شمارهٔ ۸۳۷

هوش مصنوعی: نمی‌توانم درباره زیبایی و شیرینی صحبت از یارم چیزی بگویم، چرا که خود من هیچ‌گاه نمی‌توانم به خوبی و زیبایی او اشاره کنم. نیک می‌دانم که نام او خود باعث می‌شود تا حرف‌های من بر زبان بیاورم.

هوش مصنوعی: روزی از چشمانت پیامی به من رسید که هنوز آن خبر خوشبختی از یادم نرفته است.

هوش مصنوعی: اگر بعد از صد سال، نسیم دوستی بیاید و به سگ‌های درگاهش بگوید که استخوان من را بو کنند، نشان‌دهنده این است که حتی پس از مدت طولانی، یاد و خاطره من هنوز در دل‌ها زنده است.

هوش مصنوعی: نفهمیدم که دختری در باغ شبیه به درخت سرو است؛ اما وقتی قدش را دیدم و متوجه شدم که قامتش مثل کمان است، احساس کردم که شبیه به اوست.

هوش مصنوعی: غم او باعث آزار و زحمت جانم شده است و نمی‌دانم این احساس ناگزیری که از من می‌گیرد، از کجا ناشی می‌شود.

هوش مصنوعی: اگر کمال را بشنود، سعدی دو بیتی از این غزل خواهد گفت که یعنی خاک باغ طبیعی تو، به اندازه آب باغ من ارزشمند است.

هوش مصنوعی: من یک پرنده خوش‌خوان هستم و آیا درست است که در میان خارزارها که پر از درد و سختی است، گلستانی که مال من است، وجود داشته باشد؟