شمارهٔ ۴۷۹

هوش مصنوعی: شب که به دور از هر پوشش، در کنار معشوقه‌ام و با جامی پر از شراب نشسته بودم، احساس می‌کردم که یک فنجان نور مانند فانوس در آغوشم هست.

هوش مصنوعی: ابر رحمت باران آورد و دل را پر از نعمت کرد، هر چند که صدای لعل تو در گوشم می‌پیچید.

هوش مصنوعی: هرچه که آسمان به زیبایی و عشق به ما هدیه داده، همانند شرابی است که بی‌دروغ و زحمت از لیوان می‌ریزد و من به راحتی آن را می‌نوشم.

هوش مصنوعی: از عشق شکرگزارم که بار تعلقات از دوش من برداشته شده است. آرزو داشتم که بار سنگین کوه مثل قبل بر دوشم باشد.

هوش مصنوعی: وقتی که بی‌پای و سر به راهی می‌رفتم، بیشتر صدای نالهٔ نی که از جانب راهزنان می‌آمد، به من هشدار می‌داد.

هوش مصنوعی: در آسمان زندگی، شب بی‌خبری و دوری را می‌سازم، تا صبحی که در سکوتِ لب‌هایم غم و اندوه را فریاد می‌زنم.