شمارهٔ ۵۷۹

هوش مصنوعی: از چشمانم جز اشک‌های سرخ و زلال چیزی جاری نمی‌شود، و حقیقتاً این اشک‌ها هرگز از دریای خون و درد فراتر نمی‌روند.

هوش مصنوعی: دردی که با آن آشنا هستم، همواره زخم‌هایم را بیشتر می‌کند. از خجالت، دلم نمی‌تواند به آرامش برسد و همچنان در حال آشفتگی و جنون است.

هوش مصنوعی: هرچقدر که بخواهی می‌توانی دل مرا با آزمایش‌های سخت بشکنی، اما از این جام پر از درد و غم هیچ صدایی بیرون نخواهد آمد.

هوش مصنوعی: به هیچ‌وجه نمی‌توان از هنرمند انتظار داشت که شکایت کند، زیرا مانند یاقوت که خونش از رگش بیرون نمی‌آید، او هم در دل خود دردها و مشکلاتش را پنهان می‌کند.