خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

غزلیات

جویای تبریزی » دیوان اشعار » غزلیات

شمارهٔ ۱ : الهی ره نما سوی خود این مدهوش غافل را

شمارهٔ ۲ : درونم بی‌تو شد دریای خون از شوق دیدن‌ها

شمارهٔ ۳ : چنان به پیش فلک نالم از غمت شب‌ها

شمارهٔ ۴ : ساخت عکس عارضت رشک بهار آیینه را

شمارهٔ ۵ : چنان پرورده آغوش نزاکت در کنار او را

شمارهٔ ۶ : ای به قربان تو گردند کمان ابروها

شمارهٔ ۷ : صفای می نگر از جبههٔ گشادهٔ ما

شمارهٔ ۸ : بی سرو قدت خاک نشینند چمن‌ها

شمارهٔ ۹ : نخواهم زان گل رخسار برداری نقابش را

شمارهٔ ۱۰ : کی به گوش او کند جا ناله های زار ما

شمارهٔ ۱۱ : داغ تو بود لاله صفت زیب تن ما

شمارهٔ ۱۲ : می‌نهد بر سینه، داغم، عشق سیم‌اندام‌ها

شمارهٔ ۱۳ : پرتو حسن ز بس سوخته بال و پر ما

شمارهٔ ۱۴ : شد بهار و بیخودیم از نشئهٔ جام هوا

شمارهٔ ۱۵ : مگر به سعی توان دید جسم لاغر ما

شمارهٔ ۱۶ : تو و بدمستی و رندی و میْ‌آشامی‌ها

شمارهٔ ۱۷ : قانع شده ست دل به تمنای او مرا

شمارهٔ ۱۸ : سینهٔ صد چاک مانند قفس داریم ما

شمارهٔ ۱۹ : ایمن از جور حوادث ساخت عجز من مرا

شمارهٔ ۲۰ : برده سیر آهنگی امشب بر فلک داد مرا

شمارهٔ ۲۱ : تا گشته است پای خم آرامگاه ما

شمارهٔ ۲۲ : گشت از اندیشهٔ آن ترک ستم مشرب ما

شمارهٔ ۲۳ : ما راست ای سرآمد لیلی نگاه‌ها

شمارهٔ ۲۴ : زهی از بادهٔ شوق تو ساغر کاسهٔ سرها

شمارهٔ ۲۵ : فروغ بادهٔ لعلی برافروزد چو رنگش را

شمارهٔ ۲۶ : چنین در خاک اگر باشد تپش جسم نزارم را

شمارهٔ ۲۷ : می نماید در شب تاریک راه دور را

شمارهٔ ۲۸ : هر قدر زور آورد عشقت شکیباییم ما

شمارهٔ ۲۹ : دل فرهاد دَرَد ناخن اندیشهٔ ما

شمارهٔ ۳۰ : ساخت درد تازه محو از خاطرم آزارها

شمارهٔ ۳۱ : بس که در راه طلب ضعف است دامنگیر ما

شمارهٔ ۳۲ : چه سان بینم به دست غیردامان وصالش را

شمارهٔ ۳۳ : غمش گرم تپش گه شعله‌آسا می‌کند ما را

شمارهٔ ۳۴ : نیست باکی ز آتش سودا دل شوریده را

شمارهٔ ۳۵ : ضعف کرد آگه از احوالم دلارام مرا

شمارهٔ ۳۶ : بیا از قید بیدردی دمی آزاد کن ما را

شمارهٔ ۳۷ : گرچه باشد در بر ما دلبر می نوش ما

شمارهٔ ۳۸ : در عشق دل چو مخزن اسرار شد مرا

شمارهٔ ۳۹ : نصیبی گر ز سوز سینه‌ام می‌بود مجنون را

شمارهٔ ۴۰ : می‌تپد دل بس که در هجر گل آن رو مرا

شمارهٔ ۴۱ : سوختم در یاد شمع عارض جانانه‌ها

شمارهٔ ۴۲ : هوای دشت چون افتاد در سر آن پریرو را

شمارهٔ ۴۳ : چسان عنقا کند با هوشم آهنگ پریدن‌ها

شمارهٔ ۴۴ : از چشم کم مبین به تن ناتوان ما

شمارهٔ ۴۵ : ز راحت بیش بینند اهل خواری پایمالی را

شمارهٔ ۴۶ : بنگر رخ به آتش می تاب داده را

شمارهٔ ۴۷ : چشم بستن شمع‌سان بی‌تاب می‌سازد مرا

شمارهٔ ۴۸ : به خون دیدهٔ حسرت سر رشته اند مرا

شمارهٔ ۴۹ : ترا محرومی ارزانی زآغوش تپیدن‌ها

شمارهٔ ۵۰ : نباشد عقده‌ای در خاطر ار ابنای دنیا را

شمارهٔ ۵۱ : ز سوزنامهٔ من سوخت بال و پر کبوتر را

شمارهٔ ۵۲ : نشئهٔ می مایهٔ صد درد سر باشد مرا

شمارهٔ ۵۳ : زدل بیرون می برد یاد ایام شبابم را

شمارهٔ ۵۴ : به خلق خوش معطر ساز باغ آشنایی را

شمارهٔ ۵۵ : رنگین کنی زخون جگر گر خیال را

شمارهٔ ۵۶ : امشب فزود دل ز طپش جوش دیده را

شمارهٔ ۵۷ : گل با سر بازار بسنجد چو چمن را

شمارهٔ ۵۸ : که چو سوزن دوختی بر جامه چشم خویش را

شمارهٔ ۵۹ : هست تا ترک تعلق کرده سامان مرا

شمارهٔ ۶۰ : سرت گردم به گلشن جلوه ده آن روی چون گل را

شمارهٔ ۶۱ : نونهال من چو دید آیینه را

شمارهٔ ۶۲ : میانش نیست از جوش نزاکت در نظر پیدا

شمارهٔ ۶۳ : زخلق خوش لقب بیگانه کردی باده نوشان را

شمارهٔ ۶۴ : غیر رسوایی چه حاصل از بیان ما به ما

شمارهٔ ۶۵ : فلک به هرزه کمر بسته است جنگ مرا

شمارهٔ ۶۶ : تهی کردم زاشک و آه امشب سینهٔ خود را

شمارهٔ ۶۷ : نیست حاجت خط مشکین عارض جانانه را

شمارهٔ ۶۸ : می کنند احباب بی معنی مکدر سینه را

شمارهٔ ۶۹ : کاری نیاید از خرد ذوفنون ما

شمارهٔ ۷۰ : در سینه نیست دل به خدا ره نبرده را

شمارهٔ ۷۱ : صاف حسرت زغمت نشئه طراز است مرا

شمارهٔ ۷۲ : سوز دل در غم عشق تو گواه است مرا

شمارهٔ ۷۳ : نه در وصال و نه هجران بود قرار مرا

شمارهٔ ۷۴ : بس که بگذارد زشرم آن مه جبین آیینه را

شمارهٔ ۷۵ : کی زر دنیا برآرد پریشانی مرا

شمارهٔ ۷۶ : بی او به دیده گرد کند شیشه ریزها

شمارهٔ ۷۷ : زبون کی می توان کرد به نیرو چرخ پرفن را

شمارهٔ ۷۸ : تا زنده ام بود غم عشقش هوس مرا

شمارهٔ ۷۹ : نمی باشد زمرگ اندیشه ای پرهیزکاران را

شمارهٔ ۸۰ : حیران تو از هر خم مو دیدهٔ خط را

شمارهٔ ۸۱ : کسی کو چون دل شیر است از جرأت نشان او را

شمارهٔ ۸۲ : مزاج شعله بود وضوح شوخ و شنگ ترا

شمارهٔ ۸۳ : ای گنج‌ها ز گوهر یاد تو سینه‌ها

شمارهٔ ۸۴ : افزود عشق قدر دل دردناک را

شمارهٔ ۸۵ : رخی زآتش می رشک ایمن ست ترا

شمارهٔ ۸۶ : چوب قفس نخست زخس می کنیم ما

شمارهٔ ۸۷ : به پیری نشد چاره گردن کشان را

شمارهٔ ۸۸ : لایق نبود کینهٔ چرخ اهل صفا را

شمارهٔ ۸۹ : ز زلف و کاکلت ای نازنین گره بگشا

شمارهٔ ۹۰ : چه چاره است دل سر زدیده بر زده را

شمارهٔ ۹۱ : غم بود چاره حریف به غم آموخته را

شمارهٔ ۹۲ : بی درد بر کنار مریز آب دیده را

شمارهٔ ۹۳ : گرم دارد شیخ ما با خویشتن هنگامه را

شمارهٔ ۹۴ : برد یاد او دل غم پیشه را

شمارهٔ ۹۵ : گردد ز سیر صحرا کی حل مشکل ما

شمارهٔ ۹۶ : چون حباب از بیخودی شد کام دل حاصل مرا

شمارهٔ ۹۷ : زبسکه کرده مکرر ثنای واجب را

شمارهٔ ۹۸ : ره عشق است و نبود خاطر خرسند باب اینجا

شمارهٔ ۹۹ : از فلک هرگز نخواهم آرزوی خویش را

شمارهٔ ۱۰۰ : نماید جلوهٔ عکسش ز بس بیتاب دریا را

شمارهٔ ۱۰۱ : بزم عشق است و قدح کام نهنگ است اینجا

شمارهٔ ۱۰۲ : همچو گل تنها همین نبود صفا حسن ترا

شمارهٔ ۱۰۳ : نگه بر چهره نتوان کرد آن ترک شرابی را

شمارهٔ ۱۰۴ : از عکس تو شد گرم طپش تا دل دریا

شمارهٔ ۱۰۵ : چشم او آشیانهٔ دل ما

شمارهٔ ۱۰۶ : به عرش عزتم جا داده است اقبال خواری‌ها

شمارهٔ ۱۰۷ : به نیروی محبت در کنار آرم میانش را

شمارهٔ ۱۰۸ : آهم گشود تا پر پرواز در هوا

شمارهٔ ۱۰۹ : ز دست درد مجنون‌مشربان را در بیابان‌ها

شمارهٔ ۱۱۰ : آید صدای نالهٔ دل از نگاه ما

شمارهٔ ۱۱۱ : مگر بگذشت دل آزرده ای با درد ازین صحرا

شمارهٔ ۱۱۲ : اینقدر در کشتن من سخت استادن چرا

شمارهٔ ۱۱۳ : قضا چون باعث ایجاد شد آب و گل ما را

شمارهٔ ۱۱۴ : می دهد طرز نگاهت یاد می نوشی مرا

شمارهٔ ۱۱۵ : ترسم که خراشد تن نازک بدنم را

شمارهٔ ۱۱۶ : سخت پر شد در غم عشقت تن محزون ما

شمارهٔ ۱۱۷ : ساخت هر کس از توکل تکیه گاه خویش را

شمارهٔ ۱۱۸ : دارد همیشه عشق سخن ناتوان مرا

شمارهٔ ۱۱۹ : از ترک آرزو بفزاید کمال ما

شمارهٔ ۱۲۰ : بی طلب آورد مستی دوش دلدار مرا

شمارهٔ ۱۲۱ : مه من چون دهد عرض صفای پیکر خود را

شمارهٔ ۱۲۲ : منع نتوان کرد از بی طاقتی سیماب را

شمارهٔ ۱۲۳ : ز بس دیوانگی کردم به یاد روی او شب‌ها

شمارهٔ ۱۲۴ : بپوش از دیدهٔ نامحرم شهوت عبادت را

شمارهٔ ۱۲۵ : می کنم در سینه پنهان آه درد آلود را

شمارهٔ ۱۲۶ : بود دو نرگس آن شوخ بی تحاشی ما

شمارهٔ ۱۲۷ : چه جان باشد به پیش چشم او دل‌های سنگین را

شمارهٔ ۱۲۸ : پیچ و تاب غم فزاید انبساط مرد را

شمارهٔ ۱۲۹ : به رویم دیدهٔ حیران در فیضی گشود اینجا

شمارهٔ ۱۳۰ : نمی‌دانم چرا با من به حکم بدگمانی‌ها

شمارهٔ ۱۳۱ : نباشد مامنی چون پیکر ما عشق سرکش را

شمارهٔ ۱۳۲ : آتش به جان فکنده رخت آفتاب را

شمارهٔ ۱۳۳ : آب شد دریا ز شرم دیدهٔ گریان ما

شمارهٔ ۱۳۴ : بر نمی تابید شرم او حضور شمع را

شمارهٔ ۱۳۵ : ‏ چنان کز شهد و شکر نقل نوشین می‌شود پیدا

شمارهٔ ۱۳۶ : دل ندارد تاب صحبت های نامانوس را

