شمارهٔ ۸۱۲

هوش مصنوعی: دوست می‌آید و من به استقبالش می‌روم. هر لحظه حالت من تغییر می‌کند.

هوش مصنوعی: هر چیزی که اتفاق بیفتد، اگر دلپذیر باشد، برای مردم عزیز و ارزشمند است. مردم مانند آینه‌ای هستند که شخصیت و رفتارها را بازتاب می‌دهند.

هوش مصنوعی: وقتی او را تجسم می‌کنم، احساس می‌کنم که فاصله‌اش از من کمتر و باریک‌تر از مسیری است که در خیال می‌پرورانم.

هوش مصنوعی: در باغ، به خاطر شرم سروی که قدش بلند است، مانند نخل، نهال‌ها را جا می‌دهد.

هوش مصنوعی: هر کس که به دنبال رسیدن به کمال است، باید در برابر مشکلات و چالش‌ها خود را کاهش دهد و فروتن باشد، مانند ماه که در شب می‌تابد و در عین زیبایی، به نبود خود توجه می‌کند.