شمارهٔ ۹۶۸

هوش مصنوعی: دل مردم از رفتار تو می‌لرزد، چرا به خودت ظلم روا می‌داری ای ظالم؟

هوش مصنوعی: من نگرانم که بوی تو که فضای خلوتخانه‌ات را پر کرده، سقف آن را تضعیف کند و خرابش کند.

هوش مصنوعی: هر چیزی که در اطراف چهره‌اش می‌بیند، مشخص نیست که از زیبایی و جواهرات است؛ بلکه این زیبایی و روشنی که از چهره‌اش ساطع می‌شود، از خود اوست.

هوش مصنوعی: شما ثروت و قدرتی در دنیا ندارید، اما من تعجب می‌کنم که چگونه می‌توانید بر دشمن خود نسبت به خودتان بی‌توجه باشید.

هوش مصنوعی: موضوعی را که می‌خواهم بیان کنم، با یک بار صحبت کردن به دست نمی‌آید، زیرا آنچنان از ترس بر حقیقت خود می‌لرزد که نمی‌تواند به روشنی بیان شود.