شمارهٔ ۱۳۷ : نادیدن جمال تو مشکل بود مرا

شمارهٔ ۱۳۸ : باز مستی کرده خون آشام چشمان ترا

شمارهٔ ۱۳۹ : شب خیالم به خواب دید ترا

شمارهٔ ۱۴۰ : آه از بیداد چرخ دون که گردید از جفا

شمارهٔ ۱۴۱ : چشم وحدت بین چو بگشاییم ما همچون حباب

شمارهٔ ۱۴۲ : شد از یاد گل رویی دلم حسرت نصیب امشب

شمارهٔ ۱۴۳ : رشک آیدم به عشق خداداد عندلیب

شمارهٔ ۱۴۴ : مجلس گل گشته رنگین از نوای عندلیب

شمارهٔ ۱۴۵ : شب هجر است و دستم دشمن پیراهن است امشب

شمارهٔ ۱۴۶ : مگر آئینه عکس تو شد جام شراب امشب

شمارهٔ ۱۴۷ : هست هر حرف تو شکر را جواب

شمارهٔ ۱۴۸ : در خاک مرا ز آتش دل گشت بدن آب

شمارهٔ ۱۴۹ : در تن ز بسکه بی تو مرا یافت راه تاب

شمارهٔ ۱۵۰ : افتاد عکس عارضت ای مه جبین در آب

شمارهٔ ۱۵۱ : تا هوای اوست دل را در قفس همچون حباب

شمارهٔ ۱۵۲ : فصل خزان رویم به سیر کنار آب

شمارهٔ ۱۵۳ : ز سرو یار که در برکشیده ام امشب

شمارهٔ ۱۵۴ : زور شور گریه ای می شد به خواب

شمارهٔ ۱۵۵ : خیال غنچهٔ لعلی چو هوشم در سر است امشب

شمارهٔ ۱۵۶ : به جام می لبی کرد آشنا جانانه ام امشب

شمارهٔ ۱۵۷ : از تف آه من بسان حباب

شمارهٔ ۱۵۸ : احمد مرسل که عالم جمله در تسخیر اوست

شمارهٔ ۱۵۹ : زهر چشم آلوده بود این باده کاندر جام ریخت

شمارهٔ ۱۶۰ : مست و بیخود شوخ من افتاده است

شمارهٔ ۱۶۱ : دل هجران زده از سیر گلستان سیر است

شمارهٔ ۱۶۲ : آبی ز دانهٔ عنب ای دل چشیدنی است

شمارهٔ ۱۶۳ : ترا کاری بجز جور و جفا نیست

شمارهٔ ۱۶۴ : رخ نمودی و جهانی به تماشا برخاست

شمارهٔ ۱۶۵ : خون خوردن اینقدر پی تحصیل مال چیست؟

شمارهٔ ۱۶۶ : زدل جز عجز و زاری خوشنما نیست

شمارهٔ ۱۶۷ : با اشک تا ز دیده به رویم چکیده است

شمارهٔ ۱۶۸ : دارد حیات، عالمی و جان پدید نیست

شمارهٔ ۱۶۹ : هر نالهٔ دل من آواز دلگشایی است

شمارهٔ ۱۷۰ : نه همین رشک رخ و زلفش گل و سنبل گداخت

شمارهٔ ۱۷۱ : موسم جوش گل و نسترن است

شمارهٔ ۱۷۲ : خط پشت لب میگون تو عنوان گل است

شمارهٔ ۱۷۳ : گر بخرامد، نسیم خلد برین است

شمارهٔ ۱۷۴ : از دور عشقباز ترا می توان شناخت

شمارهٔ ۱۷۵ : بی زبانی روز محشر عذرخواه ما بس است

شمارهٔ ۱۷۶ : آنکه میخانه ز انداز نگاهش طرح است

شمارهٔ ۱۷۷ : رفتن زخود به دشت جنون هادی من است

شمارهٔ ۱۷۸ : آرامم از خط تو رمیدن گرفته است

شمارهٔ ۱۷۹ : راه عشق است اینکه در هر گام صد جا آتش است

شمارهٔ ۱۸۰ : دارم سری که سرخوش صهبای بیخودیست

شمارهٔ ۱۸۱ : سررشتهٔ امل همه ای دل به دست تست

شمارهٔ ۱۸۲ : لخت دل دور از تو امشب در گلوی غنچه است

شمارهٔ ۱۸۳ : دل ز پهلوی تن خاکی است گر بیدار نیست

شمارهٔ ۱۸۴ : عنوان:تیره باطنها پهلوی دل افسرده است

شمارهٔ ۱۸۵ : جان اسیر تست تا تیغت به خونم مایل است

شمارهٔ ۱۸۶ : چون نیاساید دل از هجر بتان در زیر پوست

شمارهٔ ۱۸۷ : بسکه گرد کلفتش بسته است راه از شش جهت

شمارهٔ ۱۸۸ : گل در چمن چو عارض او دلفریب نیست

شمارهٔ ۱۸۹ : از صفای خاطر ما هیچکس آگاه نیست

شمارهٔ ۱۹۰ : دیده از فیض تو پریخانه شده است

شمارهٔ ۱۹۱ : بی تو دل را سیر گلشن باعث آرام نیست

شمارهٔ ۱۹۲ : از باده غنچهٔ دل آن سیمبر شکفت

شمارهٔ ۱۹۳ : مایه ای از خون دل و زگریه سامانی نداشت

شمارهٔ ۱۹۴ : عشق آنجا کز پی ایجاد عالم رنگ ریخت

شمارهٔ ۱۹۵ : در جهان بی اعتباری اعتبار عاشقی است

شمارهٔ ۱۹۶ : ببازد غنچه رنگ از خجلت لعل قدح نوشت

شمارهٔ ۱۹۷ : محتسب امشب سبوی باده ام را پاک ریخت

شمارهٔ ۱۹۸ : دل را گشاد کار ز فیض دماغ ماست

شمارهٔ ۱۹۹ : بوالهوس را راز عشق او نهفتن رسم نیست

شمارهٔ ۲۰۰ : تا هوای شمع رویت در سر پروانه است

شمارهٔ ۲۰۱ : همتم تا دست پر زور هوس پیچیده است

شمارهٔ ۲۰۲ : بسکه رنگین جلوه از لخت دل شیدای ماست

شمارهٔ ۲۰۳ : دل و ستم ز کار افتاد از پرکاری چشمت

شمارهٔ ۲۰۴ : هر کس محروم از جوانی است

شمارهٔ ۲۰۵ : از گفتگو اشاره به دل آشناتر است

شمارهٔ ۲۰۶ : شوخ و شنگی چون بت طناز من عالم نداشت

شمارهٔ ۲۰۷ : با بال شوق در چمن قدس طایر است

شمارهٔ ۲۰۸ : دل که بزم عشقبازی را بسامان چیده است

شمارهٔ ۲۰۹ : بزم ارباب ریا را ساغری در کار نیست

شمارهٔ ۲۱۰ : در زنگ ابر هر قدر آیینه هواست

شمارهٔ ۲۱۱ : شکست رنگ نگارم شد از شراب درست

شمارهٔ ۲۱۲ : یاد ایامی که جوش گل دلم را شاد داشت

شمارهٔ ۲۱۳ : مهربانیهای پنهان را مزاج کاین ازوست

شمارهٔ ۲۱۴ : بی او هجوم غم دل بی کینه را شکست

شمارهٔ ۲۱۵ : باغ خوش از سبزه و ز سنبل از آنهم خوشتر است

شمارهٔ ۲۱۶ : ذوق درویشی ام از عالم اسباب بس است

شمارهٔ ۲۱۷ : خط آزادی است دل را خط مرغوب لبت

شمارهٔ ۲۱۸ : در حقیقت مقصد جسم و مراد دل یکی است

شمارهٔ ۲۱۹ : هر کرا دل بی غبار کینه است

شمارهٔ ۲۲۰ : حسن حیرت آفرینش جلوه پیرایی گرفت

شمارهٔ ۲۲۱ : پرده از کار تو بی باکی صهبا برداشت

شمارهٔ ۲۲۲ : برای منصب خاشاک روبی نجف است

شمارهٔ ۲۲۳ : لب چو مینا بگشود انجمنی خندان ساخت

شمارهٔ ۲۲۴ : می کند چشم تو تا بیخود ز ساغر گشته است

شمارهٔ ۲۲۵ : دشمن جان و تنش تاج زر است

شمارهٔ ۲۲۶ : اضطرابم آتش رخسار او را دامن است

شمارهٔ ۲۲۷ : هر دلی آیینه دار صورت اندیشه ای است

شمارهٔ ۲۲۸ : وارستگی از خویش ترا رهبر فیض است

شمارهٔ ۲۲۹ : دل که کارش با کریم افتاده در فرخندگی است

شمارهٔ ۲۳۰ : صفای پیکرت آئینه دار مهتاب است

شمارهٔ ۲۳۱ : بیا که موسم جوش بهار ییلاق است

شمارهٔ ۲۳۲ : ز وانمود پریشانی ام چو گل عار است

شمارهٔ ۲۳۳ : حقپرستی پیش ما ترک تمنا کردن است

شمارهٔ ۲۳۴ : طرهٔ مشکین چو جانان دسته بست

شمارهٔ ۲۳۵ : بسکه سر در صیدگاهش بر زمین افتاده است

شمارهٔ ۲۳۶ : در توبه کوش، توبه حصار سلامت است

شمارهٔ ۲۳۷ : هیچ اثر از پختگی ها با زبان معلوم نیست

شمارهٔ ۲۳۸ : دل که از بالای چشمت در گناه افتاده است

شمارهٔ ۲۳۹ : تا سر ما کشتگان آن تندخو بر کف گرفت

شمارهٔ ۲۴۰ : نهادی بر دلم ای نازنین دست

شمارهٔ ۲۴۱ : از رفتنش به خاک چمن تا کمر نشست

شمارهٔ ۲۴۲ : غافل از حق گر باو شد جام می هشیار نیست

شمارهٔ ۲۴۳ : مانده در جهل مرکب آنکه لوحش ساده است

شمارهٔ ۲۴۴ : هست آنچه از زبان تو بیگانه نام ماست

شمارهٔ ۲۴۵ : نه همین نرگس زچشم می پرستش جام یافت

شمارهٔ ۲۴۶ : جان چیست؟ عمر من که نیارم از آن گذشت

شمارهٔ ۲۴۷ : همتم کم نتواند برداشت

شمارهٔ ۲۴۸ : گلشن در این بهار نه تنها شکفته است

شمارهٔ ۲۴۹ : گرنه اشک از دیده در هجران یار افتاده است

شمارهٔ ۲۵۰ : قبای پاره نصیبش زچرخ مینایی است

شمارهٔ ۲۵۱ : شد شباب و جسم غم فرسوده با ما مانده است

شمارهٔ ۲۵۲ : سرتاسر آفاق به فرمان خط اوست

شمارهٔ ۲۵۳ : دور از تو هر لبی که می ناب خورده است

شمارهٔ ۲۵۴ : دل به غیر از باده زار و ناتوان افتاده است

شمارهٔ ۲۵۵ : چشمت که ز خون ما شرابی است

شمارهٔ ۲۵۶ : همین نه لاله به داغ تو ای سمنبر سوخت

شمارهٔ ۲۵۷ : همین نه لعل ترا معجز دم عیساست

شمارهٔ ۲۵۸ : در تماشای رخت تاب و توان از ما نیست

شمارهٔ ۲۵۹ : هر غنچه به گلشن دل مأیوس بهار است

شمارهٔ ۲۶۰ : باز در جیب و کنارم همه خون ریخته است

شمارهٔ ۲۶۱ : تا تو رفتی صحن گلشن کشت آفت دیده است

شمارهٔ ۲۶۲ : کوکب به فلک زآتش پنهان که جسته است؟

شمارهٔ ۲۶۳ : چسبیده به هم گرچه لب از شهد نکاتت

شمارهٔ ۲۶۴ : چه دور گر به زبان تو دل موافق نیست

شمارهٔ ۲۶۵ : سوختن شمع شبستان زمن آموخته است

شمارهٔ ۲۶۶ : به چشم اهل دل آن اشک اعتبار نداشت

شمارهٔ ۲۶۷ : زان لب که نوشداروی جانهای خسته است

شمارهٔ ۲۶۸ : اشک حسرت روشنی افزای چشم تر بس است

شمارهٔ ۲۶۹ : از روی نو خط تو دل زار من شکفت

شمارهٔ ۲۷۰ : تنها نه قلب دل نگه او شکسته است

شمارهٔ ۲۷۱ : پیوسته ذوق باده چو خون در دل من است

شمارهٔ ۲۷۲ : درویشیم به حشمت دارا برابر است

