شمارهٔ ۴۵۱

هوش مصنوعی: به چشم من که تو را نمی‌بینم، حال دل شبیه به پایانی است که جام شراب در اثر امواج به هم ریخته است.

هوش مصنوعی: من در دل تنگی و غم، مانند بوی یک غنچه پنهان هستم؛ فضایی که تمام جهات را در بر گرفته و شبیه به خاطره‌ای آزرده می‌باشد.

هوش مصنوعی: هیچ‌کس زخم‌های ناشی از عشق را نخواهد دید، چون روح زخم‌خورده‌ای که از هر بخیه بر دلش نشسته، هرگز چهره بهبودی به خود نخواهد گرفت.

هوش مصنوعی: دستشویی را در حال جوشیدن باده و موج‌هایش می‌بینم، که به نوعی یادآور چشمان زیبای افرادی است که در مستی به سر می‌برند و با مژگان خود، نگاه‌های پرشوری را ایجاد کرده‌اند.

هوش مصنوعی: من به کارهای زاهد (مرد پارسا) هیچ توجهی ندارم، تنها یک مصراع درباره احساسات دردمندانه‌ام گفتم، مانند حالتی که خون مرده‌ای باقی مانده است.