شمارهٔ ۵۸۲

هوش مصنوعی: کسی که فقط به توانایی‌های خود تکیه می‌کند و از دانایی دیگران بهره‌ای نمی‌برد، هیچ بهری نخواهد گرفت. زبان نمی‌تواند از کلام مانند گوش از سخن، بهره‌ای ببرد.

هوش مصنوعی: کسی که عشق سفر دارد، مانند شن‌های داخل شیشه ساعت، هرگز در آرامش و سکون وطن خود نخواهد ماند.

هوش مصنوعی: من می‌خواهم از قید و بندهای دنیای مادی رها شوم و به آزادی دست یابم. این لباس محدود کننده هرگز به من آرامشی نخواهد بخشید.

هوش مصنوعی: از اشک چشمان ما گل داغ دل به شکوفایی می‌رسد و بدون این اشک‌ها، این باغ هرگز طراوت نخواهد یافت.