شمارهٔ ۲۷۳ : دل افروخته را آفت افسردن نیست

شمارهٔ ۲۷۴ : این ماه چارده که ترا در برابر است

شمارهٔ ۲۷۵ : رهزن دین و دلم آن نرگس جادو بس است

شمارهٔ ۲۷۶ : هر که او با قامت خم گشته غافل خفته است

شمارهٔ ۲۷۷ : کوکب بخت سیه روزان مدام افسرده است

شمارهٔ ۲۷۸ : لعلت مرا به کام دل آب حیات ریخت

شمارهٔ ۲۷۹ : تا نقاب از عارض آن سرو چمن پیرا گرفت

شمارهٔ ۲۸۰ : خامشی با وضع شوخ آن صنم پیوسته است

شمارهٔ ۲۸۱ : صبحدم خار چمن دامان آن دلجو گرفت

شمارهٔ ۲۸۲ : هیچگه بی پیچ و تاب این جسم غم فرسوده نیست

شمارهٔ ۲۸۳ : خوش است بوسه بر آن لعل خط دمیده خوش است

شمارهٔ ۲۸۴ : به آب و تاب حسنش عشقباز است

شمارهٔ ۲۸۵ : تا چمن از جلوه ات رشک جنان گردیده است

شمارهٔ ۲۸۶ : رفتن از خویش به یادش سفر مردان است

شمارهٔ ۲۸۷ : چرخ خاکستری از آتش سودای من است

شمارهٔ ۲۸۸ : شد دعای ناتوانان تا اجابت گاه راست

شمارهٔ ۲۸۹ : از آن، شکفتگی ای بی تو گل به باغ نداشت

شمارهٔ ۲۹۰ : چرخ را از تو نکو روی تری یاد کجاست؟

شمارهٔ ۲۹۱ : فتاد تا دلم آن مست شوخ و شنگ شکست

شمارهٔ ۲۹۲ : از سیه مستی ندانم گل چه و گلشن کجاست

شمارهٔ ۲۹۳ : دختر رز خلف سلسلهٔ بیهوشی است

شمارهٔ ۲۹۴ : جوش اشکم از شفق بر آسمان خوناب ریخت

شمارهٔ ۲۹۵ : همین نه مصرع موزون تراقد دلجوست

شمارهٔ ۲۹۶ : با اسیران نازها امروز زنجیر تو داشت

شمارهٔ ۲۹۷ : در دیاری که دلم عاشقی آموخته بود

شمارهٔ ۲۹۸ : شکرین لعل او مکیدهٔ ماست

شمارهٔ ۲۹۹ : دیار غربتم آنجا بود که انجمن است

شمارهٔ ۳۰۰ : بیدلی را که گلشن داغ و چمن هامون است

شمارهٔ ۳۰۱ : زبان تیغ تو در حشر عذرخواه من است

شمارهٔ ۳۰۲ : می تواند در نظر نقش خیال یار بست

شمارهٔ ۳۰۳ : آرام تو نشانهٔ هواداران دل است

شمارهٔ ۳۰۴ : از سوز سینه مغز سرم در گرفته است

شمارهٔ ۳۰۵ : مهی که مهر رخش در ضمیر ما گرم است

شمارهٔ ۳۰۶ : عالم آب است جام می زدست ما شکست

شمارهٔ ۳۰۷ : آنچه هرگز محرم گوشت نشد داد من است

شمارهٔ ۳۰۸ : سرمهٔ گردون به چشمم گرد راهی بیش نیست

شمارهٔ ۳۰۹ : دور از تو درونم همه باغ از گل داغ است

شمارهٔ ۳۱۰ : دل از خیال رخت سرخوش ایاغ گل است

شمارهٔ ۳۱۱ : دل گرفتار است تا گردآور سیم و زر است

شمارهٔ ۳۱۲ : دلم چو کام هوس زان دو ناب گرفت

شمارهٔ ۳۱۳ : بر آفتاب عارض او خال مشکبوست

شمارهٔ ۳۱۴ : پیش اهل دل دهان خنده زخم تن بس است

شمارهٔ ۳۱۵ : جنس آسایش متاع کشور بیگانگی است

شمارهٔ ۳۱۶ : محفل صهباپرستان بی نوای ساز نیست

شمارهٔ ۳۱۷ : تا کمان ابروش از چرب نرمی دلکش است

شمارهٔ ۳۱۸ : در مشربی که مسلک و منزل برابر است

شمارهٔ ۳۱۹ : آسوده دلی که بی قرار است

شمارهٔ ۳۲۰ : نیست چشم همتم برابر نیسان چون صدف

شمارهٔ ۳۲۱ : تا کام خواهش از می بی غش گرفته است

شمارهٔ ۳۲۲ : نخل را باد خزان تنها نه عریان کرد و رفت

شمارهٔ ۳۲۳ : آشوب جهان فتنهٔ ایام همین است

شمارهٔ ۳۲۴ : تویی که موج می ناب ارغوان لب تست

شمارهٔ ۳۲۵ : شاهد اقبال در آغوش رندان خفته است

شمارهٔ ۳۲۶ : بی لب لعلش کباب در نمک خوابیده است

شمارهٔ ۳۲۷ : تب و تاب جگر از شعله رخسارهٔ اوست

شمارهٔ ۳۲۸ : چو با تو کار دل ای ماهپاره افتاده است

شمارهٔ ۳۲۹ : حسن رخسار تو موقوف شراب ناب نیست

شمارهٔ ۳۳۰ : برخاک آنچه از مژهٔ ما چکیده است

شمارهٔ ۳۳۱ : از لقای مه تسلی دیدهٔ مهجور نیست

شمارهٔ ۳۳۲ : زاهد از دنیا پی تحصیل سیم و زر گذشت

شمارهٔ ۳۳۳ : خلوت تن از فروغ جوهر جان روشن است

شمارهٔ ۳۳۴ : لعل میگون تو تا غارتگر هوش من است

شمارهٔ ۳۳۵ : بیخود صهبای حیرت باش می نوشی بس است

شمارهٔ ۳۳۶ : از موج چین، جبین هر آن کس که ساده است

شمارهٔ ۳۳۷ : ناخنی گر می زند بر دل نوای سازهاست

شمارهٔ ۳۳۸ : کم گرفتن عشق را بسیار کافر نعمتی است

شمارهٔ ۳۳۹ : آرام در مقام رضای خدا گرفت

شمارهٔ ۳۴۰ : کام دو جهان در قدم زاری دل‌هاست

شمارهٔ ۳۴۱ : آنکه از داغ فراقت جگرش سوخته است

شمارهٔ ۳۴۲ : رفتی و حال دل از بسیاری غم درهم است

شمارهٔ ۳۴۳ : زبان که منصب او پادشاهی سخن است

شمارهٔ ۳۴۴ : خون دل تا شراب احمر ماست

شمارهٔ ۳۴۵ : مهربانی با خلایق پاسبان دولت است

شمارهٔ ۳۴۶ : قسمت هرکس ز نعمت خانه‌اش پیمانه‌ای است

شمارهٔ ۳۴۷ : سرگرانی زلف جانان با خط شبرنگ داشت

شمارهٔ ۳۴۸ : دست در کار زن آخر نه ترا کاری هست

شمارهٔ ۳۴۹ : در حریمش دل و جان باخته می باید رفت

شمارهٔ ۳۵۰ : در غمت بی طاقتی سیماب آسا جان ماست

شمارهٔ ۳۵۱ : هر کجا می نیست گر گلشن بود غمخانه است

شمارهٔ ۳۵۲ : آن را که غباری به رخ از تربت طوس است

شمارهٔ ۳۵۳ : تنها نه در ره تو مرا شمع آه سوخت

شمارهٔ ۳۵۴ : لقمهٔ بی تلخی و زرد و بالم آرزوست

شمارهٔ ۳۵۵ : وقت خود را هر که بهر این و آن گم کرده است

شمارهٔ ۳۵۶ : از بتان مثل تو کافر ماجرایی برنخاست

شمارهٔ ۳۵۷ : در غم شاه شهیدان زار می باید گریست

شمارهٔ ۳۵۸ : آه کامشب محتسب آب رخ میخانه ریخت

شمارهٔ ۳۵۹ : چشم دل بگشا که جوش حسن اوست

شمارهٔ ۳۶۰ : حاجت هر که گذشت است ز حاجات رواست

شمارهٔ ۳۶۱ : کجا روم که به دردم رسید و هیچ نگفت

شمارهٔ ۳۶۲ : مه است روی تو یا آفتاب ازین دو کدام است

شمارهٔ ۳۶۳ : عالم از جوش بهاران چه بسامان شده است

شمارهٔ ۳۶۴ : بهر روزی دلم غمین نیست

شمارهٔ ۳۶۵ : به عاشقان نه از امروز بر سر جنگ است

شمارهٔ ۳۶۶ : رقص او تنها نه گرم پیچ و تابم کرده است

شمارهٔ ۳۶۷ : هر دلی کز دست شد پابست اوست

شمارهٔ ۳۶۸ : چشم از عارض او خون جگر اندودست

شمارهٔ ۳۶۹ : غافلی کز جور خواهی شیشهٔ دلها شکست

شمارهٔ ۳۷۰ : عاشقان را با پریشانی ست پیمانی درست

شمارهٔ ۳۷۱ : شوخ بیدادگری همچو تو در عالم نیست

شمارهٔ ۳۷۲ : به آب و رنگ حسن او چمن نیست

شمارهٔ ۳۷۳ : دوش آمد و به روز سیاهم نشاند و رفت

شمارهٔ ۳۷۴ : شمع گل بر کردهٔ نور چراغ حسن اوست

شمارهٔ ۳۷۵ : آن نور که هر ذره ازو در لمعان است

شمارهٔ ۳۷۶ : تا لبم همزبان خاموشی است

شمارهٔ ۳۷۷ : بدکاره رحمت از چه سبب چشمداشت داشت

شمارهٔ ۳۷۸ : گرداب بحر عشق مرا آشیانه ای است

شمارهٔ ۳۷۹ : ای خوش آنکس کو گلی از گلشن دل چید و رفت

شمارهٔ ۳۸۰ : آنکه نتوان گشت قربانش پری روی من است

شمارهٔ ۳۸۱ : تا تو رفتی کار صبرم با جنون افتاده است

شمارهٔ ۳۸۲ : از شعاع روی او آفتاب درتاب است

شمارهٔ ۳۸۳ : آنکه کوه درد را بر آه بی بنیاد بست

شمارهٔ ۳۸۴ : همچو گلبن غرق خون شد سرو آهم بی‌رخت

شمارهٔ ۳۸۵ : نونهال من بسی از شاخ گل رعناتر است

شمارهٔ ۳۸۶ : مرا خون دل از دست جانانه ای است

شمارهٔ ۳۸۷ : نبود دلی که در طلب اعتبار نیست

شمارهٔ ۳۸۸ : در عشق فتح باب دل از اضطراب هاست

شمارهٔ ۳۸۹ : ای خودآرا ترسم از پهلوی دلآزاریت

شمارهٔ ۳۹۰ : با تو در پیری دلم جویای الفت گشته است

شمارهٔ ۳۹۱ : سهل باشد دل گر آن چشم سیه دزدیده است

شمارهٔ ۳۹۲ : پیوسته عشق درصدد خودنمایی است

شمارهٔ ۳۹۳ : ابروست که بر چهرهٔ دلدار بلند است

شمارهٔ ۳۹۴ : دیدم کلاه ابروی آن کجکلاه کج

شمارهٔ ۳۹۵ : شد در آگاهی یکی صد زو دل دانا چو موج

شمارهٔ ۳۹۶ : ریزد از هر حلقهٔ آن زلف عنبر بار کج

شمارهٔ ۳۹۷ : دل زند پهلو به نور وادی ایمن چو صبح

شمارهٔ ۳۹۸ : با صفای سینه دایم توامانم همچو صبح

شمارهٔ ۳۹۹ : هر کس شود اسیر تو بالا بلند شوخ

شمارهٔ ۴۰۰ : نوبهار است و شد از بسکه فراوان گل سرخ

شمارهٔ ۴۰۱ : بیشتر سرگشتگی زین چرخ پرفن می‌کشد

شمارهٔ ۴۰۲ : شب که در صحن چمن آن مست مل خوابیده بود

شمارهٔ ۴۰۳ : دل وارسته را پروای سیم و زر نمی‌باشد

شمارهٔ ۴۰۴ : شکوه عشق به پا سقف آسمان دارد

شمارهٔ ۴۰۵ : چو شوخ چشمی خود را ز روی آینه دید

شمارهٔ ۴۰۶ : شور آمد آمد صد مدعا گردد بلند

شمارهٔ ۴۰۷ : توصیف تو از بشر نیاید

شمارهٔ ۴۰۸ : جگر در تشنگی جان‌بخشیی کز آب می‌بیند

