شمارهٔ ۱۰۱۵

هوش مصنوعی: چه زمانی می‌توانم عشق را به جان و دل بگذارم، وقتی کالا در دلم چیزی جز تصویر او نیست که روی پارچه‌ی آه نقش بسته است؟

هوش مصنوعی: دردهایی که دارم، ارتباطی با درد جدایی تو ندارند. چگونه می‌توان نفس را در تنگی سینه به جای آهی جا داد؟

هوش مصنوعی: چشم‌ام از دیدن تو، مثل حبابی که بر روی قطرهٔ اشکی نشسته، به خود می‌بالد و از بالای آهی که کشیدم، به تو نگاه می‌کند.

هوش مصنوعی: بدون تو، در دلم احساس عمیق و غم‌انگیزی وجود دارد، چنان که فریاد دردم، اشک‌هایم و ناله‌هایم به شدت خیزش کرده است.

هوش مصنوعی: در شب‌های دوری، درخت بلند باغ دل من به تو نزدیک می‌شود و این نشان از زیبایی قد تو دارد که مرا به شدت تحت تأثیر قرار می‌دهد.

هوش مصنوعی: در دل این شخص، آتشی وجود دارد که نشان‌دهنده درد و احساس اوست. به همین دلیل، چرا باید اغراق کند و بی دلیل از خودش بی‌تابی نشان دهد؟

هوش مصنوعی: مثل اینکه از دود به وجود آتش پی می‌برند، به خاطر حرارت و آتش تنهایی درونم، غم و دردهای نهانی‌ام آشکار می‌شود.