شمارهٔ ۴۸۱

هوش مصنوعی: باغ ترک شد و گل دائماً در حال گریه است. هر غنچه‌ای که دلش شکسته، بی‌او در دل خود غم دارد.

هوش مصنوعی: چهره‌ی پنهان او در دل غم و ناراحتی، مانند آینه‌ای است که در آن جوهر وجودش در خاک و دل ناپیداست.

هوش مصنوعی: اگر با خودم درگیر نشوی، از روی ناز است که نام مرا نمی‌بری. حالا ببین چه نامی می‌توانی بر من بگذاری؟

هوش مصنوعی: بهار، عطر گل را به من هدیه داده است، ولی چرا باید غمگین باشم؟ لطفی که فقط برای من بوده، امروز به همه رسیده است.