شمارهٔ ۶۸۹

جویای تبریزی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۶۸۹

گر از بحرین چشمم ابر نیسان مایه ور می شد

صدف تفسنده مجمر می شد و اخگر گهر می شد

خوش آن روزی که از فیض می ام در بزم یکرنگی

دل از خود بی خبر یعنی ز جانان باخبر می شد

همای عشق گشتی سایه افکن گر به بحر و کان

سراسر گوهر اشک و لعل خوناب جگر می شد

شمارهٔ ۶۸۸: نیکی به خلق چرخ زبرجد نمی کند شمارهٔ ۶۹۰: تا دلم هنگامهٔ مهر و وفا را گرم کرد

اطلاعات

وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)

قالب شعری:غزل

منبع اولیه: چکامه

تعداد ابیات: 3

* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

برگردان به زبان ساده

گر از بحرین چشمم ابر نیسان مایه ور می شد

صدف تفسنده مجمر می شد و اخگر گهر می شد

هوش مصنوعی: اگر از بحرین، چشمانم بارانی می‌شد، لؤلؤیی که در صدف است، به عنوان مفسر به آتش می‌رفت و درخشش آن چون جواهر می‌گردید.

خوش آن روزی که از فیض می ام در بزم یکرنگی

دل از خود بی خبر یعنی ز جانان باخبر می شد

هوش مصنوعی: روز خوشی است که در مجلس دوستی، با نوشیدن می، از خود بی‌خبر شوم و با یاد محبوب آشنا گردم.

همای عشق گشتی سایه افکن گر به بحر و کان

سراسر گوهر اشک و لعل خوناب جگر می شد

هوش مصنوعی: عشق مانند پرنده‌ای است که سایه‌اش بر دل انسان می‌افتد و اگر در دریا و زمین، همه جا پر از اشک و خون دل باشد، باز هم زیبایی و ارزش خاص خود را دارد.