شمارهٔ ۴۰۹ : نجابت هر که با دولت چو خورشید برین دارد

شمارهٔ ۴۱۰ : چو دست جرأتش طرح شکار شیر می‌ریزد

شمارهٔ ۴۱۱ : لبت از خود شراب می طلبد

شمارهٔ ۴۱۲ : چون مصور صورت آن جان جانان می‌کشد

شمارهٔ ۴۱۳ : بس که از حیرت به جا در اول رفتار ماند

شمارهٔ ۴۱۴ : کسیکه رفتن ازین نشئه در نظر دارد

شمارهٔ ۴۱۵ : خون جگر زهر بن مو بی تو سر شود

شمارهٔ ۴۱۶ : مشو دل تنگ چون از عارضش خط سر برون آرد

شمارهٔ ۴۱۷ : مهر را آن حسن سرکش گرم بیتابی کند

شمارهٔ ۴۱۸ : عبث دل از غم آن شوخ کافرکیش می‌پیچد

شمارهٔ ۴۱۹ : با رقیبان مکن الفت به محبت سوگند

شمارهٔ ۴۲۰ : چنان ز نکهت زلفش هوا معطر شد

شمارهٔ ۴۲۱ : در کنار خویش هر کس آن برو دوش آورد

شمارهٔ ۴۲۲ : دعای صبح محرومان هم آغوش اثر خیزد

شمارهٔ ۴۲۳ : چو شمع جلوه شب‌ها عارض جانانه می‌سوزد

شمارهٔ ۴۲۴ : عاشق از بیداد دل آزار بی حد می کشد

شمارهٔ ۴۲۵ : دل که در او سوز عشق راه ندارد

شمارهٔ ۴۲۶ : هر شعلهٔ آهی که ز بیمار تو خیزد

شمارهٔ ۴۲۷ : آینه بی یاری سیماب بی حاصل بود

شمارهٔ ۴۲۸ : دل از ازل چو غنچه گریبان دریده بود

شمارهٔ ۴۲۹ : در وسعتگه مشرب به رخم واکردند

شمارهٔ ۴۳۰ : نوبهار آمد و گلزار صفایی دارد

شمارهٔ ۴۳۱ : هر موج خون به سینه مرا تیغ کین زند

شمارهٔ ۴۳۲ : روبرو گردد چو با آیینهٔ شرمین می شود

شمارهٔ ۴۳۳ : آنچه با دل چشم آن ترک ستمگر می کند

شمارهٔ ۴۳۴ : نازنینان را شکوه حسن با تمکین کند

شمارهٔ ۴۳۵ : هر گه پی بیداد غمت چنگ برآورد

شمارهٔ ۴۳۶ : باطنم را روشنی از عشق بی اندازه شد

شمارهٔ ۴۳۷ : به مردن کی جدا عاشق از آن بی‌باک می‌گردد

شمارهٔ ۴۳۸ : چنان از اضطرابم خوش دل آن خودکام می گردد

شمارهٔ ۴۳۹ : چنان در سینه آتش عشق آن مست هوس ریزد

شمارهٔ ۴۴۰ : کمندانداز شوخی همچو آن گیسو نمی‌باشد

شمارهٔ ۴۴۱ : بی قراران ترا تا خلعت جان داده اند

شمارهٔ ۴۴۲ : گر سری در محفل آن چهره گلناری کشد

شمارهٔ ۴۴۳ : چه کارم بی گل روی تو گلزار جهان آید

شمارهٔ ۴۴۴ : با زخم ما مباد کسی مرهمی کند

شمارهٔ ۴۴۵ : دل از بس سوی رخسار تو باشد

شمارهٔ ۴۴۶ : دل ز جانانه می تواند شد

شمارهٔ ۴۴۷ : فکر جمعیت مرا خاطر پریشان می کند

شمارهٔ ۴۴۸ : تپیدن‌ها در دل می‌زند دلدار می‌آید

شمارهٔ ۴۴۹ : شب که از بیداد او دل بیخودی آهنگ بود

شمارهٔ ۴۵۰ : جرأت می بین که مور ار بادهٔ بی غش زند

شمارهٔ ۴۵۱ : به چشمم بی رخت مینا دل افسرده را ماند

شمارهٔ ۴۵۲ : گل در چمن از رشک تو آرام ندارد

شمارهٔ ۴۵۳ : غمم را واله شیرین و لیلا برنمی تابد

شمارهٔ ۴۵۴ : به ابرو الفتی پیوسته آن مژگان خم دارد

شمارهٔ ۴۵۵ : چون برقع مشکین ز رخ آل گشاید

شمارهٔ ۴۵۶ : به صد محنت دهان ما ز روزی بهره‌ور گردد

شمارهٔ ۴۵۷ : همچو جوهر همه تن دیدهٔ حیران کردند

شمارهٔ ۴۵۸ : ز لب آهی که با لخت دل خونبار برخیزد

شمارهٔ ۴۵۹ : کردی چو کباب ستم عشوه گری چند

شمارهٔ ۴۶۰ : گر نباشد بزم حیرانی نظر نتوان گشود

شمارهٔ ۴۶۱ : سر به دورانت تهی از آرزو هرگز مباد

شمارهٔ ۴۶۲ : بگذشت نوجوانی و جسم نزار ماند

شمارهٔ ۴۶۳ : از بصیرت جوش اشکش بسکه فارغبال کرد

شمارهٔ ۴۶۴ : سرشکم بسکه پردرد از دل مهجور برخیزد

شمارهٔ ۴۶۵ : چون بهار جلوهٔ شوخش چمن پرور شود

شمارهٔ ۴۶۶ : گرفتم همچو افلاطون شوی عاقل چه خواهی شد

شمارهٔ ۴۶۷ : دل صاف من از وضع جهان کلفت نمی‌گیرد

شمارهٔ ۴۶۸ : چنان فکر میان نازک او لاغرم دارد

شمارهٔ ۴۶۹ : نقشبندان زآب و رنگ و گل چو تصویرش کنند

شمارهٔ ۴۷۰ : گریهٔ مستی شگون دارد حریفان سر کنید

شمارهٔ ۴۷۱ : در هر شکنی آهم لختی زجگر دارد

شمارهٔ ۴۷۲ : دل از عشق مجازی کی مرا مسرور می‌گردد

شمارهٔ ۴۷۳ : هر کس ز تو چشم کام دارد

شمارهٔ ۴۷۴ : چشم خودبینی که مست جام زیبایی بود

شمارهٔ ۴۷۵ : در شب هجران که یادت طاقت از من می برد

شمارهٔ ۴۷۶ : به گردون آفتاب چون گرد دامن افشاند

شمارهٔ ۴۷۷ : دلم در رقص مانند شرر از ساز می آید

شمارهٔ ۴۷۸ : رفتی و دل در طپش چون طایر بی بال ماند

شمارهٔ ۴۷۹ : شب که عریان به بر آن شوخ قدح نوشم بود

شمارهٔ ۴۸۰ : آنانکه جام مهر تو بر سر کشیده اند

شمارهٔ ۴۸۱ : از باغ رفت و گل خون دایم به جام دارد

شمارهٔ ۴۸۲ : اگر در گریه خودداری کنم چشمم خطر دارد

شمارهٔ ۴۸۳ : طول زلفت کم ز قامت نیست گر سنجی بگو

شمارهٔ ۴۸۴ : بی تو اخگر در درونم از جگر پرکاله بود

شمارهٔ ۴۸۵ : تو آفت دل و جان نزار خواهی شد

شمارهٔ ۴۸۶ : در این صحرا به گوشم شور محزونی نمی‌آید

شمارهٔ ۴۸۷ : سراپا را چو در رخت زمردفام می‌پیچد

شمارهٔ ۴۸۸ : امشب زمی چو مجلس دلدار گرم شد

شمارهٔ ۴۸۹ : آنانکه میل وصل تو خود کام می کنند

شمارهٔ ۴۹۰ : ترک همره رهنمای کوی ماه من بود

شمارهٔ ۴۹۱ : آه تا برخاست از دل اشک غلتان می‌شود

شمارهٔ ۴۹۲ : چو یادم ابروی آن ماه عالمگیر می آید

شمارهٔ ۴۹۳ : ز بس تمکین تکلم بر لبش اسرار را ماند

شمارهٔ ۴۹۴ : حسن صوتی آتش افروز دل من می شود

شمارهٔ ۴۹۵ : ز تیغ ناز خون خلق بیرحمانه می ریزد

شمارهٔ ۴۹۶ : جان آزاد گرفتار تن زار بماند

شمارهٔ ۴۹۷ : زفریادم نه بیجا کوهسار آهنگ بردارد

شمارهٔ ۴۹۸ : سهی سروی که رفتارش ز دل خوناب می ریزد

شمارهٔ ۴۹۹ : عیب نخوت در لباس فقر عریان تر شود

شمارهٔ ۵۰۰ : پیش از آن دم که قضا در پی ایجادم بود

شمارهٔ ۵۰۱ : دل مرا در پیری از قهر الهی می‌تپد

شمارهٔ ۵۰۲ : چو مست باده رخ از روزنی برون آرد

شمارهٔ ۵۰۳ : دل به زخم خنجر احسان کس بسمل نشد

شمارهٔ ۵۰۴ : میان او که در اندیشه در نمی آید

شمارهٔ ۵۰۵ : چو زلفت بیدلان را در پی تسخیر می گردد

شمارهٔ ۵۰۶ : عشقم غلام خویش ز بخت سعید کرد

شمارهٔ ۵۰۷ : بیدلی کو واله دیدار آن طناز ماند

شمارهٔ ۵۰۸ : زبزم غیر در ظاهر چه شد گر یار برگردد

شمارهٔ ۵۰۹ : آه از لب چون شکر خوبان سمرقند

شمارهٔ ۵۱۰ : نسبتی باشد بتان هند را با پان هند

شمارهٔ ۵۱۱ : مانع سوز دل خستگی آزرم شود

شمارهٔ ۵۱۲ : زاضطراب چو موج سراب آب نخورد

شمارهٔ ۵۱۳ : زمین ز بار غم ما همین نه در ماند

شمارهٔ ۵۱۴ : شعلهٔ رخسار او تا شمع بزم باده بود

شمارهٔ ۵۱۵ : خصم چون گردید عاجز بردباری پیشه کرد

شمارهٔ ۵۱۶ : بهر دنیا بودنت غمگین زنادانی بود

شمارهٔ ۵۱۷ : من که در سیر گلم بیخودی مل باشد

شمارهٔ ۵۱۸ : با شوخی چنان به کنارم نشسته ماند

شمارهٔ ۵۱۹ : بزم عیشم یک نفس بی جلوهٔ خوبان مباد

شمارهٔ ۵۲۰ : تا نفس باشد ستون خیمهٔ تن چون حباب

شمارهٔ ۵۲۱ : اهل عالم جب به سوز عشق دل افسرده اند

شمارهٔ ۵۲۲ : پای بر آسودگان خواب راحت می زند

شمارهٔ ۵۲۳ : دل آشفتهٔ من کی دماغ گلستان دارد

شمارهٔ ۵۲۴ : آنکه چون جامی خورد آتش به بزمی در زند

شمارهٔ ۵۲۵ : دلی که نیست حزین شادمان نمی باشد

شمارهٔ ۵۲۶ : فلک تیغ ستم کی از من مهجور بردارد؟

شمارهٔ ۵۲۷ : دلم هر گاه احرام طواف یار می بندد

شمارهٔ ۵۲۸ : غنچه از نسبت لعل تو نزاکت دارد

شمارهٔ ۵۲۹ : بی‌رخت گل در چمن آشفتگی‌ها می‌کند

شمارهٔ ۵۳۰ : خلعت بی طمعی زیب هنرور باشد

شمارهٔ ۵۳۱ : پا ز سر در ره شوقش چو شرر باید کرد

شمارهٔ ۵۳۲ : تا قامتش به سیر چمن شد ز جا بلند

شمارهٔ ۵۳۳ : ترک دنیا باعث نیکویی حال تو شد

شمارهٔ ۵۳۴ : زلف مشکین تو سرمایهٔ سودا باشد

شمارهٔ ۵۳۵ : به معشوقی سزاوار است حسنی گو ادا دارد

شمارهٔ ۵۳۶ : آنانکه رو به خلوت آن دلربا کنند

شمارهٔ ۵۳۷ : ماه من از بام قصر امروز چون سر برکشید

شمارهٔ ۵۳۸ : گر صبا با نکهت زلفش سوی هامون شود

شمارهٔ ۵۳۹ : به دام عشق هر آن دل که مبتلا گردد

شمارهٔ ۵۴۰ : از رفتنت خوشی ز چمن دور می شود

شمارهٔ ۵۴۱ : اگر شه ور گدا کز مرگ دایم بر حذر باشد

شمارهٔ ۵۴۲ : به ره طرح چمن پیوسته رخسار تو می ریزد

شمارهٔ ۵۴۳ : شبی که مستی باد تو در سرم باشد

شمارهٔ ۵۴۴ : در باغ چو گل به رخ جانان نظر افکند

