شمارهٔ ۴۴۴

هوش مصنوعی: چشم‌های او به خاطر مستی‌اش هرگز به وضعیت ما توجه نمی‌کند، حتی اگر جان بسیاری فدای او شود، او هرگز به حال ما نمی‌افتد.

هوش مصنوعی: از این پس همچون خاک راه خواهم شد و تنها به یاد زلف او خواهیم بود، چون خاک راه هرگز به چیزی جز این خیال نمی‌اندیشد.

هوش مصنوعی: مردی که به عشق تو دلداده و مست است، با لیوانی در دست به سوی تو می‌آید. خوشا به حال او که چقدر شوق و زندگی در وجودش هست و از این که زانو نمی‌زند، شگفت‌زده است.

هوش مصنوعی: در روز شکار، هر تیری که پرتاب کنی و گم شود، به دل ما بیا و بگو که دیگر جایی برای آن وجود ندارد.

هوش مصنوعی: زیباترین جواهر بر روی بدنت می‌درخشد و جلوه‌ای دارد که حتی قطره‌های باران بر روی گل‌ها را به این زیبایی نمی‌توان دید.

هوش مصنوعی: وقتی دور هستی، نمی‌توانیم تو را ببینیم، چون اگر خودت را به ما نشان ندهی، ما هم نمی‌توانیم تو را در بالا ببینیم؛ تا زمانی که چشم‌ام به بالا نیفتد.

هوش مصنوعی: چشمان نخستین بر پای تو می‌افتند و سپس سرها به خاک آن پای تو سقوط می‌کنند، اما سرها تنها از تن‌ها جدا نمی‌شوند.

هوش مصنوعی: رقیب هرگز نمی‌تواند به چشمان من نزدیک شود، چون این شخص چقدر بی‌ارزش است که حتی در دریا هم غرق نمی‌شود.

هوش مصنوعی: شبی که آن ماه زیبا به آسمان بیاید، خود را در فضا و فضای آن قرار ده، زیرا در این چنین حالتی، عارفان و زاهدان حتی در رقص و شادی آن‌ها هم نمی‌توانند وارد شوند.