آنها پرسیدم که چرا کمال را دزدیدند. دل در پاسخ به من با لبخند گفت که نمی‌دانم!