شمارهٔ ۵۴۵ : کباب خود دلم را شعلهٔ آواز او دارد

شمارهٔ ۵۴۶ : خون دلم چو از سر مژگان فرو چکید

شمارهٔ ۵۴۷ : رازها را لب خاموش نگهبان باشد

شمارهٔ ۵۴۸ : خاکساری جوشن شمشیر آفت می شود

شمارهٔ ۵۴۹ : پیش رخت مراست دل داغ داغ بند

شمارهٔ ۵۵۰ : سرو نازم چون بی گلگشت در رفتار شد

شمارهٔ ۵۵۱ : ز فیض نور معنی شام اهل دل سحر باشد

شمارهٔ ۵۵۲ : چو بیداد محبت بیش شد حاجت روا گردد

شمارهٔ ۵۵۳ : آنچه از بوسی بر آن لب‌های شیرین می‌رود

شمارهٔ ۵۵۴ : نونهال من ز طفلی آشنا بیگانه بود

شمارهٔ ۵۵۵ : با بار آن گل رو دل بی حجاب باشد

شمارهٔ ۵۵۶ : نه تنها غنچه را کیفیت چشمش سبو بخشد

شمارهٔ ۵۵۷ : شب که یاد چشم مستش از غمم افزوده بود

شمارهٔ ۵۵۸ : دولت کسی ز پهلوی حسنت هوس کند

شمارهٔ ۵۵۹ : چون نگاهی سوی من زان چشم مخمور افکند

شمارهٔ ۵۶۰ : هر که از شمشیر نازت نیم بسمل ماند ماند

شمارهٔ ۵۶۱ : شب که دل اندیشهٔ آن نشتر مژگان کند

شمارهٔ ۵۶۲ : هر سحر کز روزن آن رشک پری سر می کشد

شمارهٔ ۵۶۳ : از سینه دل جدا به تپیدن نمی شود

شمارهٔ ۵۶۴ : مفت رندی است که کام از لب ساغر گیرد

شمارهٔ ۵۶۵ : رخت آیینه را لبریز صاف نور می سازد

شمارهٔ ۵۶۶ : زورآوران که پنجهٔ افلاک می برند

شمارهٔ ۵۶۷ : خامه ام گاهی به او گر نامه ای انشا کند

شمارهٔ ۵۶۸ : دلها بسی بر آتش حسنش سپند شد

شمارهٔ ۵۶۹ : چون به صحرا نکهت آن زلف شبگون می‌رود

شمارهٔ ۵۷۰ : از گریه دیده ای که سفیدش نمی کنند

شمارهٔ ۵۷۱ : ای خضر هر که مست شراب جنون بود

شمارهٔ ۵۷۲ : چون شدم از خویش ره در بزم یارم داده اند

شمارهٔ ۵۷۳ : سرو من چون به سر شوخی انداز آمد

شمارهٔ ۵۷۴ : می‌رود ظلمت چو خورشید از کمین پیدا شود

شمارهٔ ۵۷۵ : می توان صد عمر داد ناله و فریاد داد

شمارهٔ ۵۷۶ : شکست از جوش غم بازار رنگم ناله پیدا شد

شمارهٔ ۵۷۷ : نه تنها بی تو رنگ از روی گل آزاد برخیزد

شمارهٔ ۵۷۸ : عاقلان موعظه را زیب ده هوش کنند

شمارهٔ ۵۷۹ : ز چشمم جز سرشک لعل‌گون بیرون نمی‌آید

شمارهٔ ۵۸۰ : لاله آسا هر که در عشق تو خون آشام شد

شمارهٔ ۵۸۱ : بی تو چشمم حلقهٔ گلدام حیرانی مباد

شمارهٔ ۵۸۲ : زفن خویش نفعی اهل فن هرگز نمی یابد

شمارهٔ ۵۸۳ : کس به سعی از پای دل زنجیر نتواند گشود

شمارهٔ ۵۸۴ : بی تو دل در خوردن غم مرغ آتشخوار بود

شمارهٔ ۵۸۵ : سرخی از لعل تو زایل به مکیدن نشود

شمارهٔ ۵۸۶ : زهجرت همچو خارا در تنم آتش نهان باشد

شمارهٔ ۵۸۷ : دلا ببال که روزی غبار خواهی شد

شمارهٔ ۵۸۸ : غنچه تا بگشود لب، خونین‌دلم آمد به یاد

شمارهٔ ۵۸۹ : گل داغ سر پرشور سودا عالمی دارد

شمارهٔ ۵۹۰ : شور خندیدن گل چون به سر جوش آید

شمارهٔ ۵۹۱ : رنگ حسن گل رخان هند را چون ریختند

شمارهٔ ۵۹۲ : یاد رخسار تو تا در جیب دل گلها فشاند

شمارهٔ ۵۹۳ : اشکم چون خون زدیده چکان بی تو می رود

شمارهٔ ۵۹۴ : دلم را گریه بر مژگان آتش بار می آرد

شمارهٔ ۵۹۵ : در سینه آنچه این دل مایوس می کند

شمارهٔ ۵۹۶ : رفتی و نقش فنایت زیب آن کاشانه ماند

شمارهٔ ۵۹۷ : بسکه از آهم هوا امشب کدورتناک بود

شمارهٔ ۵۹۸ : زجوش ناز دندانت در نایاب را ماند

شمارهٔ ۵۹۹ : تا غنچهٔ دل بلبل گل پیرهنی شد

شمارهٔ ۶۰۰ : شوخی ات چون شیوهٔ عاشقکشی بنیاد کرد

شمارهٔ ۶۰۱ : باز دل زآتش سودای تو درمی گیرد

شمارهٔ ۶۰۲ : شور در زیر فلک زان لعل میگون شد بلند

شمارهٔ ۶۰۳ : هر که از چشم تو کیفیت والا دارد

شمارهٔ ۶۰۴ : اسم باید که موافق بمسمی باشد

شمارهٔ ۶۰۵ : ز آهم حسن روی یار بی‌اندازه می‌گردد

شمارهٔ ۶۰۶ : خوی آن جور آشنا بیگانه از هوشم کند

شمارهٔ ۶۰۷ : غبارم بر فلک پرواز مانند ملک دارد

شمارهٔ ۶۰۸ : نخل بلندی است عشق داغ تو بارش بود

شمارهٔ ۶۰۹ : در فضای سینه چون شاهین یادش بر پرد

شمارهٔ ۶۱۰ : هوای او فلاطون را زخود بیگانه می سازد

شمارهٔ ۶۱۱ : دل غافل ز ریاضت به صفایی نرسید

شمارهٔ ۶۱۲ : آه اگر از پیش چشم آن سرو قامت بگذرد

شمارهٔ ۶۱۳ : با لب خشک آنکه در عشق تو دامن تر کند

شمارهٔ ۶۱۴ : از خطش آیینهٔ عارض مکدر می شود

شمارهٔ ۶۱۵ : از آن گلگشت با غم بر سر فریاد می آرد

شمارهٔ ۶۱۶ : زمی حسن فرنگش چون به فکر آب و رنگ افتد

شمارهٔ ۶۱۷ : نه همین عشق سر و تن دل و جان را هم خورد

شمارهٔ ۶۱۸ : مار زلفش را نمی دانم چه افسون می کند

شمارهٔ ۶۱۹ : بگو به پیرمغان که شبها به روی میخواره درنبندد

شمارهٔ ۶۲۰ : تنها نه چرخ بی سر و پا رقص می کند

شمارهٔ ۶۲۱ : به لقای تو هر آن دیده که روشن باشد

شمارهٔ ۶۲۲ : از سخن یک جو نه بر قدر سخن پرور فزود

شمارهٔ ۶۲۳ : بس که گوهر بر کنارم چشم خون‌پالا فشاند

شمارهٔ ۶۲۴ : از زمین و آسمان هرگز دلم آبی نخورد

شمارهٔ ۶۲۵ : کسی که در طلبش درد جستجو دارد

شمارهٔ ۶۲۶ : زخم دلم چو غنچه فراهم نمی شود

شمارهٔ ۶۲۷ : چو آفتاب جمال تو آشکاره شود

شمارهٔ ۶۲۸ : غنچه در صحن چمن دل را نه آسان واکند

شمارهٔ ۶۲۹ : سوار شو که جمالت یکی شود

شمارهٔ ۶۳۰ : چه کامها که قدح از تو برنمی گیرد

شمارهٔ ۶۳۱ : گل فیض از ریاض حسن زاهد چیدنی دارد

شمارهٔ ۶۳۲ : آمدی چون چشم روزن دیده بیخواب از تو شد

شمارهٔ ۶۳۳ : پیچ و خم مو را چو آن مشکین سلاسل می‌دهد

شمارهٔ ۶۳۴ : چو او در بزم ارباب هوس می‌رفت و می‌آمد

شمارهٔ ۶۳۵ : آشنا با عشق اگر شد عقده دل واشود

شمارهٔ ۶۳۶ : در دل، آنانکه غم یار نهان می دارند

شمارهٔ ۶۳۷ : سالکانی که به خورشید رخت دل بستند

شمارهٔ ۶۳۸ : کامت چو در شوی به خطرها همی دهند

شمارهٔ ۶۳۹ : چو از فکر کام تو حاصل شود

شمارهٔ ۶۴۰ : هرکه در عشقت ز مژگان اشک نابش می‌چکد

شمارهٔ ۶۴۱ : آنکه زلفش به دلم دست تطاول پیچد

شمارهٔ ۶۴۲ : عجزم از عشق محال است عنان تاب شود

شمارهٔ ۶۴۳ : بلبلی نیست دل خسته که نالان نشود

شمارهٔ ۶۴۴ : ز روز حشر شهید ترا چه بیم بود

شمارهٔ ۶۴۵ : چشم مخمور تو چون بازار صهبا بشکند

شمارهٔ ۶۴۶ : تا بر رخ تو زلف پریشان نمی شود

شمارهٔ ۶۴۷ : گل به آن روی نکو می ماند

شمارهٔ ۶۴۸ : رهی از خود نرفتن غیر گمراهی نمی‌باشد

شمارهٔ ۶۴۹ : دل به قدر عقل هر کس را اسیر غم شود

شمارهٔ ۶۵۰ : در این زمانه خوشش باد اگر غمی دارد

شمارهٔ ۶۵۱ : زموج چین توانی ساده کردن گر جبین خود

شمارهٔ ۶۵۲ : می نشاط که در جام شاه ریخته اند

شمارهٔ ۶۵۳ : فصل نوبهاران است ابر در خروش آمد

شمارهٔ ۶۵۴ : عشاق همچو دل به بر شیر خفته اند

شمارهٔ ۶۵۵ : لب تو چون نمک نوشخند خواهد شد

شمارهٔ ۶۵۶ : هر که محو جلوهٔ جانان شود، جانان شود

شمارهٔ ۶۵۷ : طعن ها زاهد به عشق پاک دامن می زند

شمارهٔ ۶۵۸ : غنچه مانند این دهن باشد

شمارهٔ ۶۵۹ : می به جام گل از آن رخسار زیبا ریختند

شمارهٔ ۶۶۰ : بحر را چشم تر ما از نظر می افکند

شمارهٔ ۶۶۱ : به قدر دستگه پامال حب مال خواهی شد

شمارهٔ ۶۶۲ : صید خلق اهل ریا در گوشه گیری دیده اند

شمارهٔ ۶۶۳ : سوار ابلق لیل و نهار خود باشد

شمارهٔ ۶۶۴ : چو مهر دوست مرا در حریم جان تابد

شمارهٔ ۶۶۵ : آیینه با وقار تو سیماب می شود

شمارهٔ ۶۶۶ : از شور جنون هیچ کس آگاه نمی بود

شمارهٔ ۶۶۷ : اگر غبار ره یار می توانی شد

شمارهٔ ۶۶۸ : شب که حالم زغم هجر تو دیگرگون بود

شمارهٔ ۶۶۹ : سوی گلشن شو اکسیر حیاتت گر هوس باشد

شمارهٔ ۶۷۰ : آن دم که باده کلفتم از سینه می برد

شمارهٔ ۶۷۱ : خط به گرد عارضش گرد شمیم گل بود

شمارهٔ ۶۷۲ : شب که در ساغر شراب ارغوان افکنده بود

شمارهٔ ۶۷۳ : دایما خون دلم زان زلف و کاکل می‌چکد

شمارهٔ ۶۷۴ : عیار ناقصان از فکر کامل می تواند شد

شمارهٔ ۶۷۵ : غمی به خاطرم از بیش و کم نمی آید

شمارهٔ ۶۷۶ : چو انگشتان نایی دایما در رقص می آید

شمارهٔ ۶۷۷ : تا چند رود دل پی کاری که ندارد

شمارهٔ ۶۷۸ : دست خواهش تا توان از مدعا باید کشید

