شمارهٔ ۴۹۸

هوش مصنوعی: سروی زیبا که رفتار و موجودیتش موجب اندوه در دل می‌شود، با هر قدمی که برمی‌دارد، عطر و زیبایی گل و نور مهتاب را پخش می‌کند.

هوش مصنوعی: هر کس که دلش از درد و سوزی ملتهب شود، به جای اشک از چشمانش، مانند گلاب ناب و خالص، مایه‌ای زلال و زیبای ظاهری از خود می‌ریزد که نشان‌دهندهٔ عواطف عمیق اوست.

هوش مصنوعی: در شب‌های درد و فراق تو، به شدت به خودم می‌پیچم و از دل به خاطر تو اشک می‌ریزم، گویی رنگ اشک‌هایم تا عمق دریاها می‌رود.

هوش مصنوعی: اگر کسی با چهره‌ی آتشین او مواجه شود، به طوری که معجزه‌گونه زینت‌های او مانند آینه‌ای از آب در برابرش بریزد و محو زیبایی‌اش شود.