شمارهٔ ۷۲۰

هوش مصنوعی: من از عشق و دلدادگی و شور و شوقی که در دل دارم، حالتی شاداب و بهاری را در نظر دارم. همچنین از غم و اندوهی که در دلم وجود دارد، تصویر باغی از لاله‌های رنگین و اشک‌آلود را تصور می‌کنم.

هوش مصنوعی: پس از این، چشم تو نمی‌تواند به چهره من نگاه کند، چون حیا و شرم در نگاهت وجود دارد و این باعث می‌شود که تو در نظر دیگران خود را پنهان کنی.

هوش مصنوعی: تنها پرنده‌ای که دل را می‌نوازد، همچون اشک بر مژگانم نشسته است. در خیالم، تصویری از عشق زیبا دارم که بهار را برایم تداعی می‌کند.

هوش مصنوعی: بدن من از درد جدایی او به حالتی رسیده که نمی‌دانم چه بر سرم آمده است. در خواب می‌بینم که او می‌آید و غباری در نظرم می‌افتد.

هوش مصنوعی: تو همانند نور چشم، برای مردم جهان باارزش و محترم هستی.