شمارهٔ ۶۷۹ : لب خندان به تو ای غنچه دهن بخشیدند

شمارهٔ ۶۸۰ : دگر بوی کبابم از دل آواره می آید

شمارهٔ ۶۸۱ : دل عاشق ز منع اشک خونین غرق خون می گردد

شمارهٔ ۶۸۲ : دل از مهر می و معشوقم آسان بر نمی خیزد

شمارهٔ ۶۸۳ : هرگز از پیش نظر آن رخ رخشان نرود

شمارهٔ ۶۸۴ : به شوخی برق را راه تپش بر بال و پر بندد

شمارهٔ ۶۸۵ : دل را به قدر خمکده ها جوش داده اند

شمارهٔ ۶۸۶ : تنها نه همین یارم گوش سبکی دارد

شمارهٔ ۶۸۷ : نه آسان زان سر کو عاشق بیدل برون آید

شمارهٔ ۶۸۸ : نیکی به خلق چرخ زبرجد نمی کند

شمارهٔ ۶۸۹ : گر از بحرین چشمم ابر نیسان مایه ور می شد

شمارهٔ ۶۹۰ : تا دلم هنگامهٔ مهر و وفا را گرم کرد

شمارهٔ ۶۹۱ : قهقهه خنده مرا در غم او ناله بود

شمارهٔ ۶۹۲ : با همه اعضا مرا چون ابر گریان ساختند

شمارهٔ ۶۹۳ : اشک ما موج شراب دل بود

شمارهٔ ۶۹۴ : هر که چون صبح خودنمایی کرد

شمارهٔ ۶۹۵ : در این زمانه کسی نیست رو به من خندد

شمارهٔ ۶۹۶ : ‏ آتش آهم ز بس گلزار بی نم می شود

شمارهٔ ۶۹۷ : با چمن دوش به شوخی چه اداها می‌کرد

شمارهٔ ۶۹۸ : کدامین شب به خواب آن روی خندانم نمی‌آید

شمارهٔ ۶۹۹ : وای بر دیده اگر محو بدایع نشود

شمارهٔ ۷۰۰ : اشتیاقم جام می را جان تصور می کند

شمارهٔ ۷۰۱ : سخن سازی چو چشم یار در دنیا نمی باشد

شمارهٔ ۷۰۲ : قصیده ای که درآن مدح مرتضی نبود

شمارهٔ ۷۰۳ : آه ما کی در شب هجرت فلک پیما نشد

شمارهٔ ۷۰۴ : ز رنگ چهره ام بوی بهار درد می آید

شمارهٔ ۷۰۵ : چه جورها که غمت با دل تباه نکرد

شمارهٔ ۷۰۶ : از نخستم تن ز درد عشق غم فرسوده بود

شمارهٔ ۷۰۷ : آشنا با عشق اگر شد عقدهٔ دل وا شود

شمارهٔ ۷۰۸ : اضطرابی دارم از آرام شوخ و شنگ تر

شمارهٔ ۷۰۹ : روم از خویشتن دنبال دلدار

شمارهٔ ۷۱۰ : ای ز فیض لطف عامت گشته خون ناب شیر

شمارهٔ ۷۱۱ : فصل بهاران شده ساغر بگیر

شمارهٔ ۷۱۲ : غفل نبرده بهره ای از روزگار عمر

شمارهٔ ۷۱۳ : گرچه از موج هوا چین بر جبین دارد بهار

شمارهٔ ۷۱۴ : نونهالم را ز بس بگذاشت بر شوخی مدار

شمارهٔ ۷۱۵ : بی ذکر تو نیکو نبود پیشهٔ دیگر

شمارهٔ ۷۱۶ : به بیخودی شد از آن همزبان من تصویر

شمارهٔ ۷۱۷ : می رباید خط روی لاله گونم بیشتر

شمارهٔ ۷۱۸ : گریم ز هجر آن گل رو چون سحاب وار

شمارهٔ ۷۱۹ : بی جلوهٔ روی تو نظر بسته نکوتر

شمارهٔ ۷۲۰ : از گل داغ جنون دارم بهاری در نظر

شمارهٔ ۷۲۱ : شد دل دریا کنارم ته همین از چشم تر

شمارهٔ ۷۲۲ : اگر از سوز عشقت سوخت دل دیوانه‌ای کمتر

شمارهٔ ۷۲۳ : پای هر نخلی که بوسیدم به دوران بهار

شمارهٔ ۷۲۴ : باشد ارباب رعونت را ز بی مغزی غرور

شمارهٔ ۷۲۵ : کار دنیا فکر ای دانا ندارد اینقدر

شمارهٔ ۷۲۶ : نباشد غیر عشق نیکوانم پیشهٔ دیگر

شمارهٔ ۷۲۷ : آب از گداز دل نخورد سرو آه اگر

شمارهٔ ۷۲۸ : از ازل بی وحشتی نبود دل ما را قرار

شمارهٔ ۷۲۹ : رفت می نوشیم ز یاد آخر

شمارهٔ ۷۳۰ : نیست جز افغان مرا در بزم آن مکار کار

شمارهٔ ۷۳۱ : به فکر نام مباش اینقدر همین زنهار

شمارهٔ ۷۳۲ : چون شود محو از دل خاکی سرشت ما غبار؟

شمارهٔ ۷۳۳ : یادش از شوخی به دل ما را نمی گیرد قرار

شمارهٔ ۷۳۴ : گذشتم از سر عشقت من و خیال دگر

شمارهٔ ۷۳۵ : آمدی مستانه و گل گل طرب دارد بهار

شمارهٔ ۷۳۶ : دلم از هجر تو خون است امروز

شمارهٔ ۷۳۷ : عمر رفت و هست ذوق آن بر و دوشم هنوز

شمارهٔ ۷۳۸ : چشم آینه پرآب است از مثال من هنوز

شمارهٔ ۷۳۹ : دل عاشق زفغان سیر نگردد هرگز

شمارهٔ ۷۴۰ : صبح شد ساقی همان مستی شب دارم هنوز

شمارهٔ ۷۴۱ : شد از نگاه که آشفته یار ما امروز

شمارهٔ ۷۴۲ : مردم و مهر ترا در دل نهان دارم هنوز

شمارهٔ ۷۴۳ : در دامن دل اشک ز مژگان تر انداز

شمارهٔ ۷۴۴ : نوبهار آمد هوا آیینه پرواز است باز

شمارهٔ ۷۴۵ : فریاد چقدرها خورد افسوس بر امروز

شمارهٔ ۷۴۶ : مستان پی گلگشت چمن می رسد امروز

شمارهٔ ۷۴۷ : به سیر باغ خرامان شد آن نگار امروز

شمارهٔ ۷۴۸ : غیر از ایام وصال بت دلخواه مپرس

شمارهٔ ۷۴۹ : معنیی گر هست با رند می آشام است و بس

شمارهٔ ۷۵۰ : ز لب به سینه عبث نیست ترکناز نفس

شمارهٔ ۷۵۱ : غنچه از دلبستگی گردیده پنهان در لباس

شمارهٔ ۷۵۲ : به رنگ شمع بگدازد ز سوز سینه ام تیرش

شمارهٔ ۷۵۳ : بی تو ساغر لخت دل چون لاله دارد در کفش

شمارهٔ ۷۵۴ : با صدانداز نشست آن بت رعنا در پیش

شمارهٔ ۷۵۵ : می مکد خون دلم را غنچه عنابی اش

شمارهٔ ۷۵۶ : طراوت دارد از بس نوبهار حسن سرشارش

شمارهٔ ۷۵۷ : سرشته اند ز فیض هوای صبح تنش

شمارهٔ ۷۵۸ : تا یاد ترا کرده دلم راهبر خویش

شمارهٔ ۷۵۹ : هر قدر غم بیند از گردون بود دانا خموش

شمارهٔ ۷۶۰ : ز حیرت ماند در بند چکیدن گوهر کوشش

شمارهٔ ۷۶۱ : ندارد بیش ازین دل طاقت صهبای پر زورش

شمارهٔ ۷۶۲ : نشست و کان کیفیت ازو شد بزم رنگینش

شمارهٔ ۷۶۳ : در بند پاس خاطر غیر اینقدر مباش

شمارهٔ ۷۶۴ : حسن معنی را وی بینا ز نادیدن به خویش

شمارهٔ ۷۶۵ : به گلزاری که در رفتار آید سرو موزونش

شمارهٔ ۷۶۶ : چنان کز قهر او مانند صهبا آب شد آتش

شمارهٔ ۷۶۷ : دل به عشق از بستگی وا می شود غمگین مباش

شمارهٔ ۷۶۸ : از یاد که گردید دلت مسکن آتش

شمارهٔ ۷۶۹ : به وادیی که کند تیغ عشق تسخیرش

شمارهٔ ۷۷۰ : ز مستی گر رسد دستم به لب‌های نمک سودش

شمارهٔ ۷۷۱ : شکاریی که دلم گشته است نخجیرش

شمارهٔ ۷۷۲ : هرگز صدا نبرده در این بزم ره به گوش

شمارهٔ ۷۷۳ : ای دل هم آرمیده و هم می رمیده باشد

شمارهٔ ۷۷۴ : زل بند چاشنی باشد حلاوت از لبش

شمارهٔ ۷۷۵ : خوشا جوش بهار تبت و دامان کهسارش

شمارهٔ ۷۷۶ : بتی که برده دلم زلف عنبر بویش

شمارهٔ ۷۷۷ : از آن چون آب در گل‌ها بود آهسته رفتارش

شمارهٔ ۷۷۸ : در بزم می چو آمده ای بی حجاب باش

شمارهٔ ۷۷۹ : سبزه پامال شد از نرمی خویش

شمارهٔ ۷۸۰ : بود لبریز صهبای لطافت ساغر رنگش

شمارهٔ ۷۸۱ : یار مست است امشب و من کامرانم از لبش

شمارهٔ ۷۸۲ : بهره از یاری یاری نیستش

شمارهٔ ۷۸۳ : گیرم غم تو و دل خونین دهم عوض

شمارهٔ ۷۸۴ : نوبهار آمد خرامان دوش بر دوش نشاط

شمارهٔ ۷۸۵ : تنها نه تنگنای دلم شد خراب خط

شمارهٔ ۷۸۶ : هرگز نیامده است و نیاید ز ما غلط

شمارهٔ ۷۸۷ : چو بیند آن عذار لاله گون شمع

شمارهٔ ۷۸۸ : غیر از دلم که بی تو در او گشته داغ جمع

شمارهٔ ۷۸۹ : بود از سوز دلم هر قطره خون در تن چراغ

شمارهٔ ۷۹۰ : میستاند باج از صرصر نگاه تند خلق

شمارهٔ ۷۹۱ : هر سبزه سراپای زبانست در این باغ

شمارهٔ ۷۹۲ : گر نیست آفتاب برین در کمین برف

شمارهٔ ۷۹۳ : ز فیض باده شود پیکر ضعیف شگرف

شمارهٔ ۷۹۴ : جمله عالم را هویدا کرد عشق

شمارهٔ ۷۹۵ : هر که بگشاید زبان نطق بیجا پیش خلق

شمارهٔ ۷۹۶ : رفتم اما بی تو بس بی طاقتم داد از فراق

شمارهٔ ۷۹۷ : در کسب هوا کوش که آزاد کند مشک

شمارهٔ ۷۹۸ : لعل لب او راست ز رنگین سخنی رنگ

شمارهٔ ۷۹۹ : در راه شوق جانان عزم سفر مبارک

شمارهٔ ۸۰۰ : از سوز دلم دیدهٔ مهجور شود خشک

شمارهٔ ۸۰۱ : نه همین چون نی، گلو بی دور ساغر بود خشک

شمارهٔ ۸۰۲ : در تنم از خون نمی گذاشت فریاد

شمارهٔ ۸۰۳ : دل از کف رفت بدگو را ز کلفت در وفور زنگ

شمارهٔ ۸۰۴ : کشیده لاله شراب شبانه از رگ سنگ

شمارهٔ ۸۰۵ : حسن صدا از آن دهن غنچه فام تنگ

شمارهٔ ۸۰۶ : باشد کسی که سر خوی او ز جام دل

شمارهٔ ۸۰۷ : گل کی نهد از ناز قدم بر سر بلبل

شمارهٔ ۸۰۸ : خنجر مژگان او زد زخم پنهانی به دل

شمارهٔ ۸۰۹ : چو گل ز فیض صبوحی پر است جام جمال

شمارهٔ ۸۱۰ : از فیض عشق دید بسی فتح باب دل

شمارهٔ ۸۱۱ : از نور بندگیست فروغ جبین دل

شمارهٔ ۸۱۲ : یار می آید و به استقبال

شمارهٔ ۸۱۳ : می گشاید چشم بستن قفل درهای وصال

شمارهٔ ۸۱۴ : بیند چو خرامیدن رنگین ترا گل

شمارهٔ ۸۱۵ : به محشر تا سری از خاک بیرون آورم چون گل

شمارهٔ ۸۱۶ : دارد دلم مهر علی از بس که پنهان در بغل

