شمارهٔ ۴۷۸

هوش مصنوعی: وقتی رفتی، دلم مانند پرنده‌ای بدون بال در تپش و اضطراب مانده است. چشمانم که پر از شوق هستند، همچون نقشی هستند که در جستجوی تو مانده‌اند و نمی‌توانند تو را ملاقات کنند.

هوش مصنوعی: هر شخصی که در مسیر او قرار می‌گیرد، با چالش‌ها و موانع جدیدی روبه‌رو می‌شود. دل مرغی که آرزوهایش را به رشته‌های آرزوها بسته، در این مهلکه گرفتار می‌شود.

هوش مصنوعی: دل من به شدت داغ و ذوب شده و غم و حسرتی که از عمق سینه‌ام بیرون می‌آید، مثل آبی شفاف است که در این غربال گیر کرده و نمی‌تواند به راحتی خارج شود.

هوش مصنوعی: دل آماده‌ی پذیرش و تصور اوست، به گونه‌ای که یاد او همانند آبی که بر روی آینه می‌افتد، فراموش شدنی است و فقط تصویر او باقی می‌ماند.

هوش مصنوعی: پرنده‌ی دل آرزو داشت که به هر سمتی پرواز کند و به همین خاطر خود را از قید و بندهایش آزاد کرد تا از پر و بال خود جدا شود.

هوش مصنوعی: جوانی و شادابی را فراموش نکن و نگذار که سرنوشتت مانند توپ یا بازیچه‌ای در دست کودکان باشد.