شمارهٔ ۱۰۶۷

هوش مصنوعی: از چشمانت ظلمات و خوفی شبیه به وحشت آهو می‌ریزد و گویی سبزی لبت به مانند زیبایی ابروهایت درخشش دارد.

هوش مصنوعی: در دل تنهایی و دوری از مردم، اگر چشمه‌ای از زندگی جاودان وجود داشته باشد، آن را در کنار آب روستا تصور کن.

هوش مصنوعی: در پی تغافل و بی‌اعتنایی، دل من که در مسیرش آواره شده است، گویی به دنبال نشانی از آهوی محبوب می‌گردد.

هوش مصنوعی: وقتی تو خود را تماشا کردی، به فکر و اندیشه افتادی. انگار آینه‌ای که در آن نگاه می‌کنی، فقط به خودت تعلق دارد.

هوش مصنوعی: به لطف دقت و نکته‌سنجی، فضایی را به وجود آوردی که باعث حسادت دیگران شده است. در حالی که تو ساکتی و ظاهراً از گل بی‌عطر صحبت می‌کنی، اما در واقع، خودت نشانه‌ای از زیبایی و عمق هستی.

هوش مصنوعی: چهره زیبا و درخشان تو به قدری جذاب است که به رنگ قرمز گل‌های خارجی خرده می‌گیرد.

هوش مصنوعی: دل در خم زلف مشکفام است، به مانند آینه‌ای در دست کسی که زنگ دارد. یعنی دل عشق و زیبایی را در خود منعکس کرده و در آن به تماشا نشسته است.

هوش مصنوعی: متاسفانه، همچون برگ زیبایی که پیدا است، گل من هم دو رنگ و ناپایدار است.

هوش مصنوعی: خطی که بر روی چهره زیبای تو نقش بسته، زیباتر و جذاب‌تر از هر خط نوشته‌ای است که از غرب آمده باشد.

هوش مصنوعی: در Gedanken او، فکر در جستجوی چیزی، باعث شد که دلش در وضعیت دشواری قرار گیرد.