شمارهٔ ۸۱۷ : آن سبک مغزی که بر تن پروری بنهاد دل

شمارهٔ ۸۱۸ : هرگز نبوده غیر توام آرزوی دل

شمارهٔ ۸۱۹ : کو زبانی که دهم شرح گرفتاری دل

شمارهٔ ۸۲۰ : کی غمی از پا و کی پروای از سر داشتم

شمارهٔ ۸۲۱ : ما خاک ره جلوه آن سرو روانیم

شمارهٔ ۸۲۲ : چشم تا بر آفتاب عارضت وا می کنیم

شمارهٔ ۸۲۳ : کرده جا تا آن لب میگون به افسون در دلم

شمارهٔ ۸۲۴ : در راه تو گه جان و گهی سر بفشانیم

شمارهٔ ۸۲۵ : با شیخ خانقاه می ناب می زنم

شمارهٔ ۸۲۶ : چو وصف ابروی آن ماه عالمگیر می‌گفتم

شمارهٔ ۸۲۷ : شب غم، بی جمالش، ساغر، اخگر بود در دستم

شمارهٔ ۸۲۸ : عقل افلاطون منش را ریشخندی می زنم

شمارهٔ ۸۲۹ : ما را بود ز خون جگر لاله رنگ چشم

شمارهٔ ۸۳۰ : دیده بر روی خیال تو شبی واکردیم

شمارهٔ ۸۳۱ : تا ز یاد او دل غم پیشه رنگین می کنم

شمارهٔ ۸۳۲ : بود آسودگی در اضطراب از چشم بی‌تابم

شمارهٔ ۸۳۳ : به راه عشق در گام نخست از خود سفر کردم

شمارهٔ ۸۳۴ : بسکه جا کرده است مهرت در سراپای تنم

شمارهٔ ۸۳۵ : از غار راه ریزد عشق رنگ خانه ام

شمارهٔ ۸۳۶ : تا بود سودای زلفش در سر شوریده‌ام

شمارهٔ ۸۳۷ : نه از بیگانه چشم مردمی نه زآشنا دارم

شمارهٔ ۸۳۸ : دشت را از جلوه اش رشک گلستان دیده ام

شمارهٔ ۸۳۹ : نخست از پهلوی خود دید آفت ها دل تنگم

شمارهٔ ۸۴۰ : به یمن همت عشقت ز قید دل رستم

شمارهٔ ۸۴۱ : ز بیدردان مرا وا می نماید زخم پنهانم

شمارهٔ ۸۴۲ : روشن از سوز درون امشب چراغت می کنم

شمارهٔ ۸۴۳ : بی تو چون پسته طرب ساخته غمناکترم

شمارهٔ ۸۴۴ : و قمری از فغان خود را دمی بیکار نگذارم

شمارهٔ ۸۴۵ : دهد دل را به سیلاب فنا سیرابی اشکم

شمارهٔ ۸۴۶ : درآمد تا در آغوش تمنا آن برو دوشم

شمارهٔ ۸۴۷ : بسکه با سامان شد از حسن ملیحی دیدنم

شمارهٔ ۸۴۸ : کبود از بوسه امشب لعل آن رشک پری دیدم

شمارهٔ ۸۴۹ : فصل بهار اسیر گل و سرو و سوسنم

شمارهٔ ۸۵۰ : دور از تو زبسکه بی دماغم

شمارهٔ ۸۵۱ : فارغ از اندیشهٔ خار کف پا بوده ام

شمارهٔ ۸۵۲ : دلی از فیض یاد عارضش رشک چمن دارم

شمارهٔ ۸۵۳ : خوش آن دم کز جفایش خوشدلی بنیاد می‌کردم

شمارهٔ ۸۵۴ : گرنه از جوش نزاکت بر تنش سنگین بود

شمارهٔ ۸۵۵ : آن ملاحت راست در مستی ثناگستر لبم

شمارهٔ ۸۵۶ : بی او ز خون ناب دماغی چو تر کنیم

شمارهٔ ۸۵۷ : کبوتر را ره آگاهی از احوال خود بستم

شمارهٔ ۸۵۸ : صد شکر کز غم چو تویی زار و خسته ام

شمارهٔ ۸۵۹ : به شهربند تعلق دمی قرار ندارم

شمارهٔ ۸۶۰ : بشکفت، شد نشانهٔ آن تیر اگر دلم

شمارهٔ ۸۶۱ : بی تو بیگانه چو عکس رخت از هوش خودم

شمارهٔ ۸۶۲ : بستهٔ خود بودم از فیض ریاضت وا شدم

شمارهٔ ۸۶۳ : به جز سر جوش می عقل‌آفرینی چون نمی‌دانم

شمارهٔ ۸۶۴ : تا ز جام عشق دل مستان شد و دیوانه هم

شمارهٔ ۸۶۵ : اسیر پیچش آن طره شکن گیرم

شمارهٔ ۸۶۶ : مکن آرایش آن زلف پی تسخیرم

شمارهٔ ۸۶۷ : دست هوس زنعمت دنیا کشیده ام

شمارهٔ ۸۶۸ : آشنا خواهد شدن ما و ترا دل‌ها به هم

شمارهٔ ۸۶۹ : ز بس بالد نگه از دیدنت در چشم حیرانم

شمارهٔ ۸۷۰ : ما منت مرهم به جراحت نپسندیم

شمارهٔ ۸۷۱ : از غرور توبه غرق معصیت تا گردنم

شمارهٔ ۸۷۲ : من که از جوش تجلی رشک نخل ایمنم

شمارهٔ ۸۷۳ : افروخت تا ز باده عذار سمن برم

شمارهٔ ۸۷۴ : مستیش افزود تا بشکست مینای دلم

شمارهٔ ۸۷۵ : اگر حرفی ز سوز آتش عشقش بیان کردم

شمارهٔ ۸۷۶ : افروختهٔ عشقم و پروانهٔ خویشم

شمارهٔ ۸۷۷ : ز شوق آنکه به گوشت رسیده آوازم

شمارهٔ ۸۷۸ : در حریم وصل از دلدار دور افتاده ام

شمارهٔ ۸۷۹ : نیست تنها بی‌رخت دشمن گریبان ناله‌ام

شمارهٔ ۸۸۰ : در کدورت خون شدم از خویش شادان آمدم

شمارهٔ ۸۸۱ : ما دل خویش به ابروی خم آویخته ایم

شمارهٔ ۸۸۲ : حباب آسا فتد از دیدهٔ تر قطره اشکم

شمارهٔ ۸۸۳ : اصلا بمی شکایتی از غم نکرده ایم

شمارهٔ ۸۸۴ : به او نزدیکم و از شرم خود را دور پندارم

شمارهٔ ۸۸۵ : رفتی و بی تو باده کشیدن نسازدم

شمارهٔ ۸۸۶ : خاکساری را چو نقش پای تا دل بسته ایم

شمارهٔ ۸۸۷ : ما که دل در فکر دنیای خراب افکنده ایم

شمارهٔ ۸۸۸ : بی تو از بس گرد غم بر چهرهٔ دل داشتیم

شمارهٔ ۸۸۹ : زحال من چسان آگاه گردد شوخ خودکامم

شمارهٔ ۸۹۰ : ای من خراب طورک رندانه تان شوم

شمارهٔ ۸۹۱ : سوخت تا از پرتو آن آتشین خو پیکرم

شمارهٔ ۸۹۲ : یک‌رنگ بی‌خودی شده از خود بریده‌ام

شمارهٔ ۸۹۳ : ضعف نگذاشت که یک ره جهد از جا آهم

شمارهٔ ۸۹۴ : غمی در خاطر هر کس وطن گیرد غمین باشم

شمارهٔ ۸۹۵ : گلگشت چارباغ برو دوش کرده ایم

شمارهٔ ۸۹۶ : لخت لخت از یاد رویت شد دل بی کینه ام

شمارهٔ ۸۹۷ : تا ز عکست برگ گل سیما بود آیینه ام

شمارهٔ ۸۹۸ : نماید چون جرس در راه شوق شوخ بیباکم

شمارهٔ ۸۹۹ : ننگ منت بر نتابد همت مردانه ام

شمارهٔ ۹۰۰ : کرد دلها را به مژگان نرگس جانانه موم

شمارهٔ ۹۰۱ : در سراغ تو غبار رم عنقا گشتیم

شمارهٔ ۹۰۲ : خیال ساغر چشم تو کرده مدهوشم

شمارهٔ ۹۰۳ : بی‌خطا از بس رساند زخم بر بالای زخم

شمارهٔ ۹۰۴ : تا نهاد آن مست رنگین جلوه پا در کلبه ام

شمارهٔ ۹۰۵ : به تماشای تو بشفت بهار نگهم

شمارهٔ ۹۰۶ : چنان ز زشتی کردار خود خجل شده ام

شمارهٔ ۹۰۷ : ز بی‌تابی شود هردم فزون‌تر آتش شوقم

شمارهٔ ۹۰۸ : گرفت عشقش ازین دست اگر گریانم

شمارهٔ ۹۰۹ : دهد بوی جگر پرکاله آهم

شمارهٔ ۹۱۰ : از وصال مایوس است این دلی که من دارم

شمارهٔ ۹۱۱ : بسکه تلخی چشانده هجرانم

شمارهٔ ۹۱۲ : فزونتر گردد از زهد ریایی نخوت مردم

شمارهٔ ۹۱۳ : شبی کز یاد آن مه بر جگر دندان بیفشارم

شمارهٔ ۹۱۴ : عشق در زنهار باشد از دل غم پیشه ام

شمارهٔ ۹۱۵ : دل را اسیر پیچش آن مو گذاشتیم

شمارهٔ ۹۱۶ : نمک پروردهٔ لعلت تکلم

شمارهٔ ۹۱۷ : بزم رقصی زا ن نگار سیمبر می خواستیم

شمارهٔ ۹۱۸ : تا به معراج فنا یعنی شهادتگاه عشق

شمارهٔ ۹۱۹ : گل دیدار ترا چون پی چیدن رفتم

شمارهٔ ۹۲۰ : چون آینه بر روی تو مدهوش نگاهم

شمارهٔ ۹۲۱ : دل پراضطرابی؛ دست و پا گم کرده‌ای دارم

شمارهٔ ۹۲۲ : در چمن با درد عشقت گر دمی منزل کنم

شمارهٔ ۹۲۳ : خاک راه آن سیه مستم به هنگام خرام

شمارهٔ ۹۲۴ : سبز در خون جگر شد ریشهٔ اندیشه ام

شمارهٔ ۹۲۵ : خموشم ارچه به ظاهر ولی پر از سخنم

شمارهٔ ۹۲۶ : مرا بس بود روز دیوان عام

شمارهٔ ۹۲۷ : شدم پیر و همان مغلوب نفس غفلت آیینم

شمارهٔ ۹۲۸ : طاقتم طاقست یاران! یار می خواهد دلم

شمارهٔ ۹۲۹ : به هیچ کس نرسیده است سود ازین مردم

شمارهٔ ۹۳۰ : زخنده ساغر بر لب رسیده ای دارم

شمارهٔ ۹۳۱ : خود را به تو بی راحله رفتم برسانم

شمارهٔ ۹۳۲ : تنها همین ز چشم نه گوهر فکنده ایم

شمارهٔ ۹۳۳ : رسته از قید مذاهب دست در مولا زدیم

شمارهٔ ۹۳۴ : ز لعل او دلی شوریده دارم

شمارهٔ ۹۳۵ : از سکوت افشای اسرار نهانی کرده ایم

شمارهٔ ۹۳۶ : عذار لعل‌گون خوب است از خوبان به هم سودن

شمارهٔ ۹۳۷ : زین بیش جور با دل خونین ما مکن

شمارهٔ ۹۳۸ : بی جان بود قدح شب آدینه بر زمین

شمارهٔ ۹۳۹ : شب پا نهد چو مست می ناب بر زمین

شمارهٔ ۹۴۰ : جهان را محتسب، چندی به کام می پرستان کن!‏

شمارهٔ ۹۴۱ : چو یافت لذت بیداد خنجر مژگان

شمارهٔ ۹۴۲ : چه می شود؟ نفسی در کنار ما بنشین!‏

شمارهٔ ۹۴۳ : آنچه در حق گلستان می کند فصل خزان

شمارهٔ ۹۴۴ : تو و نامهربانی و به قصد ما میان بستن

شمارهٔ ۹۴۵ : نخواهد کرد گردون بعد از این آهنگ جنگ من

شمارهٔ ۹۴۶ : گر چنین در ضعف دایم بگذرد احوال من

شمارهٔ ۹۴۷ : کام دل از لب شکرشکنی شیرین کن

شمارهٔ ۹۴۸ : در دیار همتم فرش است گوهر بر زمین

شمارهٔ ۹۴۹ : بر لب منه پیالهٔ سرشار بیش ازین

شمارهٔ ۹۵۰ : تو و مستی و ناز و عشوه و مغرور خود بودن

شمارهٔ ۹۵۱ : چو رو از برقع آن رشک قمر می آورد بیرون

شمارهٔ ۹۵۲ : آشفته زلف را ز صبا می‌کنی، مکن!

