شمارهٔ ۹۷۹

هوش مصنوعی: به من نگاه کن و ببین که چطور شکسته‌ام و از دست رفته‌ام، به ارزش و اعتبار من هم توجه کن.

هوش مصنوعی: من به خاطر بیکاری و نداشتن کار، بار سنگینی را بر دوش می‌کشم. حالا بیام تو و ببین چطور زندگی‌ام را می‌گذرانم.

هوش مصنوعی: دل من پر از حس درد و عشق است، مانند لاله‌زاری که در حال شکفتن است. می‌خواهم تو به زیبایی این احساسات نگاهی بیندازی و آن‌ها را ببینی.

هوش مصنوعی: شب تار من پر از امیدهای جدید و زیبایی است که در دل خود دارد. بیایید به این شب نگاه کنیم و معجزات و زیبایی‌هایی که ممکن است در آن نهفته باشد را ببینیم.

هوش مصنوعی: بدون تو، روزها و شب‌هایم با ناله سپری شد. حالا به حال و روز من نگاهی بینداز.

هوش مصنوعی: از لاغری و ضعف خودم، اگر نمی‌توانی بفهمی، بهتر است به جسم نحیف و رنجور من نگاه کنی.

هوش مصنوعی: گل گل به یاد او شکوفه زده و دلم پر از درد و خار است، بنابراین ای عشق، به حال من نگاه کن.

هوش مصنوعی: از زمین بلند نمی‌شود؛ شکستگی و ضعفی در من وجود دارد که می‌خواهی آن را تماشا کنی.