شمارهٔ ۴۸۶

هوش مصنوعی: در این بیابان، هیچ صدای غمگینی به گوشم نمی‌رسد و هیچ نشانه‌ای از شیون یا زنجیری که مجنونی را به یاد بیاورد، وجود ندارد.

هوش مصنوعی: محل شهادت ما را هیچ‌کس نمی‌تواند درک کند، چرا که همچنان که اثر نقش انگشتر از زخم ما خون نمی‌ریزد.

هوش مصنوعی: تو در میان همسرانت همچون شعله‌ای سرکش و پرچم می‌نمایی، بله، این نوع زیبایی و جلوه به هیچ‌یک از لباس‌های رنگی و گلگونی نمی‌خورد.

هوش مصنوعی: به نظر می‌رسد که تو دلت را به دنیا و وسعت‌های آن بسته‌ای، مثل زاهدی که از این دشت و صحرا دوری می‌کند و دیگر بوی عشق و جنون را از آن نمی‌شنود.

هوش مصنوعی: صدای نالهٔ زنجیر به گوش می‌رسد و اشک‌هایم به آرامی می‌ریزد. من مانند یک دیوانه که به دنبال حقیقت است، از دنیای خودم هیچ خبری ندارم.