شمارهٔ ۹۵۳ : بی سخن نیست ترا یک سر مو بیش دهن

شمارهٔ ۹۵۴ : کی کمال مرد بدخو بر کسی گردد عیان

شمارهٔ ۹۵۵ : چون شمیم غنچه آیی گر ز قید دل برون

شمارهٔ ۹۵۶ : خضر نتوانست نرد عشق آسان باختن

شمارهٔ ۹۵۷ : ز پهلوی ریاضت کسب انوار سعادت کن

شمارهٔ ۹۵۸ : پنهان تراست ساعد سیمین در آستین

شمارهٔ ۹۵۹ : ز خویشتن نفسی گر نهی قدم بیرون

شمارهٔ ۹۶۰ : کرده تا از گرمی خویت حکایت سر زبان

شمارهٔ ۹۶۱ : غازه از عکس رخت بر چهرهٔ گلشن مزن

شمارهٔ ۹۶۲ : از نسیم صبحگاهی کرده در بر پیرهن

شمارهٔ ۹۶۳ : نیست جای پانهادن بر زمین

شمارهٔ ۹۶۴ : در خرام آمد چو آن مشکین سلاسل بر زمین

شمارهٔ ۹۶۵ : ساعد او می زند بر شمع کافور آستین

شمارهٔ ۹۶۶ : خوبرو بسیار از کشمیر می آید برون

شمارهٔ ۹۶۷ : برون آی از نقاب و مشهدم را رشک ایمن کن!‏

شمارهٔ ۹۶۸ : لرزد از جورت دل خلق خدا بر خویشتن

شمارهٔ ۹۶۹ : از آن دو لب چه گل کام می توان چیدن

شمارهٔ ۹۷۰ : چون شمع برافروختی از باده کشیدن

شمارهٔ ۹۷۱ : چون نهد عارف به پر از خلوت دل پا برون؟

شمارهٔ ۹۷۲ : تا خزان آمد گل کامی نچیدیم از چمن

شمارهٔ ۹۷۳ : دل آگاه آزاد است از اندیشهٔ مردن

شمارهٔ ۹۷۴ : به سعی در طلبش راه جستجو سر کن

شمارهٔ ۹۷۵ : از عاشقان چه گویم و صبر و توانشان

شمارهٔ ۹۷۶ : تا نهاد آن آفتاب شعله خو پا در چمن

شمارهٔ ۹۷۷ : ساز شد در پردهٔ خاموشی آخر جنگ من

شمارهٔ ۹۷۸ : بوسی ز کنج لعل لبش انتخاب کن

شمارهٔ ۹۷۹ : انکسار مرا تماشا کن

شمارهٔ ۹۸۰ : غیر را امشب کباب از اختلاط یار کن

شمارهٔ ۹۸۱ : ساقی بیار باده و عیشم به کام کن

شمارهٔ ۹۸۲ : امروز چون توان به مدارا گریستن

شمارهٔ ۹۸۳ : چراغ دودهٔ مجد و علا امام حسین

شمارهٔ ۹۸۴ : شعلهٔ حسن ز تو سینهٔ سوزان از من

شمارهٔ ۹۸۵ : شد بهار و گشت عالم گلستان، ما همچنان

شمارهٔ ۹۸۶ : چو گل شکفت دگر توبه اختیار مکن

شمارهٔ ۹۸۷ : چنان یکباره ترک تیغ باز من برید از من

شمارهٔ ۹۸۸ : شد خیال رویش از بس آشنای چشم من

شمارهٔ ۹۸۹ : عجب ز غنچه به آن لعل همسری کردن

شمارهٔ ۹۹۰ : شمعی که مرا روشنی جان تن است آن

شمارهٔ ۹۹۱ : ساقیا رحمی بر احوال من افتاده کن

شمارهٔ ۹۹۲ : حیف باشد واله دنیای دون پرور شدن

شمارهٔ ۹۹۳ : خداوندا دل وارسته از دنیا کرامت کن

شمارهٔ ۹۹۴ : به خود بست آنکه ز آب و تاب خود چون گوهر غلتان

شمارهٔ ۹۹۵ : چشم بد دور آفتاب می نماید بر زمین

شمارهٔ ۹۹۶ : پرند بوی گل پیراهن او

شمارهٔ ۹۹۷ : ریخت مژگانت که ویرانی بود آباد ازو

شمارهٔ ۹۹۸ : گلستان بی‌بر رویی به زندان می‌زند پهلو

شمارهٔ ۹۹۹ : بسکه نرم و صاف باشد سربسر اعضای او

شمارهٔ ۱۰۰۰ : جواب ناله ام را کی دهد چشم سیاه او

شمارهٔ ۱۰۰۱ : نیست آسان چارهٔ دیوانهٔ گیسوی او

شمارهٔ ۱۰۰۲ : بس که سنگینم ز بار غم به راه جست‌و‌جو

شمارهٔ ۱۰۰۳ : صحبت بی نفاق یاران کو

شمارهٔ ۱۰۰۴ : نه همین پیچد به خود از شوق رویت موی تو

شمارهٔ ۱۰۰۵ : حسن از تاب و تب است از شعلهٔ دیدار او

شمارهٔ ۱۰۰۶ : صفا دارد ز بس اندام سیمین سمین او

شمارهٔ ۱۰۰۷ : دمیده همچو مهر از مشرق خوبی جمال او

شمارهٔ ۱۰۰۸ : آنکه شور صد قیامت بود با خلخال او

شمارهٔ ۱۰۰۹ : ای شوخ قوشجی که ز بیداد خوی تو

شمارهٔ ۱۰۱۰ : چه کنم با صف مژگان بلا پرور او

شمارهٔ ۱۰۱۱ : در سحرخیزی به ارباب سعادت یار شو

شمارهٔ ۱۰۱۲ : مستغنی از می آیم ز جان نگاه او

شمارهٔ ۱۰۱۳ : چون سر راه تو گیرم دادخواه از دست تو

شمارهٔ ۱۰۱۴ : ترا دو ابروی پیوسته بر جبین شکفته

شمارهٔ ۱۰۱۵ : کی کنم سودا به نقد جان و دل کالای آه

شمارهٔ ۱۰۱۶ : در گلویم بی‌تو هردم آب می‌گردد گره

شمارهٔ ۱۰۱۷ : کو بهاران تا برآید از کمین ابر سیاه

شمارهٔ ۱۰۱۸ : گشته بی لعل تو خم در دل میخانه گره

شمارهٔ ۱۰۱۹ : از حیا تا رنگ رخسارت به پرواز آمده

شمارهٔ ۱۰۲۰ : بسکه در شادی و غم با خلق یک رنگ است کوه

شمارهٔ ۱۰۲۱ : زفیض فکر شب ها چون به دور شمع، پروانه

شمارهٔ ۱۰۲۲ : سال سال از من نمی رسی چه جای ماه ماه

شمارهٔ ۱۰۲۳ : به جام لاله می رنگ تا بود در کوه

شمارهٔ ۱۰۲۴ : برنتابد دیدهٔ خونین ما بار نگاه

شمارهٔ ۱۰۲۵ : رفتیم ز بس با دل پر شور در این راه

شمارهٔ ۱۰۲۶ : می کشد عکس ترا پر تنگ در بر آینه

شمارهٔ ۱۰۲۷ : زان چشم مست کار صبوحی کند نگاه

شمارهٔ ۱۰۲۸ : به زر نگین صفت از بس دل تو بند شده

شمارهٔ ۱۰۲۹ : در دلم از گریه دایم سخت تر گردد گره

شمارهٔ ۱۰۳۰ : ز اشک آخر به دل فیضی رسد آهسته آهسته

شمارهٔ ۱۰۳۱ : غنچه بی جلوهٔ دیدار تو دل تنگ شده

شمارهٔ ۱۰۳۲ : الهی در ره فقرم شکوه پادشاهی ده

شمارهٔ ۱۰۳۳ : نور عرفان در دل صافی ضمیران برده راه

شمارهٔ ۱۰۳۴ : پرتو افکن گشت رخسار تو تا در آینه

شمارهٔ ۱۰۳۵ : کردم از لخت جگر طرح زبان تازه ای

شمارهٔ ۱۰۳۶ : گشتم اسیر نوگل بلبل ندیده ای

شمارهٔ ۱۰۳۷ : دل چیست واله نگه ترک زاده ای

شمارهٔ ۱۰۳۸ : صورت حالش دگرگون شد ز گل رخساره‌ای

شمارهٔ ۱۰۳۹ : دوش بر قلب دل غم زده غافل زده ای

شمارهٔ ۱۰۴۰ : آه که امشب چه‌ها با دل ما کرده‌ای

شمارهٔ ۱۰۴۱ : ای دل از فیض محبت چه بسامان شده ای

شمارهٔ ۱۰۴۲ : عید من باشد گرفتاری به یار تازه ای

شمارهٔ ۱۰۴۳ : منظور دیده ها نه ای و نور دیده ای

شمارهٔ ۱۰۴۴ : باز از تغافلی صف پیمان شکسته ای

شمارهٔ ۱۰۴۵ : از برم دل می برد هر دم به رنگ تازه ای

شمارهٔ ۱۰۴۶ : تو جنگجو چقدر جور آشنا که نه ای

شمارهٔ ۱۰۴۷ : خیال تندخویی با دلم سر می‌کند بازی

شمارهٔ ۱۰۴۸ : ز بس با خویش بردم آرزوی سرمه سا چشمی

شمارهٔ ۱۰۴۹ : چون بی تو چارهٔ دل محزون کند کسی

شمارهٔ ۱۰۵۰ : نهانی در حجاب زندگانی

شمارهٔ ۱۰۵۱ : می افزود چراغ زندگانی

شمارهٔ ۱۰۵۲ : تا مرا شد با تو ای گل پیرهن دلبستگی

شمارهٔ ۱۰۵۳ : دست ریزش ساقیا هرگز مباد از ما کشی

شمارهٔ ۱۰۵۴ : ز زنجیری که عشق انداخت بر پای من ای قمری

شمارهٔ ۱۰۵۵ : گشاید بر رخت درهای فیض از یمن هشیاری

شمارهٔ ۱۰۵۶ : ای من فدای نام تو یا مرتضی علی

شمارهٔ ۱۰۵۷ : سر کویی بود عشرتگه ما یا گلستانی

شمارهٔ ۱۰۵۸ : ز هجرت پیکرم خواب فراموش است پنداری

شمارهٔ ۱۰۵۹ : چه خواهد شد دمی با غنچه هم‌آواز اگر باشی

شمارهٔ ۱۰۶۰ : خود را چو زخود جدا بیابی

شمارهٔ ۱۰۶۱ : زاهد از خشکی است کز مینا کند پهلو تهی

شمارهٔ ۱۰۶۲ : تا قیامت در شکنج دام زلف دلبری

شمارهٔ ۱۰۶۳ : دل دیوانهٔ عشق تو از هر قطرهٔ خونی

شمارهٔ ۱۰۶۴ : چند دل را به جهان گذران شاد کنی؟

شمارهٔ ۱۰۶۵ : خوش آن رندی که مینا را به ساغر می کند خالی

شمارهٔ ۱۰۶۶ : شوی ز خویش چو بیگانه یار خود باشی

شمارهٔ ۱۰۶۷ : ز چشمت سرمه گرد وحشت آهوست پنداری

شمارهٔ ۱۰۶۸ : جز تو روشن نبود دیدهٔ بیخواب کسی

شمارهٔ ۱۰۶۹ : اگر تن را نه در اول ز بالیدن نگهداری

شمارهٔ ۱۰۷۰ : کشید شور جنونم سوی بیابانی

شمارهٔ ۱۰۷۱ : دولت اگر ز پهلوی خست هوس کنی

شمارهٔ ۱۰۷۲ : در تعب باشد روانت تا گرفتار تنی

شمارهٔ ۱۰۷۳ : از رعونت تا به کی سرو پا در گل شوی

شمارهٔ ۱۰۷۴ : عقدهٔ دل واکند زلف گرهگیر کسی

شمارهٔ ۱۰۷۵ : دل می بردم غنچهٔ خندان تو جتی

شمارهٔ ۱۰۷۶ : از چه رو بی وجه با ما اینقدر بیگانگی

شمارهٔ ۱۰۷۷ : تا دور ز رخ نقاب کردی

شمارهٔ ۱۰۷۸ : به چشمم موج می دور از تو شمشیر است پنداری

شمارهٔ ۱۰۷۹ : از هر که گشت محو تو مستور نیستی

شمارهٔ ۱۰۸۰ : این چه بیداد است ای شمشاد قامت می‌کنی

شمارهٔ ۱۰۸۱ : به قصد کشتنم افراخت قد خورشید سیمایی

شمارهٔ ۱۰۸۲ : فسون‌سازی که دل را می‌برد نیرنگش از شوخی

شمارهٔ ۱۰۸۳ : هر قطرهٔ اشکم ز پی دیدن چشمی

شمارهٔ ۱۰۸۴ : چو شبنم به که فارغ از امید بال و پر باشی

شمارهٔ ۱۰۸۵ : از پای فکنده است مرا محنت و غم، های!‏

شمارهٔ ۱۰۸۶ : جبین را صندل اندود از چه ای ابرو کمان کردی؟

شمارهٔ ۱۰۸۷ : نصرت ده حبیب خدا مرتضی علی

شمارهٔ ۱۰۸۸ : به دنیا پشت پا زن تا شه روی زمین باشی

شمارهٔ ۱۰۸۹ : مستور گشت رویش زیر نقاب نیمی

شمارهٔ ۱۰۹۰ : اگر از دیدن عیب خلایق چشم می‌پوشی

شمارهٔ ۱۰۹۱ : موسم مستی است ایام بهاران های های

شمارهٔ ۱۰۹۲ : اگر چشمی به زیر افکنده باشی

شمارهٔ ۱۰۹۳ : مقصد ظاهرپرستان است و اهل دل یکی

شمارهٔ ۱۰۹۴ : تا که تو بر خویشتن سوار نباشی

شمارهٔ ۱۰۹۵ : اگر محاسبه روز حشر در نظر آری

شمارهٔ ۱۰۹۶ : چو شمع بزم حسن روستایی

شمارهٔ ۱۰۹۷ : به ششدر کار خود از شش جهت انداختی رفتی